Nieuwsbrieven

Mei nieuwsbrief

Beste leensters, leners en andere belangstellenden,

De Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren (DBNL) is een website over Nederlandse taal en literatuur. De site bevat vele duizenden literaire teksten, secundaire literatuur en aanvullende informatie als biografieën, portretten en hyperlinks.
Sinds kort zijn alle jaargangen van het tijdschrift Lust en Gratie online beschikbaar zijn in de Digitale Bibliotheek van de DBNL. In de herfst van 1983 verscheen het eerste nummer van Lust & Gratie, een ‘Lesbisch kultureel tijdschrift’ zoals de ondertitel luidde. Men wilde een internationaal perspectief ontwikkelen “waarin menselijk niet alleen mannelijk is en vrouwen voor elkaar centraal staan”. Het etiket ’lesbisch’ heeft vanaf het begin voor problemen gezorgd: de een vond dat het lesbische te breed, de ander dat het lesbische te beperkt werd opgevat in de redactionele praktijk. Vandaar dat het vanaf 1993 maar werd weggelaten en Lust & Gratie’ sindsdien een ‘Driemaandelijks literair tijdschrift’ heette. In hoofdzaak werd het geschreven door vrouwen, al dan niet lesbisch-feministisch geïnspireerd, onder wie Ineke van Mourik, Maaike Meijer en Xandra Schutte, maar het was de laatste paar jaar ook voorgekomen dat er mannelijke bijdragen in het blad geplaatst werden. In 2001 verschenen de laatste nummers,  66/67 van jaargang 17. In de vrouwenbibliotheek staat het grootste deel van de papieren jaargangen. Ze zijn de moeite van het (her)lezen waard.

Een deel van bovenstaande tekst kwam ik tegen in een Trouw-artikel uit 1999 ter gelegenheid van het 15-jarig bestaan van het tijdschrift. Themanummers waren op dat moment erg gewild. Aangrijpend was nummer 56, met daarin vertaalde fragmenten uit ‘Auschwitz et après’ van de Franse schrijfster Charlotte Delbo (1913 – 1985), ingeleid door Ernst van Alphen. Het 15-jarige bestaan wordt gevierd met een nummer waarin vijftien vrouwen met meerdere talenten aan bod komen. De bekendsten onder hen waren Y. Né, die subtiele korte gedichten schreef, die soms wel een beschrijving leken van haar zo mogelijk nog verfijndere tekeningen, die een heel eigen handschrift vertoonden. Pam Emmerik droeg een kort beeldverhaal bij, dat er sterk uitsprong. De dichteres Elma van Haren maakte behalve gedichten brutale sculpturen, die bestonden uit verschillende aan elkaar gemonteerde elementen. Meesterlijk waren de illustraties van Annet Schaap bij haar gedichten voor kinderen. Hoe het meisje verzaligd lag te slapen met in haar armen haar beertje. Misschien wel de mooiste tekeningen kwamen voor rekening van Joke van Leeuwen. Ze lieten, heel elementair, een tot zeilschip opgevouwen servet zien, een jas of vest aan een knaapje, een paar rechtopgezette pumps en een sneeuwend televisiescherm. Eenvoudig en mooi, ook de bijbehorende gedichten.
Alle jaargangen van Lust en gratie in DBNL: https://www.dbnl.org/auteurs/auteur.php?id=_lus005

Brommer op zee is het nieuwe boekenprogramma van de VPRO. Sinds half april interviewer Ruth Joos en Wilfried de Jong wekelijks schrijvers en dichters over hun werk. Online is Brommer op zee er als boekenclub. Samen met een maandelijks wisselende schrijver lezen kijkers een boek en gaan daarover met elkaar in gesprek. In de maand april opende Sofie Lakmaker de boekenclub met haar debuut De geschiedenis van mijn seksualiteitBrommer op zee is elke zondag te zien om 19.20 uur bij de VPRO op NPO 2 en om 22.00 uur op Canvas. In de eerste afleveringen (ze zijn nog na te kijken via https://www.vpro.nl/programmas/brommer-op-zee.html) waren o.a. te gast: Sofie Lakmaker, Nelleke Noordervliet, Esther Gerritsen en Mira Feticu.

