Recensies

‘De Zeven Echtgenoten van Evelyn Hugo’ door Taylor Jenkins Reid

Evelyn Hugo is een legendarische Hollywood filmster die haar beste tijd had van de 50-er tot de 80-er jaren. Ze begon haar leven als de Cubaanse Evelyn Herrera, werd zich al op jonge leeftijd bewust van haar lichamelijke aantrekkingskracht, dook het bed in met iemand die haar in contact kon brengen met Hollywood, verfde haar haar blond, veranderde haar naam, brak volledig met haar achtergrond en zie daar: het begin van een grandioze carrière. Ze had zeven echtgenoten met wie ze stuk voor stuk trouwde om een reden en die was lang niet altijd de liefde. In feite heeft ze maar van één persoon met hart en ziel gehouden. Nu is ze 79 en alleen. Ze zoekt iemand die haar memoires in boekvorm wil gieten om zo aan de wereld duidelijk te maken wie ze werkelijk is, goed en slecht. Iedereen kende de filmster, maar vrijwel niemand de vrouw zelf.

Ze benadert het prestigieuze tijdschrift Vivant en staat erop dat de aankomende journaliste Monique Grant degene is die haar moet komen interviewen. Monique, een Afrikaans-Amerikaanse jonge vrouw die in scheiding ligt, maar die erg gelukkig is met haar aanstelling bij Vivant, is stomverbaasd en zeer vereerd. Bij haar eerste bezoek aan Evelyn komt ze erachter dat het niet om een interview gaat, maar om een boek, waarmee ze miljonair kan worden. Waarom juist zij de uitverkorene is om die biografie te schrijven, wordt pas aan het eind duidelijk.

Dan volgt het verhaal over het leven van Evelyn Hugo. In het grootste deel word je meegenomen naar de glitter en glamour wereld van het vroegere Hollywood en in een kleiner deel speelt het verhaal van de relatie tussen Evelyn en Monique zich in het heden af. In het kleinste deel komt de roddelpers aan het woord, die commentaar levert op het leven van Evelyn Hugo.

Begin je eenmaal met lezen, dan weet je dat je door zeven huwelijken heen moet, maar dat is geen enkel probleem. De achtergronden en beweegredenen ervan zijn zo divers, evenals de relaties zelf, dat van verveling geen sprake is. Integendeel. Je leest met rode oortjes en kunt bijna niet ophouden, want je wilt weten wat Evelyn nou weer gaat uitspoken. Je wordt meegesleept in de wereld van filmsterren en komt erachter wat er bij komt kijken om je als filmster staande te houden. Op een vraag van Monique hoe je beroemd wordt, zegt Evelyn: “Ik zou zeggen dat het vooral een kwestie is van mazzel hebben. En dat je bereid moet zijn om je afkomst te verloochenen, je lichaam aan te passen, te liegen tegen mensen die dat niet verdienen, je dierbaren op te geven om het publiek niet tegen je in het harnas te jagen en keer op keer te kiezen voor de neppe versie van jezelf tot je nauwelijks nog weet wie je was toen je begon of waarom je er überhaupt mee begonnen bent.” En dan heeft ze het nog niet eens gehad over de haar voortdurend achtervolgende media, waarover ze zegt: “De media schrijven gewoon op waar ze zin in hebben. Dat is altijd zo geweest en zal ook altijd zo blijven.”

Evelyn wordt vooral beroemd als seksbom, alhoewel ze zelden volledig uit de kleren gaat. Als het nodig is om hogerop te komen, vindt ze het geen enkel probleem om daarvoor met iemand naar bed te gaan. Haar standpunt is dan ook: “Er is een verschil tussen seksualiteit en seks. Ik gebruikte seks om mijn zin te krijgen. Seks is maar een handeling. Seksualiteit is een oprechte uiting van begeerte en genot.”

