Nieuwsbrieven

Juni nieuwsbrief

Beste leensters, leners en andere belangstellenden,

Afgelopen zaterdag begon de (uitgestelde) Boekenweek. Het is de 86ste editie van het bekendste jaarlijkse feest in de boekhandel en bibliotheek rondom het Nederlandstalige boek. Ook nu zullen er door het hele land literaire activiteiten plaats vinden, digitaal en (beperkt) in levende lijve, zie https://www.boekenweek.nl/ en  https://www.hebban.nl/agenda

Het thema dit jaar is Tweestrijd. “Innerlijk conflict ligt aan de basis van de menselijke natuur. Het hart volgt niet altijd de rede, de onderbuik ondermijnt nogal eens het gezonde verstand en in de literatuur, in boeken, krijgt die Tweestrijd bij uitstek vorm. In verhalen kan de gespletenheid worden getoond en kunnen tegenstrijdige gevoelens tegen elkaar worden uitgespeeld. Aan welke stemmen in jezelf geef je gehoor? De grens tussen het goede en het kwade, tussen schuld en onschuld is vaak onduidelijk. Wie ben je en kun je dat ook voor de buitenwereld zijn? In die zoektocht kunnen openhartige boeken houvast bieden.” (vrij naar de toelichting van het CPNB)

Hanna Bervoets mocht het boekenweekgeschenk schrijven. Ze had Wat wij zagen vorige zomer al klaar. Het toen actuele thema is nog niet achterhaald. Voor een groot deel gaat het over de vervorming van onze waarneming als we continu blootgesteld zijn aan de invloed van filmpjes, foto’s en boodschappen. De hoofdpersoon is een jonge vrouw die als ’content moderator’ veel racistische bagger, gruwelijk geweld en porno voorbij ziet komen  Daarnaast komen haar jeugdtrauma’s, die leiden tot een levenslang schuldgevoel, aan de orde.
Net als in het boekenweekgeschenk onderzoekt Hanna Bervoets in Een modern verlangen hoe omstandigheden inwerken op individuen en groepen en hoe de opkomst van technologieën de omgang tussen mensen beïnvloedt. De recent verschenen verhalenbundel draait om menselijke relaties: tussen geliefden, vrienden, maar ook tussen mens en dier, ouder en kind, mens en ding. De personages in de veertien verhalen moeten zich soms in moeilijke bochten wringen om door onbegrip en afstand heen te ploeteren, kloven te overbruggen. Daarbij rijst steeds weer de vraag: hoe verhouden wij ons tot elkaar in een soms donkere, labyrintische wereld? En wat vertelt dat ons over onszelf, en onze plek in die wereld?

Babs Gons is dit jaar de schrijfster van het Boekenweekgedicht, geïnspireerd op het thema Tweestrijd. Het gedicht heet Polyglot. In de aanloop naar de eerdere ’week vol boeken’ sprak Trouw met de schrijfster en performer, die bekend staat als ‘de koningin van de spoken word’. Dat laatste is het begrip voor het voordragen van literatuur.
Op 4 juni is Babs Gons eregast in een speciale livestream voor klanten van boekhandel Savannah Bay in Utrecht. Babs draagt voor en Marischka Verbeek interviewt haar over haar pas verschenen bundel Doe het toch maar.
Babs Gons draagt haar gedichten graag voor. In de link het boekenweekgedicht  voorgedragen door haarzelf: https://www.hebban.nl/hetvoorwoord-gedicht
Interview: https://www.trouw.nl/cultuur-media/babs-gons-ik-ben-nog-van-de-sorry-dat-dit-je-ongemakkelijk-doet-voelen-generatie~b35b91fc/