Onlangs uitgebrachte titels
– Haar debuutroman over een vriendschap tussen 2 heel verschillende jonge vrouwen Ava Miller en ik werd heel enthousiast ontvangen. In Regensoldaten vertelt de Vlaamse Kristien de Wolf over een vrouw die vanuit de eeuwigheid haar ’spartelende’ bestaan reconstrueert. Gaandeweg wordt duidelijk dat haar beproevingen onmisbaar zijn geweest om op de valreep van haar leven, in één glorieus moment, een prachtige held te kunnen worden. Vroeger was Mus het licht in haar moeders leven, de kleine heldin in al haar verhalen. Maar de verhalen zijn verloren gegaan en gemiste kansen komen nooit meer terug. En dus neemt dokter Mus nog maar een glaasje.
– ‘Een belangrijk verhaal voor onze tijd’. Dat wordt gezegd van Het teefje, de roman waarmee de Colombiaanse schrijfster Pilar Quintana begin dit jaar de ‘Booker Prize’ van de Spaanstalige wereld won. Damaris woont al jaren met Rogelio in een eenvoudig huisje op een klif. Kinderloos, ‘opgedroogd’ in de woorden van haar oom, adopteert ze vol illusie een puppy. Ze noemt het teefje Chirli – de naam die ze voor haar dochter wilde – en behandelt het diertje als een kind, tot afschuw van Rogelio. Maar al die tederheid verandert in pure woede wanneer de hond een paar keer voor ongewisse tijd verdwijnt, en haar eigen puppy’s verstoot. Damaris weet zich geen raad met dit gedrag dat zo anders is dan ze verwachtte. Haar moederverlangen en ongewenste kinderloosheid zijn een moeilijk te dragen last.
 Lana Bastašić  (1986) is geboren in Zagreb, in voormalig Joegoslavië. Ze emigreerde na de burgeroorlog naar Ierland en later naar Barcelona. Vang de haas is haar debuutroman en ze won er de Literatuurprijs van de Europese Unie 2020 mee. De jury schreef: Vang de haas benadert het thema van identiteit op een originele manier. Wij vertrouwen erop dat dit verhaal zijn weg zal vinden naar nieuwe lezers in andere landen en dat het kan helpen om de duistere erfenis van de oorlogen na de opheffing van Joegoslavië te verlichten. Twaalf jaar nadat ze elkaar voor het laatst hebben gezien, krijgt Sara een telefoontje van Lejla, haar beste vriendin van vroeger. Sara woont al jarenlang in Dublin terwijl Lejla in hun moederland Bosnië is gebleven. Lejla vraagt haar naar Mostar te komen om samen op zoek te gaan naar Armin, Lejla’s broer die lang geleden vermist is geraakt. Vanuit Mostar vertrekken de vriendinnen op een roadtrip richting Wenen. Hun reis legt op prachtige en soms pijnlijke wijze de verschillen bloot tussen de jonge vrouwen die ooit zo’n sterke band hadden maar van wie de identiteit door de oorlog zo anders is gevormd.
– In De tas van Désanne van Brederode vergeet iemand zijn tas in een drukke stationshal. Het wordt ontdekt en de eigenaar wordt ter verantwoording geroepen. Hij liet zijn tas nl. doelbewust achter. Maar met welke reden? Als zijn plan met de tas is verijdeld, verzint hij weer iets nieuws. Maar waarom met zoveel haast? En voor wie? Het verhaal zet de lezer regelmatig op het verkeerde been. Want is de man met de tas wel de hoofdpersoon in dit verhaal? Of zijn veel meer mensen in deze roman hoofdpersonen én vertellers? Een tas, een takje tijm, een stationshal zelf: ook die hebben recht van spreken.
– Het boek van verloren namen van Kristin Harmel gaat over een bijna gepensioneerde bibliothecaresse Eva in Florida. Op een ochtend valt haar oog op een foto van een 18e-eeuws religieus boekwerk dat ze herkent als ‘het boek van verloren namen’. Het bijbehorende artikel gaat over plundering van Europese bibliotheken door de nazi’s gedurende de Tweede Wereldoorlog – iets wat Eva zich levendig herinnert – en de inspanningen van hedendaagse onderzoekers om belangrijke boeken aan hun rechtmatige eigenaren terug te geven. Het boek bevindt zich in Berlijn en lijkt een soort code te bevatten. Alleen Eva kent die code: in de oorlog hielp ze als jonge Pools-Frans-Joodse vrouw om Joodse kinderen aan de nazi’s te laten ontkomen. Daarvoor hadden de kinderen een nieuwe naam nodig. Om hun ware identiteit niet voor altijd verloren te laten gaan werd die gecodeerd en verborgen in dit boek. Na de oorlog heeft Eva haar oorlogsherinneringen diep weggestopt. Durft ze het aan om de waarheid te gaan onthullen?
