Recensies

‘Verwachting’ door Anna Hope

Deze Engelse roman gaat over het leven van drie hechte Londense vriendinnen. Aan het begin van het verhaal, in 2004, zijn ze negenentwintig. Ze zijn single en wonen samen in een huis aan het park ‘London Fields’ in een mooi huis in Oost London. Hun leefstijl is gemakkelijk, zorgeloos en hoopvol, het leven ligt nog voor hen.
Ze werken hard. Ze gaan naar theaters. Ze gaan naar optredens van bands van vrienden. Ze eten in Vietnamese restaurants. Op donderdag gaan ze naar vernissages in Vyner Street; ze lopen alle galeries af en drinken gratis bier en wijn. Ze fietsen overal naar toe. Ze dragen zelden een fietshelm.” (pag. 11)

Aan het eind van de roman zijn ze rond de veertig en maken ze de balans op van een periode, waarin ze dachten, dat ze ‘nog alle tijd hadden om te worden wie ze zijn’; ze waren vol verwachting van wat de toekomst brengen zou.

Hannah komt uit een degelijk, provinciaals, kerkelijk nest. Ze heeft gestudeerd in Oxford en heeft een baan, maar haar werk lijkt nauwelijks een rol te spelen in haar leven. Haar (enige?) ambitie is ‘moeder worden’. Ze krijgt een relatie met Nathan en in deze relatie is ze dwangmatig gericht op het zwanger worden. Wanneer dat niet vanzelf lukt, gaat het stel voor IVF- behandelingen. Na drie mislukte pogingen en een miskraam, wil Nathan stoppen. Hij kan niet langer tegen de kunstmatige dwang; verlangt terug naar een meer relaxed leven. Hannah kan dit maar moeilijk verwerken en valt in een crisis terug op haar ouderlijk huis.

Cate experimenteert met verschillende relaties, waaronder de lesbische relatie met Lucy en begeeft zich met haar in een alternatieve scene. Als Lucy plotseling naar Amerika vertrekt, blijft er niet meer van haar relatie over dan een dierbare herinnering aan een leven, wat toch niet echt bij Cate past.  Cate krijgt via een date een relatie met Sam, die een goede kok is.  Ze wordt ongewild snel zwanger. Sam kiest voor het vaderschap en de zorg voor hun zoontje Tom, maar duwt daarmee Cate in een vermoeiend traditioneel huwelijk met slapeloze nachten, zonder een eigen leven. Het gezin verhuist naar Kent, want Cate kan toch niet meer aan het Londense leven deelnemen. Ze kan er soms niet meer tegen de boel draaiend te moeten houden en als ze haar zwager en schoonzus bezoekt – een stel dat het vooral financieel veel beter voor elkaar heeft – gaat ze volledig door het lint.

Lissa is actrice; althans dat wil ze graag zijn, maar het lukt haar zelden om een goede rol te krijgen. Ze doet de ene auditie na de andere en moet, om in haar levensonderhoud te voorzien, als model poseren. Ze krijgt opnieuw hoop, als ze met succes een rol speelt in Oom Wanja van Tsjechov. De prijs van vernederingen door de regisseuse is wel hoog, maar ook de solidariteit tussen de spelers onderling. Lissa is de dochter van Sarah, hun relatie is complex. Sarah is in de eerste plaats een succesvol schilder en voelt zich niet verplicht om een altijd zorgvolle moeder te zijn, waardoor Cate zich soms in de steek gelaten voelt. Sarah verwijt Cate, dat ze het ‘stokje’ van de emancipatiegolf en het verzet tegen de overheersende maatschappelijke orde, niet van haar overgenomen heeft.

Hoewel de drie vriendinnen meestal bij elkaar kunnen uithuilen, ontstaat er in de loop der jaren ook een soort concurrentie, trouweloosheid en onbegrip voor de door ieder gemaakte keuzes. De vriendschap komt niet altijd meer op de eerste plaats; soms gaan eigen sterke (seksuele) verlangens voor.
“Zal ik jou eens wat vertellen, Lissa, waarom jij geen kinderen wilt, Omdat je door en door egoistisch bent. Omdat je nooit een ander voor jezelf kunt laten gaan. Ze hebben nog nooit ruzie gehad, Cate en Lissa. Niet zo. Het lijkt wel een roes. Met al die wijn en die sigaretten en die zwoele lenteavondlucht heeft het iets van een drug. Ze willen meer. Ze kunnen zich haast voorstellen, dat ze vechtend over straat rollen. Elkaars haren uittrekken. Happen uit elkaars huid nemen. Hannah kijkt toe. Hun geruzie heeft iets erotisch, denkt ze. Ze voelt zich vreemd buitengesloten. De mensen kijken naar hun tafeltje. Die drie Engelse vrouwen met hun wilde kleren en hun luide stemmen en al die lege wijnflessen. Zo ongemanierd. Wat lijken ze allemaal emotioneel incontinent.”    
(pag 237/238)

In het verhaal wordt steeds heen en weer gesprongen tussen de belevenissen van de drie vrouwen en in de tijd. Dat maakt soms wat fragmentarisch en onsamenhangend. De stijl is lichtvoetig en maakt het vooral leuk en grappig; soms overstijgt het niet helemaal het soapniveau. Het lezen over het Londense straat- en uitgaansleven riep bij mij wel het verlangen op om de stad weer eens te bezoeken.
De maatschappelijk context, waarin het leven van de vrouwen zich afspeelt, wordt wel af en toe aangestipt (studentenacties; klimaatcrisis, projectontwikkelaars, kernraketten en de wereld van het geld), maar is niet overtuigend en voegt weinig toe. Het verhaal blijft toch een verhaal van alle tijden en dat is juist het sterke ervan.

Het laatste deel van Verwachting, waarin de vrouwen de balans opmaken, is het mooist. Het is vertederend, evenwichtig, volwasssen. De vrouwen zijn nederiger, in staat tot compromissen en acceptatie, en ze vinden nieuwe oplossingen. Ze maken zich zorgen over hoe nieuwe generaties over hen zullen oordelen, maar voelen ook opnieuw toenadering tot elkaar en tot hun ouders.

Uitgeverij         Ambo/Anthos, 2020
Pagina’s           327
Vertaald           uit het Engels door Gerda Baardman (Expectation)
ISBN                978 9026 352 850

Recensie door Ammy Langenbach, mei 2021

Share

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Powered by: Wordpress