Ook vond ik in Trouw een heel leuk en boeiend artikel over moederschap en kunst. Een leven ten dienste van de kunst én het moederschap leek tot voor een combinatie die kort nauwelijks mogelijk is. Maar de afgelopen jaren laten vrouwelijke kunstenaars het thema zien in hun werk én vragen ze aandacht voor hun achtergestelde positie. Opvallend veel bekende hedendaagse kunstenaars zijn géén moeder. De kunstwereld is er slecht op ingericht. Kunst óver het moederschap is dan ook niet ruim vertegenwoordigd in de kunstgeschiedenis. Maar iedereen heeft een moeder, stelt het Deense Louisiana Museum in het voorwoord bij de catalogus van de tentoonstelling Mother!, die op dit moment in het museum is te zien. Over de hele wereld verenigen zich groepen moeder-kunstenaars en eind april organiseerde de universiteit van Bolton (Engeland) een conferentie ‘The Missing Mother’. Daar werd duidelijk hoe divers de hedendaagse ‘moederkunst’ is. Het artikel in Trouw over moeders en kunst: https://www.trouw.nl/cultuur-media/vrouwelijke-kunstenaars-hoorden-geen-kinderen-te-hebben-nu-rukt-de-mother-artist-op~bfaacad0/

De Baskische schrijfster en journaliste Katixa Agirre verkent de relatie tussen moederschap en schrijverschap in Moeders zullen nooit. Ze doet dat aan de hand van auteurs als Sylvia Plath en Doris Lessing. In de roman doodt een moeder haar tweeling. De hoofdpersoon, een andere vrouw, staat op het punt te bevallen, wanneer ze zich realiseert dat ze die moeder kent. De ontdekking obsedeert haar. Ze vraagt meteen verlof, niet om haar kind te baren en te verzorgen, maar om te schrijven. Ze is schrijfster en wil vooral de waarheid achter deze misdaad ontdekken. ​Maar moeders horen geen boeken te schrijven, geen kunst te scheppen. Moeders scheppen wezens van vlees en bloed. Moeten hun kinderen dan niet voorgaan? Is moederschap een gevangenis? Hoe kan een vrouw überhaupt haar kinderen doden? ​De roman wordt omschreven als ’verontrustend en origineel, deels opgebouwd als een journalistiek verhaal en deels als een juridische thriller; een boek dat taboes doorbreekt.’