– Kraaien in het paradijs wordt omschreven als een dystopische toekomstsprookje, én als een nachtmerrie van deze tijd, over eenzaamheid, machtsmisbruik, klimaatverandering en een afbrokkelende beschaving. Ellen de Bruin vertelt over een eiland, waar vroeger de toeristen massaal naar toe kwamen. Op zoek naar spiritualiteit, strand en jungle, lokale sensuele massages en chocopasta. Maar dat is al meer dan vijftien jaar geleden. Toen bestond het internet zelfs nog. Toeristen zijn er nu niet meer. Ook steeds meer dieren- en plantensoorten zijn verdwenen. Lipa woont er nog wel, belaagd door de dorpsgek, en ze kan niet weg. Als er een vreemdeling verschijnt, ontwikkelt ze een sprankje hoop. Hij moet wel heel rijk zijn om nog te kunnen reizen. Maar wil hij haar meenemen naar een veilige plek? En wat is er precies gebeurd met die machtige man die vijftien jaar geleden op het eiland was? En met de ontdekking in de jungle, en het vermoorde meisje?
– Nog roman over een akelige denkbeeldige samenleving, Kallocaïne van de Zweedse schrijfster Karin Boye, en al geschreven in 1940. Kallocaïne behoort tot de grote dystopische klassiekers en is als enige daarvan door een vrouw geschreven. Het is een spookachtig visioen van een door de politie en het leger bestuurde samenleving, een totalitaire ’Wereldstaat’. Een visioen dat na ruim 80 jaar nog niets van zijn actualiteit heeft verloren. In het desolate, paranoïde landschap van ‘politieogen’ en ‘politieoren’ vindt de gehoorzame burger en chemicus Leo Kall een middel uit dat ervoor zorgt dat iedereen die ermee wordt geïnjecteerd de waarheid zegt. Met zijn uitvinding voorziet hij de Wereldstaat van een middel om totale controle uit te oefenen. Want als gedachten bekend kunnen worden, is het een logische volgende stap om ze strafbaar te maken. Maar terwijl zijn uitvinding dromen over opstand en verlangens naar vrijheid aan het licht brengt, begint Leo Kall te twijfelen aan de voortreffelijkheid van de Staat en aan zijn rol erin als loyale medesoldaat.
– Om wie wij waren van de Vlaamse Gerda Van Erkel gaat over vijf vrienden die tijdens hun kindertijd onafscheidelijk waren, maar in de loop der jaren ieder hun eigen leven gingen leiden. Hoewel hun wegen uit elkaar gingen, bleven ze met elkaar verstrengeld. Ook de dood en kinderen liepen onlosmakelijk met hen mee. Hun achtergrond heeft onuitwisbaar een stempel gedrukt op wie ze zijn geworden: zowel het gezin waarin ze opgroeiden als de stad waar ze thuishoorden. Antwerpen, waar de geëscaleerde multiculturele verschillen de breuklijnen in de vriendschap wisselend aftekenden of overbrugden en ook hun professionele toekomst in zwart-wit stelden. Wanneer een van hen, Mila, op haar 43e uit het leven stapt, brengt de begrafenis de vrienden opnieuw samen. Ze maken de balans van hun leven op, wie ze geweest zijn en wie ze nog kunnen – of willen – worden. ”..geen alledaagse roman, het is een huzarenstukje..”
– In 1976 publiceerde de Canadese schrijfster Marian Engel ’Bear’, een roman over een eenzame vrouw die een seksuele relatie aangaat met een beer. Het provocerende liefdesverhaal is nu ook in het Nederlands vertaald, Beer. De literaire klassieker gaat over een eenzame bibliothecaresse die haar dagen doorbrengt in de stoffige archieven van het Historisch Instituut. Wanneer zich de mogelijkheid voordoet, grijpt ze haar kans om naar een afgelegen eiland in Noord-Ontario te reizen, waar ze de zomer zal doorbrengen met het catalogiseren van een bibliotheek die toebehoorde aan een excentrieke 19e-eeuwse kolonel. In haar ijver om de eigenaardige geschiedenis van het landgoed te onderzoeken, ontdekt ze tot haar schrik dat het eiland één andere bewoner heeft: een beer. Haar verbeelding wordt al snel in beslag genomen door vroegere bewoners van het eiland, wier diepe fascinatie met beren ze geleidelijk overneemt.
– Eerder schreef de Spaanse journaliste en schrijfster Aroa Moreno Duran biografieën over Frida Kahlo en Federico García Lorca. Dingen die je meeneemt op reis is haar romandebuut; over Katia, die haar jeugd heeft doorgebracht in Oost-Berlijn, in de schaduw van de Muur, die de stad verdeelt. Voor haar vader, die de Spaanse Burgeroorlog is ontvlucht, vertegenwoordigt de communistische kant van Duitsland alles waarvoor hij in Spanje heeft gestreden en geleden. Katia kent geen andere manier van leven, totdat een toevallige ontmoeting met een jonge man uit het Westen haar nieuwsgierigheid naar de rest van de wereld doet ontwaken. Pas als ze de gevaarlijke reis heeft volbracht, begrijpt Katia wat ze in Oost-Berlijn heeft achtergelaten. En de Muur moet vallen voordat ze ontdekt wat de verwoestende gevolgen van haar keuze zijn geweest voor haar familie in ballingschap.

