Recensies

‘Lijfrente’ door Vrouwkje Tuinman

Lijfrente is een bundel gedichten over wat er over blijft na het verlies van je partner. ‘Ik zou heel graag eens over iets anders schrijven dan de dood, en was dat ook aan het doen. Toen werd mijn partner ziek, en overleed hij. Nu is er, meer dan ooit, geen ander onderwerp”, aldus Vrouwkje Tuinman.

Kernwoorden die de gedichten in Lijfrente naar mijn mening het best omschrijven zijn ‘intiem’, ‘teleurstelling’ en ‘puur’. De Utrechtse schrijfster geeft de lezers een blik op haar leven met haar geliefde F. Starik, over vakanties en bezoeken, over zijn obsessie met schoon en zijn schoenencollectie. Door deze levensschetsen en door zich zo open op te stellen, bereikt ze een intimiteit die maar weinig andere dichters kunnen creëren. Haar gedichten druipen van de teleurstelling. Teleurstelling in het leven en heimwee naar een leven dat er niet meer is.

Echter, Vrouwkje Tuinman weet te helen met haar humor en lichtheid. Door op een ‘gemakkelijke’ manier over een intens verlies te schrijven creëert ze de illusie dat het draagbaar is. Dit zorgt ook voor een zekere afstand. Als lezer word je niet geheel meegezogen in het hevige lijden, maar blijf je als vanzelf op een afstand. De overledene blijft altijd aanwezig in gedachten, herinneringen en woorden, hij blijft altijd iets betekenen, op dezelfde manier dat lijfrente een uitkering biedt aan nabestaanden.

De schrijfstijl is rauw, intrigerend en zo eerlijk dat het raakt. Vrouwkje Tuinman schrijft in een heldere en toegankelijke taal, zó beeldend en verhalend dat het onmogelijk is om je níet in te leven. De bundel bevat iets meer dan veertig gedichten.
Het laatste gedicht van de bundel maakte op mij een blijvende indruk.

GRAS

“Aan de andere zijde is het groener.
op het ene veld staan de mensen die niet
meer willen, een tuin verderop degene die nog jaren
vooruit kunnen, ware het niet dat hun ziekte –
er valt niets te ruilen. Een speciaal vak is er voor wie
over datum is en dat weet: daar toppen ze de sprietjes
tot de uitputting erop volgt, alleen niet bij het gazon,
dat groeit terug, altijd aan diezelfde groene kant.
Ik sta aan de rand van wat eigenlijk meer mos is
dan gras. Mijn perk zit vol kuilen en oud blad, maar
ook wonen er mollen in en wormen, er springen padden,
s avonds landen er libelles. Ik neem een stap.”

Zo beschrijft Tuinman haar blik op de uitsterfbare mens, maar ook haar plaats in het leven en de realisering dat zij door moet gaan.

Uitgeverij       Cossee, 2019
Pagina’s        59
ISBN              978 9059 368 637 

Recensie door Jamie Lee, januari 2020

 

 

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Powered by: Wordpress