Onlangs uitgebrachte titels
– “Vergeet het woord heksenvervolgingen. Het waren vrouwenvervolgingen”, zegt Susan Smit in een interview over De heks van Limbrigt, haar nieuwste historische roman over het laatste heksenproces in wat nu Nederland is. De roman volgt het proces van Entgen Luijten in 1674 in Limbricht, vlakbij Sittard. Alle processtukken zijn bewaard gebleven. Dat was een vereiste voor Smit. “Ik was op zoek naar antwoorden op vragen: wie waren die veroordeelde vrouwen? En hoe ging zo’n proces? Ik wilde geen zweverig boek schrijven waarin een heks schrijft over een andere heks.” Haar leven lang was Entgen Luijten gewend haar eigen weg te gaan, in familiekwesties, in zaken en in de liefde. Ze wordt daarin gesteund door een grote kennis van de natuur, die ze ook regelmatig aanwendt om haar dorpsgenoten te helpen. Vanwege een paar ongelukkige voorvallen wordt ze beschuldigd van hekserij. De kasteelheer is gebrand op een bekentenis, waarvoor hij gebruikmaakt van alle middelen die de inquisitie hem ter beschikking stelt. Maar Entgen houdt tegen alle verwachtingen in stand.
– In Pietá vertelt Elfie Tromp het verhaal van een havenstad met een verscheurde geschiedenis. Symbool ervan is een beeld van een omstreden generaal. Er zijn mensen die dat beeld weg willen hebben. Er zijn ook mensen die het koste wat kost willen laten staan. Wanneer de gemeente besluit het beeld te verwijderen, vormt die laatste groep er een cordon omheen. En dan, plotseling, klimt een jongen het beeld in en blijft daar hangen, dagenlang. Wie is hij? Wat wil hij? En vooral: wanneer komt hij weer naar beneden? Terwijl de burgemeester, de media, de moeder en de demonstranten proberen adequaat te reageren op deze vreemde nieuwe ontwikkeling, komen de onderlinge verhoudingen op scherp te staan.
– Elsa Morante was een bekende Joods-Italiaanse schrijfster uit de 20e eeuw. Geboren in Rome, waar ze vrijwel haar hele leven woonde. Samen met haar echtgenoot vluchtte ze aan het einde van de Tweede Wereldoorlog naar het zuidelijke platteland van Italië. Gedurende haar schrijfcarrière stond ze erom bekend dat ze tegen vele heilige huisjes schopte. In haar beroemdste roman, De geschiedenis, laakt ze de ideologieën van haar landgenoten tijdens de oorlog. Het eiland van Arturo, uit 1957, is nu vertaald. In een oude villa op het Italiaanse eiland Procida woont een jongen met zijn vader. Arturo gaat niet naar school en brengt zijn dagen door in de wilde, weelderige natuur van het eiland. ’s Avonds leest hij boeken over grote ontdekkingsreizen en het mysterieuze Oosten uit de bibliotheek van zijn vader Gerace, zijn grote voorbeeld. De grote afwezige in huis is de moeder van Arturo, die in het kraambed overleed en nu als een heilige wordt vereerd door haar zoon. Zowel Arturo als zijn vader ontbreekt het aan enige interesse in en respect voor vrouwen. Toch keert zijn vader op een dag terug op het eiland met een jonge vrouw, met wie hij net blijkt te zijn getrouwd. Ze is maar twee jaar ouder dan Arturo en staat als brave gelovige uit de grote stad voor alles wat hij verafschuwt. Wat gaat er met zijn paradijs gebeuren?
– De Franse schrijfster Maryse Condé, afkomstig uit Guadeloupe en inmiddels 87 jaar oud, schreef Tot het water steeg ruim 10 jaar geleden; nu is het vertaald. Zoals eerder brengt ze een portret van een hele maatschappij, een politieke geschiedenis via een aantal personages en hun persoonlijke levens. Het is haar nooit te doen om een analyse van wie er gelijk heeft, maar om de mensen en hun verhaal. De Malinese arts Babakar woont op Guadeloupe, alleen met zijn herin­neringen en zijn jeugddromen. Maar door het toeval, of door de voorzie­nigheid, komt er een kind op zijn pad. De kleine Anaïs heeft alleen hem. Haar moeder, een Haïtiaanse vluchtelinge, is bij de bevalling gestorven. Vergezeld door zijn goede vriend Movar vertrekt Babakar met Anaïs naar Haïti, op zoek naar de familie van het meisje. In dat door politieke chaos verscheurde land sluit hij vriendschap met de Libanese kok Fouad en komt hij een schilderes op het spoor die nog nooit van haar leven ook maar één schilderij heeft gemaakt.
– Vijf jaar na haar debuut Zie de dromers is van de Kameroense Imbolo Mbue weer een spraakmakende en aangrijpende roman verschenen. Hoe mooi wij waren gaat over de uitbuiting van mens en milieu door multinationals en corrupte regeringen. Rond het dorp Kosawa aan de kust van West-Afrika boort een Amerikaanse oliemaatschappij zonder toezicht naar olie. Lekkende pijpleidingen verwoesten de akkers en kinderen worden doodziek van de giftige stoffen in het drinkwater. Beloftes om het dorp te beschermen worden nooit waargemaakt, en de lokale overheid zit volledig in de zak van de Amerikanen. Maar dan besluiten de inwoners van Kosawa terug te vechten. Vanuit het perspectief van de dorpelingen wordt verteld wat er gebeurt als een gemeenschap in opstand komt tegen de uitbuiting door hebzuchtige multinationals. (Over Zie de dromershttps://vrouwenbibliotheek.nl/2018/06/22/zie-de-dromers-door-imbolo-mbue/).
– De onzichtbare vrouw van Erika Robuck vertelt het verhaal van de gevaarlijkste spionne van de geallieerden die de nazi’s tijdens de Tweede Wereldoorlog te slim af was. Op zoek naar avontuur reisde de Amerikaanse Virginia Hall begin jaren 40 af naar Europa. Wanneer de oorlog uitbreekt woont ze in Parijs. Ze besluit te vechten voor haar tweede thuis en wordt gerekruteerd door de seo, de Special Operations Executive, die zich bezighoudt met spionage en sabotage tegen de nazi’s. Virginia blijkt een briljante spion. Maar ze maakt een verkeerde inschatting – met dodelijke gevolgen. Elke dag wordt ze gekweld door het verraad dat haar eerste operatie heeft doen mislukken en ze wil er alles aan doen om de dappere mensen die daarbij omkwamen te wreken.