Poëzie
– Chinatown is de 4e en tot nu toe meest uitgesproken dichtbundel van Ronelda S. Kamfer. Haar poëzie wordt door Antjie Krog bestempeld als ‘het beste en meest opwindende wat in de afgelopen jaren in Zuid-Afrika is verschenen’. Bij vlagen woedend, sterk feministisch maar ook met veel (inktzwarte) humor schrijft de Zuid-Afrikaanse over een geschiedenis van complexe familieverhoudingen en hoe je een dochter opvoedt in het Zuid-Afrika van nu. Niet van buitenaf bekeken maar beschreven van binnenuit en vanuit eigen ervaring. Naast activistische teksten bevat de mooi vertaalde bundel ook juist intieme gedichten over liefde, familie en ouderschap.
– Leeft een lichaam nog als het alleen maar naar een beeldscherm staart? Wat glinstert er tussen de ruïnes van de 21e eeuw? Dat onderzoekt Maxime Garcia Diaz in Het is warm in de hivemind. Haar associatieve gedichten kronkelen, bedwelmen, ontregelen, en wortelen diep in het digitale, het feminiene en het hedendaagse. Flarden van nieuwsberichten vermengen zich met academische theorie en uitgestorven webpagina’s uit de jaren nul. De debuutbundel van de Nederlands/Uruguaanse dichteres wordt gekarakteriseerd als een meerstemmige, meertalige maalstroom die nog het meest lijkt op het internet zelf: grillig, gevaarlijk en vol van een duistere en vreugdevolle overvloed.

