Recensies

‘Ik zal de laatste zijn’ door Nadia Murad

Mijn strijd tegen de Islamitische Staat

Het is inmiddels ruim een jaar geleden dat ik Ik zal de laatste zijn las. Met een hele andere wereld om ons heen dan degene waar we nu in leven. Het voelde in die tijd te druk voor mij, te druk om een recensie te schrijven. Zodoende werd het steeds vooruitgeschoven, mijn notities nog braaf weggevouwen in een oud notitieboekje dat nu voor mijn neus open ligt. ‘Vreselijk’ staat er ergens op de pagina, dat moest ik blijkbaar opschrijven. Maar ik herinner het me nog.

Ik zal de laatste zijn is geschreven door Nadia Murad, een jezidische mensenrechtenactiviste van mijn leeftijd. Nadia is geboren in Irak, en wordt, wanneer ze ongeveer 22 jaar oud is, ontvoerd door de Islamitische Staat (IS), waar ze als seksslavin een uitzichtloos bestaan leidt. Vanwege haar eigen kracht en met hulp van anderen weet ze te ontsnappen naar een vluchtelingenkamp. Later komt ze als vluchtelinge terecht in Duitsland, waar ze nog steeds woont.

Met 335 pagina’s is het niet een bijzonder lang verhaal. Toch heb ik er lang over gedaan om het te lezen. Zelfs nu kan ik mij nog goed herinneren hoe ik door sommige passages heen ging. Langzaam en misselijk — sommige delen van het boek waren onmogelijk om in één keer te doorlopen, door het onderwerp en door de feitelijke manier waarop het beschreven is. Dat Nadia Murad nog leeft is een gegeven. Dat weet je wanneer je aan haar verhaal begint. Toch begin je halverwege te twijfelen.

Het boek is zwaar. Zwaar om doorheen te komen, en daarnaast zwaar om weer naast je neer te leggen. Toen ik het eenmaal uit had, heb ik veel interviews gekeken van Nadia, vaak ook bijgestaan door haar advocaat Amal Clooney, die ook heet voorwoord schreef. Dat is geen toeval geweest. De voornaamste reden die Nadia had om Ik zal de laatste zijn te schrijven was dat zij wereldleiders wilde raken en hen tot actie bewegen. Door haar verhaal te delen, geeft ze een gezicht aan een wreedheid die in het nieuws alleen maar anekdotisch lijkt te zijn.

Ik raad het boek aan aan anderen. Dat zeker. Niet zozeer om als boek gelezen te worden, maar eerder als een verhaal dat het verdient om gedeeld te worden met anderen. Zodat ook andere slachtoffers, die geen kans meer hadden om hun verhaal te delen, ook gehoord zullen worden.

In 2018 kreeg Nadia Murad de Nobelprijs voor de Vrede, samen met de Congolese arts Denis Mukwege. Zij werden beiden erkend voor hun inspanningen om een eind te maken aan het gebruik van seksueel geweld als oorlogswapen.

Uitgeverij           Ambo Anthos, 2017
Pagina’s            335
Vertaald             uit het Engels door Gies Aalberts en Erik de Vries (The last girl)
ISBN                  978 9026 339 042

Recensie door Kimberly, februari 2021

 

 

Share

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Powered by: Wordpress