– “Rachel Cusk was 52, gescheiden van haar eerste echtgenoot en moeder van twee dochters die het huis inmiddels verlaten hadden, toen ze in 2019 de Van der Leeuw-lezing uitsprak. Daarin onderzocht ze welke wegen vrouwelijke schrijvers en kunstenaars inslaan in de latere fasen van hun carrière, wanneer de rol die ze hebben in het gezin en de samenleving aan het veranderen is. Wat vrouwelijkheid is als het ‘werk’ (trouwen, kinderen baren) is gedaan, en hoe de nieuwe betekenis tot uiting komt in de kunst die ze maken. Een deel van het antwoord zal te vinden zijn in haar elfde roman De tweede plaats. Daarin nodigt een vrouw een beroemde kunstenaar uit in het tweede huis van haar en haar man, op een afgelegen plek aan zee. Ze hoopt met hem te kunnen discussiëren over zijn werk en de kunst. De kunstenaar, die een jonge assistente meeneemt, blijkt een onmogelijke man.” (uit de Volkskrant, januari 2021)
– De van oorsprong Vlaamse Els Moors schrijft zowel gedichten als romans. In Mijn nachten met Spinoza voerde ze gedurende 48 dagen een openhartig zelfonderzoek uit, en baseerde zich daarbij op de 48 affecten die filosoof Spinoza definieerde (impulsen tot handelen, zoals begeerte, hoop, afgunst, medeleven, wellust). Ze brengt getrouw verslag uit van alle gebeurtenissen in haar eigen leven. Het resultaat is een in romanvorm gegoten verslag van een zomer vol oude en nieuwe liefde, verwachtingen, ontgoochelingen, dagdromen en onverwachte ontmoetingen.
– In Het bal der gekken vertelt de Française Victoria Mas over dit bal, dat jaarlijks georganiseerd wordt en waar heel Parijs voor uitloopt. Verdeeld over twee zalen – aan de ene kant de idioten en aan de andere kant de hysterici, de depressieven en de maniakken – mag Parijs een avond deel uitmaken van het laatste experiment van dokter Charcot. Aan de hand van vier vrouwenlevens (waaronder dat van de strenge hoofdzuster op de afdeling hysterie en van een 19-jarig bourgeois-meisje dat wordt binnengebracht omdat ze overledenen ziet en hoort) wordt de lezer deelgenoot gemaakt van de beklemmende realiteit waar de bewoners van ziekenhuis Salpêtrière dagelijks mee worstelen. Maar zijn ze wel gek, of heeft de maatschappij hen als gek bestempeld om van hen af te zijn? En komen ze er ooit nog uit? Het zijn de eerste stappen van de psychiatrische zorg in de 19e eeuw.
In 2017 schreef Vera Buck een meeslepend, spannend en boeiend verhaal over diezelfde Parijse kliniek, zie onze recensie: https://vrouwenbibliotheek.nl/2017/09/15/runa-door-vera-buck/
– Vaal paard, vale ruiter van de Amerikaanse schrijfster Katherine Anne Porter is een Schwob boek, dwz een ’mooie vergeten klassieker’. Het is een bundeling uit 1939 van drie korte romans. De gelijknamige titelvertelling is een bij vlagen mystiek verhaal dat zich afspeelt op de smalle lijn tussen het leven en de dood. De jonge journaliste Miranda – Porters alter ego – wordt tijdens de Spaanse griepepidemie in 1918 ernstig ziek. In haar koortsdromen raken jeugdherinneringen vermengd met angstvisioenen van haar verloofde, een soldaat die op het punt staat om uitgezonden te worden naar de loopgraven van Europa. Middagwijn is een beklijvend verhaal over tragedie en schandalen op een klein melkveebedrijf in Texas. En in Oude sterfelijkheid volgen we Miranda terug in de tijd, naar haar jeugd in het Diepe Zuiden en pogingen om zich daaraan te ontworstelen. In de bibliotheek hebben we het Engelse origineel, Pale horse, pale rider.
– Emma Stonex baseerde haar debuutroman De lichtwachters op de vermissing van drie vuurtorenwachters in Schotland in 1900. Op oudjaarsavond legt een boot aan bij de vuurtoren om de drie lichtwachters af te lossen. Maar de toegangsdeur is afgesloten en de toren blijkt leeg. Een tafel is gedekt voor een niet-genuttigde maaltijd. Het logboek van de eerste wachter beschrijft een storm die rond de toren raast – maar de lucht is de hele week helder geweest. De klokken staan allemaal stil op 8:45. De wachters worden nooit gevonden. Twintig jaar later krijgen hun vrouwen bezoek van een schrijver, die vastbesloten is de waarheid achter de vermissing te achterhalen. Wisselend tussen de verhalen van de vrouwen en het perspectief van de wachters tijdens hun laatste weken in de vuurtoren wordt wat er is gebeurd duidelijk.
1000 kronkelwegen angst van de Duitse schrijfster, dramaturge en muzikante Olivia Wenzel vertelt over een jonge vrouw die naar een toneelstuk gaat over de val van de Berlijnse Muur. Ze kijkt om zich heen en ziet dat ze de enige zwarte vrouw in het publiek is. De jonge vrouw zit met haar vriend bij een meer in een Berlijns park als vier neonazi’s op hen afkomen. De jonge vrouw loopt rond in New York en voelt zich thuis, terwijl ze tegelijkertijd snapt dat ze een andere achtergrond heeft. De jonge vrouw onderwerpt zichzelf aan een vraag- en antwoordsessie over de tijd waarin we nu leven. Ze is soms boos, soms bang, soms geamuseerd, maar altijd vol vuur. Wie zijn we? Waar komen we vandaan? Wat betekent het om de ander te zijn? Wat is de prijs die je moet betalen om ergens bij te horen? De jonge vrouw vertelt het verhaal van haar familie: hoe haar moeder als punker in Oost-Duitsland nooit de vrijheid had waar ze van droomde. Over haar Angolese vader die terugging naar zijn eigen land nog voor ze was geboren. En over haar tweelingbroer die zelfmoord pleegde toen hij zeventien was.
– In Al onze jaren leren ze elkaar op een middag in een Londense bibliotheek kennen. Harry, een gevoelige natuur- en literatuurliefhebber, raakt gefascineerd door de wilskrachtige Evelyn. Ze blijven samen, in tijden van oorlog en tijden van vrede, en doen allebei hun uiterste best. Evelyn probeert van hun eigenwijze dochters fatsoenlijke vrouwen te maken en geniet van haar trips naar Europa, Harry doet er alles aan om zijn middenstandersdroom van een groot en licht huis met een ruime keuken waar te maken. Geluk is hard werken, en dat is vaak uitputtend en slopend. Maar hoewel het huwelijk standhoudt, blijkt het moeilijker elkaar na dertig, vijftig, zeventig jaar met een liefdevolle blik te bekijken. De Brits-Canadese schrijfster Kathy Page is heel goed in tussentonen en vertelt in prachtige taal. Ze laat zien hoe de gevoelens van deze twee doodgewone mensen met de tijdgeest veranderen.