Thrillers
Na de Frieda Klein-serie komt Nicci French met een psychologische thriller Wie niet horen wil. Daarin heeft Tess haar leven net weer op orde nadat Jason en zij een jaar geleden vriendschappelijk uit elkaar zijn gegaan en de voogdij delen over hun dochtertje Poppy. Tess is best gelukkig, houdt ze zich voor. Totdat Poppy vreemde taal begint uit te slaan en een tekening maakt met zwart wascokrijt. Een tekening waarop een figuur te zien is die van een toren valt. Tess raakt ervan overtuigd dat Poppy getuige is geweest van een misdrijf. Ze stapt naar de politie, maar daar wordt ze niet geloofd. Ze besluit zelf op onderzoek te gaan.

 

 

Non-fictie
– Ida Simons (1911-1960) groeide op in een kleurrijk Joods gezin en kwam tijdens de Eerste Wereldoorlog met haar ouders naar Nederland. Op 19-jarige leeftijd debuteerde zij als concertpianiste. De inval van de Duitsers brak haar veelbelovende carrière af. Met haar echtgenoot en haar zoontje Jan overleefde ze de concentratiekampen Westerbork en Theresienstadt. Na de oorlog trad ze weer op, maar moest ze, te zeer verzwakt, haar muziekloopbaan opgeven. In het schrijven vond ze een nieuwe manier om zich te uiten. Neerlandica Mieke Tillema schreef een biografie over Ida Simons en ging alle bronnen na die licht kunnen werpen op het korte, tragische leven van deze getalenteerde vrouw, dat eindigde in een zelfgekozen dood in 1960. Een jaar eerder was haar autobiografische roman Een dwaze maagd verschenen.
– In Ik ben een eiland besluiten Tamsin Calidas, een dertiger met een baan in de media, en haar man om hun leven in de hippe Londense wijk Notting Hill te verruilen voor het ruige en onbekende van een klein Schots eiland in de Hebriden. Ze gaan er schapen fokken. Landelijk, rustig en idyllisch, stellen ze zich voor. Maar het blijkt al snel allerminst idyllisch. De gesloten eilanders zitten niet te wachten op de komst van een stel stedelingen, het kind waarnaar ze verlangden komt maar niet, het weer is onstuimig en het leven zwaar. Hun huwelijk overleeft de storm niet. En dat is eigenlijk nog maar het begin van de pure, bittere ellende die Tamsin Calidas door zal gaan maken. Armoede, het onherbergzame land, een traumatisch verlies en ziekte stellen haar op de proef. Naarmate de tijd verstrijkt verliest Calidas zich meer en meer in het landschap om haar heen, en het is precies die natuur die haar zal helpen.
– Het nieuwe boek van Isabel AllendeWat wij willen is dit keer geen roman, maar een heel persoonlijk verhaal over haar leven en de rol die het feminisme daarin heeft gespeeld, vanaf haar kindertijd tot nu. Ze vertelt over de rol die vrouwen en de strijd van vrouwen in haar leven hebben gespeeld. De vrouwen die haar leven richting hebben gegeven komen uitgebreid voorbij, zoals haar moeder Panchita, haar literair agent Carmen Balcells, en niet te vergeten haar dochter Paula die op jonge leeftijd overleed. Maar ook schrijfsters als Virginia Woolf en Margaret Atwood en vele anderen die haar hebben geïnspireerd om zich in te zetten voor vrouwenrechten en te strijden tegen achterstelling en discriminatie. Vanuit dat oogpunt schrijft ze met grote betrokkenheid net zozeer over actuele thema’s. Zie ook bij activiteiten.
– De Finse schrijfster Mia Kankimäki pakte haar koffer en volgde de voetsporen van tien schrijfsters, ontdekkingsreizigsters en kunstenaressen, vrouwen die deden waar hun hart vol van was: Karen Blixen, Artemisia Gentileschi of Alexandra David-Néel. Ze lieten haar allemaal waardevolle levenslessen zien, zoals ‘Put kracht uit je verwondingen’ (Artemisia Gentileschi), of ‘De vraag is niet welke kaarten je krijgt, maar hoe je ze speelt’ (Karen Blixen), of ‘Volg het pad dat voor je ligt. Gebruik je retourticket niet’ (Alexandra David-Néel). Zo is De vrouwen aan wie ik ’s nachts denk ook het verhaal geworden van hoe Mia Kankimäki haar eigen angsten overwon; een inspirerend boek, waarin reisverslag, memoires, biografie en vrouwengeschiedenis samenkomen. Het voert je mee  met 19e-eeuwse ontdekkingsreizigsters als Nellie Bly, Ida Pfeiffer, Mary Kingsley en Isabella Bird; van Karen Blixens koffieplantage in Kenia naar het Florence ten tijde van de renaissance van Sofonisba Anguissola en Lavinia Fontana; en naar het hedendaagse Japan van Yayoi Kusama.
– Bij welk land, bij welke mensen, bij welke taal, bij welke kleur, hoor ik, vraagt Nadia Owusu (1981) zich af in Naschokken, haar levensgeschiedenis. Als ze 2 jaar is, laat haar Armeens-Amerikaanse moeder het gezin in de steek. Nadia blijft achter met haar kleine zusje en hun Ghanese vader, die als ambtenaar bij de Verenigde Naties werkt. Ze bewonen plekken over de hele wereld: Rome, Dar es Salaam, Kumasi en Londen. Nadia spreekt meerdere talen en heeft meerdere thuislanden. Ze vraagt zich af of ze Europees, Afrikaans of Amerikaans is. Of niets van dat alles? Als haar vader overlijdt, voelt Nadia zich meer dan ooit ontworteld en alleen. Bij welk land, bij welke mensen, bij welke taal, bij welke kleur, hoor ik, vraagt ze zich af
– Moederland is deel 1 van een biografisch portret in twee delen van Maxima Zorreguieta. Daarin laat Marcia Luyten zien hoe onze koningin Máxima is gevormd door haar geboorteland Argentinië. Ze werd er vijftig jaar geleden geboren toen het land in verval was. Argentinië was een grootse toekomst misgelopen en vluchtte in nostalgie. De Argentijnse tragedie speelt ook binnen de familie een rol wanneer haar vader toetreedt tot de militaire regering. Wat in Máxima’s jeugd vanzelfsprekend was, zal diepe sporen trekken in haar latere leven. Máxima steekt over van Buenos Aires naar Wall Street en de jetset van Manhattan, maar pas nadat ze een persoonlijke strijd heeft geleverd.
– De dochters van de Winterkoningin van Nancy Goldstone is een geschiedenisverhaal over vier prinsessen in ballingschap. Het sprookjeshuwelijk tussen Elizabeth, kleindochter van de Schotse koningin Mary Stuart en Frederik van de Palts, koning van Bohemen, loopt uit op een nachtmerrie als zij na één jaar al verdreven worden. Het kinderrijke gezin gaat in ballingschap in Den Haag bij oom Maurits van Oranje-Nassau, in 2021 precies 400 jaar geleden. De dertien kinderen worden in Leiden opgevoed in de kunsten en wetenschappen. Het is een levendig en opzienbarend verhaal over vier van Elizabeth Stuarts dochters: Elizabeth, Lousia, Henrietta Maria en en Sophie, die de loop van de geschiedenis bepaalden.

