Recensies Uncategorized

‘Fantoomliefde’ door Laura Freudenthaler

Anne is van oorsprong een Française, maar woont sinds haar huwelijk met haar man Thomas in een appartement in Wenen. Ze is pianolerares en worstelt met de pubers, die van hun ouders piano moeten leren spelen. Ze besluit om een sabbaticaljaar te nemen om een boek te schrijven en om zelf meer piano te spelen.

Dat piano spelen, daar komt het niet van. Ze raakt de piano niet meer aan en zwerft iedere dag urenlang door de stad. In de Weense koffiehuizen houdt ze van haar observaties van gebouwen en voorbijgangers een notitieboekje bij.

Je leest tussen de regels door, dat Anne en Thomas van elkaar vervreemd zijn. Hoe dat komt wordt niet duidelijk, want er wordt nauwelijks gesproken tussen de twee partners. Als lezer raad je daarom, dat het wel om het cliché zal gaan; dat de ouder wordende man een jongere vrouw wil. Thomas zegt altijd erg druk aan het werk te zijn. Uit de briefjes en rekeningen van hotels en restaurants, die Anne uit zijn broekzak haalt, concludeert Anne, dat hij vreemd gaat met ‘een meisje’. Of dit meisje echt bestaat, wordt niet duidelijk, want Anne confronteert haar man niet met haar vermoedens. Anne fantaseert een heel leven over het meisje en over haar relatie met Thomas. Het meisje zou in het appartement rondsluipen, slapen in haar bed en in Anne’ s klerenkast zitten. Het hele verhaal is als het ware een afstandelijke vertelling over het gedrag, de gedachten en het leven van Anne en het meisje.

‘In werkelijkheid, zegt Thomas, zijn wij maar saaie burgermensen. Burgermensen, herhaalt Anne; wie zou nou zoiets zeggen? Ze kijkt naar Thomas gestalte. Hij schudt zijn hoofd en schudt zijn arm los, in de richting van het raam, maar Anne heeft gezien, een gezicht, een jonge vrouw, spottend en nieuwsgierig. Een meisje. Wil je dan verhuizen, vraagt Anne. …….Thomas staat voor haar, maar misschien vergist ze zich wel….Ze hoort de drempel niet kraken; hij moet eroverheen zijn gestapt. Wanneer Anne opstaat en de keuken uit loopt, is hij er niet meer.’ (pag. 58)

Anne gaat zich steeds vreemder gedragen en voelt zich eenzaam; ze kan de weg naar anderen niet meer terugvinden. Ze sluipt rond in huizen van vreemden, droomt en verzint hun levens en liefdes erbij. Ze lijkt iedere vorm van realiteitszin te verliezen.
Het boek kabbelt voort over gedragingen van Anne en het meisje. Als lezer verlangde ik naar een echte gebeurtenis, een confrontatie, een echt gesprek. Hoe was het vroeger dan? In het huis aan het meer, waar Thomas en Anne, als jonge geliefden hoopvol en vol hartstocht waren en waar ze, nu met heimwee, naar terug verlangen? Blijft hun leven langzaamaan doorsukkelen; af en toe opgefleurd met weer een nieuw meisje?

Laura Freudenthaler is een jonge Oostenrijkse schrijfster. Met Fantoomliefde won ze in 2019 de EU Literatuurprijs. Velen waren er enthousiast over. Naar mijn mening echter blijft het boek wat steken in oppervlakkigheid. De observaties en beschrijvingen van de Weense cultuur en haar bewoners, zijn wel heel poëtisch, fijnzinnig en knap.

Uitgeverij     Anbo/Anthos, 2019
Pagina’s       200
Vertaald        uit het Duits door Jan Bert Kanon (Geistergeschichte)
ISBN             978 9026 350 399

Recensie door Ammy Langenbach, augustus 2020

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Powered by: Wordpress