Poëzie
– In haar geëngageerde poëziebundel Doe het toch maar wil Babs Gons de vinger op pijnlijke plekken leggen door de wereld te bevragen en de plooien van het leven te laten zien. Gedichten over vrouw-zijn, het slavernijverleden, afkomst, de liefde in al haar verscheidenheid, of de kwetsbare positie van de kunsten, al deze uiteenlopende thema’s zijn onder de noemen te brengen van ‘Het Leven zelf’, in al zijn kleuren en facetten. Ze schrijft nooit omfloerst en is niet bang de dingen bij de naam te noemen. Een persoonlijke en toch universele bundel, actueel en tegelijk tijdloos, wars van hokjes denken.
Because is de titel van de bundel waarmee Carla van Leeuwen in 1979 op Curaçao debuteerde, 24 jaar oud. Privé stelde ze de bundel Interval samen die waarschijnlijk ook als echte bundel bedoeld is geweest. Beide bundels bevatten gedichten in het Nederlands en het Engels. De gedichten uit Interval doken weer op in 2019, samen met enkele losse gedichten, en zijn in deze bundeling toegevoegd aan en uitgebreid tot Because en andere gedichten. In veel van de gedichten gaat het om een tussenpositie; en dan vooral die tussen het kind zijn en de volwassenheid. Als ze 25 is kiest Carla van Leeuwen voor de dood.
– “Helaas zijn er nog geen plannen voor publicatie”, schreef Janita Monna in haar poëziecolumn in Trouw begin mei. Het ging over een bundel met poëzie van Poolse vrouwen die gevangen zaten in het vrouwen-concentratie-kamp Ravensbrück. Een aantal van de gedichten is wel in het Nederlands vertaald. Het zijn aangrijpende getuigenissen in poëzie over de ’lelijkheid’ van het kamp. Veel teksten zijn mondeling overgeleverd en Irena Pannentowa, die Ravensbrück en Auschwitz overleefde, maakte er in 1960 een bloemlezing van; van ruim 100 gedichten geschreven door 17 vrouwen, van wie een aantal de bevrijding niet meer meemaakten.
Meer info: https://www.trouw.nl/recensies/indrukwekkende-getuigenissen-in-dichtvorm-uit-concentratiekamp-ravensbruck~b2af9640/