Activiteiten in Utrecht en daarbuiten:
– Vanaf begin maart kun je wekelijks een nieuwe aflevering beluisteren van de gesproken opera podcast EVA, gemaakt naar het gelijknamige boek van Carry van BruggenEva baarde bij de verschijning in 1927 veel opzien, en werd in de jaren zeventig opnieuw ontdekt. Het vormt de poëtische basis voor deze 8-delige gesproken opera podcast en is een interne monoloog die de geestelijke en seksuele ontplooiing van een jonge Joodse vrouw in het conservatieve Nederland laat zien. Het verhaal toont haar zoektocht naar de balans tussen de vrouw die haar omgeving wil dat ze is en de vrouw die ze zelf wil zijn. Als luisteraar word je op muzikaal dramatische wijze meegenomen in het verhaal van Eva. De hele podcastserie (met extra context-afleveringen) is te beluisteren via  https://podcastluisteren.nl/pod/De-gesproken-opera-EVA#/.  Meer info: carryvanbruggen.nl
Marga Minco is op 31 maart haar 100 jaar geworden. Veel mensen zullen haar naam vooral herkennen van de literatuurlijst van de middelbare school, waarop vaak haar debuut de novelle Het bittere kruid stond. Daarin beschrijft ze in gefictionaliseerde vorm haar ervaringen gedurende de Tweede Wereldoorlog. Van haar familie is zij de enige die de oorlog heeft overleefd door onder te duiken bij dichter en vertaler Bert Voeten (1918-1992), met wie ze direct na de oorlog is getrouwd. Op de website van het Literatuurmuseum staat een artikel over haar ter gelegenheid van haar 100e verjaardag.
Meer info: https://literatuurmuseum.nl/artikelen/de-100ste-verjaardag-van-marga-minco-dat-iemand-halverwege-zon-lang-leven-al-zoveel-achter-de-rug-kan-hebben?
– In de Bibliotheek Utrecht loopt de serie Fellow feminists.  Op 6 mei is er een gratis online zoom bijeenkomst rond de medische wereld. Onderwerpen die besproken zullen worden zijn o.a. ‘Vrouwenkwaaltjes’, racisme in de zorg. Medische problemen kunnen zich bij iedereen anders presenteren. En sommige aandoeningen komen bij de ene bevolkingsgroep vaker voor dan bij een andere. In hoeverre is hier aandacht voor in de medische wereld? Hoe inclusief denkt de dokter?
Meer info: https://www.bibliotheekutrecht.nl/agenda/volwassenen/alle-activiteiten-volwassenen/fellowfeminist-060521.html