Als een sterke, vrijgevochten vrouw staat ze in het leven. Ze is ambitieus, weet wat ze wil en zal het krijgen ook, al gaat dat soms ten koste van anderen. Door haar manier van leven en het commentaar dat ze erop krijgt in de roddelpers, krijg je en passanteen goed beeld van de positie van de vrouw in de maatschappij. Niet zozeer alleen in de maatschappij van vroeger, want ook anno 2021 komen mannen nog steeds met heel veel meer weg dan vrouwen. Dit boek is evenwel niet te beschouwen als een belangrijke bijdrage aan de vrouwenemancipatie, want daarvoor wordt het onderwerp te oppervlakkig en te clichématig benaderd. Dat geldt ook voor het onderwerp racisme dat in feite niet of nauwelijks aan bod komt, hoewel Evelyn Cubaans is, Monique van gemengd ras is en haar Vivant bazin een zwarte vrouw is.

Als het verhaal van Evelyn het eind nadert, komt alles samen. Ze bekent haar ergste misdaad en dan wordt duidelijk waarom juist Monique haar biografie moest schrijven. Ze geeft Monique nog wel dit advies mee: “Help de lezer eraan herinneren dat Evelyn Hugo nooit bestaan heeft. Ik heb haar verzonnen. Zodat de mensen van me zouden gaan houden.” Dan verdwijnt ze, Monique veel wijzer en zelfstandiger achterlatend.

De Zeven Echtgenoten van Evelyn Hugoleest als een trein. Het taalgebruik is zeer naturelle spreektaal. Mooie zinsneden, fraai onder woorden gebrachte gedachten, moet je niet verwachten. Je leest dit boek zoals je de Story leest. De inhoud overstijgt echter dat niveau. Behalve de Hollywood wereld, het filmsterrenbestaan, de positie van de vrouw en een spannend verhaal draait dit boek om één duidelijk thema: er zijn verschillende vormen van liefde en die zijn allemaal even waardevol. Daarmee wordt het boek tevens een pleidooi voor openlijke homoseksualiteit.

Natuurlijk is het hoogst onwaarschijnlijk dat iemand na 40, 50 jaar nog zulke gedetailleerde herinneringen heeft, maar dat stoort niet. Je wordt als lezer in het verhaal getrokken en je blijft meeleven met de hoofdpersonen. Ze zijn goed en gedetailleerd uitgewerkt. Taylor Jenkins Reid heeft zich heel goed in de Hollywoodwereld verdiept en zet die overtuigend neer. Voor Evelyn Hugo heeft ze Elizabeth Taylor, Ava Gardner en Rita Hayworth als voorbeeld genomen. Elizabeth trouwde acht keer, Ava vertelde haar levensverhaal aan een journalist die het publiceerde en Rita begon als Spaanse vrouw op een soortgelijke manier als Evelyn aan haar carrière. Reid heeft van Evelyn niet een onbereikbare ster gemaakt, maar een mens met goede en slechte eigenschappen waarin je jezelf kunt herkennen. Haar leven kent grappige maar ook ontroerende momenten. Soms is ze benijdenswaardig en soms afkeurenswaardig, maar vooral is ze een mens. Haar relaties zijn intrigerend. Vooral die met de homofiele producent Harry Cameron kent veel diepgang. Ze is zo levensecht beschreven dat het me niet zal verbazen als veel lezers toch even gaan uitzoeken of Evelyn Hugo nou wel of niet echt bestaan heeft.

Alhoewel De Zeven Echtgenoten van Evelyn Hugo vlot geschreven is in een consistente stijl, heerlijk wegleest, goede karakterbeschrijvingen heeft en een spannend verhaal in zich bergt, moet toch gezegd worden dat het daar ook bij blijft. Aangetipte onderwerpen, zoals homofilie, vrouwenemancipatie, de roddelpers, racisme en zelfmoord worden clichématig behandeld of niet uitgewerkt. Ik vraag me dan ook af of ik een dergelijk verhaal nog ooit zou herlezen.

Uitgeverij      Ambo/Anthos 2020
Pagina’s       453
Vertaald       uit het Engels door Lette Vos (The Seven Husbands of Evelyn Hugo -2017)
ISBN              978 9026 352 874

Recensie door Janny Wildemast, april 2021

 

Share

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Powered by: Wordpress