Thrillers
– Vogeleiland van Marion Pauw is geen whodunnit, maar wel een spannend verhaal over een vermissing. Van de honderden Nederlandsers die ieder jaar vermist raken, worden er ongeveer 15 niet meer terug gevonden. Vogeleiland is zo’n mogelijk verhaal. De 15-jarige Marianne en de 20 jaar oudere Berend vertrekken samen naar een onbewoond eilandje op het Ketelmeer. Marianne om te ontsnappen aan haar ouders en Berend om Marianne. Wanneer Marianne naar het ziekenhuis moet, loopt hun hele plan om samen een anoniem leven te leiden volledig uit de hand. Het boek wordt verteld vanuit Berend en vanuit Nicole, de jongere zus van Marianne, die jaren na de verdwijning van haar zus naar Spanje vertrekt. Het hele gezin is ontwricht door de vermissing. Het 3e vertelperspectief is een verrassing, maar misschien wel het mooiste.
– In Als je me ziet van Lisa Gardner word je meegenomen in een bizar en spannend verhaal. Een detective, een special security agente en de overlevende van seriemoordenaar zijn bijeengeroepen als onderdeel van een taskforce om de menselijke resten te onderzoeken van een jonge vrouw waarvan wordt gedacht dat ze een ander slachtoffer is van de seriemoordenaar. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van de vier belangrijkste vrouwen. De mix van personages, hoe ze omgaan met anderen, wordt prachtig verteld. Een boeiende psychologische thriller met een onverwacht einde.