Bibliotheeknieuws:
– In mei zal de bibliotheek weer gewoon open zijn op de aangegeven tijden. Welkom dus iedereen die wil komen rondkijken en/of boeken lenen en terugbrengen.
– De poêziegroep en de leesgroep houden nog steeds voor aangepaste bijeenkomsten.
– Afgelopen maand hebben Jonna en ik kennis gemaakt met de nieuwe directeur van Bibliotheek Utrecht, Deirdre Carasso. We hebben verteld wie wij zijn, over de geschiedenis van de vrouwenbibliotheek en onze bedoeling om onze relatieve onbekendheid om te zetten en waar mogelijk samen te werken met andere literaire organisaties in de stad. Deirdre had net haar eerste 100 dagen achter de rug, waarover ze in een brief haar observaties en plannen voor de toekomst heeft aangegeven. Voor haar is een openbare bibliotheek een vrijplaats om nieuwsgierigheid te wekken en te voeden. Iedereen kan er binnen lopen zonder te betalen, om te ontspannen en vooral ook omdat je iets wilt leren of je talenten ontwikkelen. Daarnaast kan je er ook kennis komen brengen of delen met anderen. Dat laatste zou ze graag sterker ontwikkelen, samen met andere Utrechters. Samenwerking met de vrouwenbibliotheek zou daar mooi in kunnen passen. Maar nu kunnen eerst de medewerkers van de bibliotheek laten weten hoe zij de bibliotheek vorm zouden willen geven. Wij hopen op een mooi vervolg.

Nieuwe boeken in de bibliotheek
Onze kinderen van Renée van Marissing, Canis van Eva de Gelder, Mijn leven van Joke van Leeuwen, Treinen en kamers van Annelies Verbeke, Het sterke geslacht. Over vrouwen in de literatuur van Herman Stevens

Nieuwe recensies van deze maand als link bijgevoegd:
https://vrouwenbibliotheek.nl/2021/03/31/schorshuiden-door-annie-proulx/
https://vrouwenbibliotheek.nl/2021/04/06/de-vrouw-van-martin-guerre-door-janet-lewis/
https://vrouwenbibliotheek.nl/2021/04/11/pluche-door-femke-halsema/
https://vrouwenbibliotheek.nl/2021/04/16/de-zeven-echtgenoten-van-evelyn-hugo-door-taylor-jenkins-reid/
https://vrouwenbibliotheek.nl/2021/04/20/waarom-ik-van-simone-de-beauvoir-houd-onder-redactie-van-regine-dugardyn/
https://vrouwenbibliotheek.nl/2021/04/23/tot-op-de-dag-door-mardjan-seighali/

De leenbijdrage voor 2021 is opnieuw vastgesteld op € 26,-. Je kunt hiervoor onbeperkt boeken lenen en/of vriendin/vriend van de bibliotheek zijn.
Iedereen die boeken leent en/of wil gaan lenen wordt vriendelijk verzocht dit bedrag over te maken. We hebben een nieuw banknummer NL18 RABO 0366 0430 05 ten name van Stichting Es Scent ovv naam en ‘leenbijdrage 2021’. Meer overmaken om de vrouwenbibliotheek extra te ondersteunen mag natuurlijk altijd. Eenmalig een boek lenen kan ook. De bijdrage hiervoor is € 1,- per boek, met een startbedrag van € 5,- per kalenderjaar.
Op www.vrouwenbibliotheek.nl is meer informatie over de bibliotheek te vinden en veel recensies, de nieuwsbrief is ook te lezen via onze website.

Marjolein Datema                                                                                          Utrecht, 27 april 2021

 

 

Share

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Powered by: Wordpress