Non-fictie
– In Fulltime avonturier vertelt Tamar Valkenier over alles achterlaten en de zoektocht naar ultieme vrijheid (= de ondertitel). Op haar 28e besloot de sterrenchef en recherchepsychologe om afstand te doen van al haar bezittingen en haar veilige leven. Ze koos voor het avontuur. Twee jaar lang fietste ze de wereld rond. Eerst in het ‘veilige’ Europa en daarna almaar verder. Ze reisde vier maanden door Mongolië met haar paard, kameel en hond en liep 600 kilometer door Jordanië. Met Miriam Lancewood doorkruiste ze het hooggebergte van Nieuw-Zeeland, terwijl ze leefden als jagers-verzamelaars. Ze werden daar opgezocht door Floortje Dessing voor haar tv-programma.

Activiteiten in Utrecht en daarbuiten:
In juni zijn of gaan culturele instellingen eindelijk weer open.
– Op zaterdag 5 juni opent in de Ketelfactory (Schiedam) een tentoonstelling van Roosmarijn Pallandt, die de bezoeker meeneemt naar een andere wereld. Een multidimensionale installatie waarin alles beweegt zonder ophouden, net als adem – A-un in het Japans. Sinds 2010 maakt Roosmarijn reizen naar afgelegen gebieden, o.a. Tibet, Peru, Mexico en Japan, waar de elementen het ritme bepalen. In nauw contact met de inheemse bevolking probeert ze op de plek zelf, de ziel en hun verbondenheid met de plek te vangen. De aarde is voor hen een levende wereld, een oud bezield verband, waar alles spreekt, pulseert en vibreert. Mens, dier, plant, water en licht en zelfs het geluid van de in een bergmassief gestolde tijd. Te zien is een serie autonome werken bestaande uit foto’s, films, audio en weefsels uit boombast vezel die zij in nauwe samenwerking met lokale wevers heeft gemaakt. Kenmerkend in haar werk is de intense diepte, gelaagdheid en concentratie, waardoor duidelijk wordt hoe dat kosmische ritme van A-un aanvoelt.
Meer info: https://www.deketelfactory.nl/tentoonstellingen/a-un/
– Op 17 en 18 juni brengen de Poezieboys in theater Kikker (Utrecht) een poëtische voorstelling over Fritzi, een van Nederlands grootste dichters: F. Harmsen van Beek, én een originele, gulle en talentvolle vrouw die prachtig kon schrijven en tekenen, die van kleine weerloze diertjes hield, grassprietbrieven schreef en eindeloos veel walnoten heeft beschilderd. Eerder dit voorjaar bracht het duo een bloemlezing uit van haar gedichten. In de voorstelling onderzoeken ze met het oeuvre van Fritzi in de hand hoe het eigenlijk kan dat er zo weinig vrouwelijke dichters waren in Nederland en zijn en waarom ze zo veel minder werden geroemd dan hun mannelijke collega’s. Ze denken dat veel mensen, zij zelf incluis, erg weinig weten over hoe moeilijk het was om als vrouwelijke dichter te worden gewaardeerd en geaccepteerd. Voorbeelden te over.
Meer info: https://www.theaterkikker.nl/agenda/fritzi-3/
Op de website van het Literatuurmuseum verscheen onlangs een artikel /online tentoonstelling met correspondentie van Fritzi en haar jeugdliefde Jan Hooglandt. Daarin reageert Jan op Fritzi’s eerste schreden op het dichterspad; met een aantal gedichten: https://literatuurmuseum.nl/verhalen/fritzi/hemelse-mevrouw-frederike
– In Utrecht) opent op 5 juni een tentoonstelling over Tabita Rezaire, een Franse kunstenares met Guyanese en Deense wortels. Tabita maakt video-installaties en performances waarin ze op een kritische en speelse wijze haar kunstenaarschap verbindt aan alternatieve wereldbeelden, geneeswijzen en spiritualiteit. In de Annex van het Centraal Museum wordt haar nieuwste installatie Orbit Diapason gepresenteerd. De installatie is geïnspireerd door de steencirkels van Zuid-Afrika en duikt in de wereld van buitenaards leven en invasie. Deze presentatie is onderdeel van Tabita Rezaire’s solotentoonstelling Symbiose Immaculée. Bij Impakt, centrum voor media cultuur, vindt het tweede deel van de tentoonstelling plaats (Lange Nieuwstraat).
Meer info: https://www.centraalmuseum.nl/nl/tentoonstellingen/annex-tabita-rezaire
– T/m 31 oktober is in het Groninger museum een tentoonstelling te zien van het ‘eerste dameslid’ van De Ploeg, Alida Pott (1888-1931). Als lid van het eerste uur van het Groninger kunstenaarscollectief vervulde ze er vanaf 1918 enkele bestuursfuncties. Hier ontmoette ze ook Ploeglid George Martens, met wie ze in 1922 trouwde. Na de geboorte van hun twee kinderen werd ze minder actief in de kunstkring. Haar vroegtijdige overlijden maakte een einde aan een fijnzinnig en veelbelovend kunstenaarschap. Ze liet een betrekkelijk klein oeuvre na, bestaande uit olieverfschilderijen, aquarellen, tekeningen en collages. Alida Pott & De Ploeg laat aan de hand van een dertigtal werken de expressiviteit en eigenzinnigheid zien die zo kenmerkend zijn voor haar stijl. In de bibliotheek hebben we een catalogus van haar werk.
Meer info: https://www.groningermuseum.nl/kunst/tentoonstellingen/alida-pott-en-de-ploeg

Bibliotheeknieuws:
– In juni zal de bibliotheek weer gewoon open zijn op de aangegeven tijden. Iedereen die wil komen rondkijken en/of boeken lenen en terugbrengen is welkom.
– In september zullen de leesgroep en de poêziegroep aan een nieuw seizoen gaan beginnen. Afgelopen maanden zijn de bijeenkomsten veelal aangepast (lees: digitaal) doorgegaan, en live alleen in heel kleine kring. Het programma, hoeveel ’open plekken’ er zijn, of er een nieuwe groep gaat beginnen en hoe alles er precies uit zal gaan zien, het is nog niet duidelijk. Maar laat vooral al iets weten als je mee wilt komen doen (info@vrouwenbibliotheek.nl)Er zijn ook ideeën voor een leesgroep voor mensen die kennis willen maken met de Nederlandse literatuur en voor wie Nederlands niet hun moedertaal is.

Nieuwe boeken in de bibliotheek
Ik ben een eiland van Tamsin Calidas, De verdwenene van Lot Vekemans, De juiste houding van Britta Böhler, De eerste vrouw van Jennifer Nansubuga Makumbi, Pale horse, pale rider van Katherine Anne Porter, De geheugenpolitie van Yõko Ogawa, De stem van Jessica Durlacher, en Verdriet en boterkoek van Margalith Kleijwegt.                            

Nieuwe recensies van deze maand als link bijgevoegd:
https://vrouwenbibliotheek.nl/2021/05/06/de-weg-van-de-meeste-weerstand-door-lionel-shriver/
https://vrouwenbibliotheek.nl/2021/05/10/meisje-vrouw-anders-door-bernardine-evaristo/
https://vrouwenbibliotheek.nl/2021/05/12/de-golem-en-de-djinn-door-helene-wecker/
https://vrouwenbibliotheek.nl/2021/05/16/chamlang-door-myra-de-rooy/
https://vrouwenbibliotheek.nl/2021/05/21/verwachting-door-anna-hope/
https://vrouwenbibliotheek.nl/2021/05/25/wat-wij-willen-door-isabel-allende/
https://vrouwenbibliotheek.nl/2021/05/27/dora-en-de-minotaurus-door-slavenka-drakulic/

De leenbijdrage voor 2021 is opnieuw vastgesteld op € 26,-. Je kunt hiervoor onbeperkt boeken lenen en/of vriendin/vriend van de bibliotheek zijn.
Iedereen die boeken leent en/of wil gaan lenen wordt vriendelijk verzocht dit bedrag over te maken. We hebben een nieuw banknummer NL18 RABO 0366 0430 05 ten name van Stichting Es Scent ovv naam en ‘leenbijdrage 2021’. Meer overmaken om de vrouwenbibliotheek extra te ondersteunen mag natuurlijk altijd. Eenmalig een boek lenen kan ook. De bijdrage hiervoor is € 1,- per boek, met een startbedrag van € 5,- per kalenderjaar.

Op www.vrouwenbibliotheek.nl is meer informatie over de bibliotheek te vinden en veel recensies, de nieuwsbrief is ook te lezen via onze website.

Marjolein Datema                                                                                              Utrecht, 31 mei 2021

 

Share

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Powered by: Wordpress