Recensies

‘Moord op de Moestuin’ door Nicolien Mizee

De eerste regel van deze roman, door de uitgever op de achterflap nog eens herhaald, luidt: “De hele geschiedenis begon toen mijn zuster en zwager een pan soep kwamen brengen.” Dit begin vertolkt de soort plot en het spanningsniveau van deze eerste detective, cq spannende roman van Nicolien Mizee (geboren 1965). Het is ouderwets aandoende detective, spelend in een milieu van hoogopgeleide mensen met goede banen, en genoeg geld om de lasten en de lusten in hun soort levens te kunnen bekostigen, en wordt verteld door de hoofdpersoon, een schrijfster met een writers’ block.

Nicolien Mizee werd bekend door haar geestige en ironische stijl in haar eerder semiautobiografisch werk, zoals En toen kwam moeder met een mes (terecht genomineerd voor de Libris Literatuurprijs), haar prachtige, puntige en meeslepende columns in het NRC over haar werk als lerares prozaschrijven, gebundeld in Schrijfles en in haar originele neuzelende, ontroerende en grappige faxen verzameld in de drie delen De kennismaking,  De Porceleinkast en Allesverpletterende.  Zij is een originele schrijfster met unieke verhalen die langzamerhand zeer gewaardeerd worden.

In Moord op de Moestuin treedt schrijfster Judith die Juut wordt genoemd (Amsterdams woord voor politieagent of smeris) op als hobbydetective. Judiths man Thijs heeft een zware operatie aan zijn hart ondergaan en probeert daarvan fysiek en psychisch te herstellen. De buurman van het echtpaar is ingrijpend aan het verbouwen, hetgeen het herstelproces van Thijs niet bevordert. Als zuster Cora en zwager Ab dat eerder genoemde pannetje soep komen brengen, stellen ze voor de verbouwingsherrie te vermijden en gevieren een zomerhuis te huren. Ze vertrekken naar ‘Voorden’. Daar blijken toevallig twee uit het oog verloren jeugdvriendinnetjes van Judith en Cora eigenaren te zijn van landgoed Groenlust en het zomerhuis. Er is een moestuin bij het landgoed waar Judith een tuin gaat verzorgen. Wanneer ze daar langs een bamboebosje loopt, dan hoort ze een vogeltje piepen en als ze in de bamboe zoekt, komt ze op het spoor van een oude moord.

Een goede thriller of detective schrijven is nog niet zo makkelijk. Het genre wordt zwaar onderschat. De plot is het allerbelangrijkste en moet gedoseerd verhaald worden. De details van de plot zijn belangrijk, moeten meedogenloos en absoluut kloppen en er dienen meerdere verhaallijnen te zijn. Een thriller of detective is in zijn geheel een spannend verhaal, en per hoofdstuk  wisselen spanning en rust elkaar af. Lezers op het verkeerde been zetten is een kunst. Juist geoefende thrillerlezers is het lastig boeien.
Romanschrijvers maken wel eens uitstapjes naar een thriller of een spannende roman, maar de kwaliteit van zo’n uitstapje is niet altijd even hoog.  Nicolien Mizee onderschatte met Moord op de Moestuin het genre en leverde een oubollig verhaal af. De titel is ook duf: Moord OP de moestuin. Wel met rake en soms grappige observaties, pittige uitspraken, gevatte opmerkingen, met eigenzinnige vergelijkingen en metaforen, mooie woordgrappen, al zijn ze toch ook weer niet allemaal even geslaagd. De stijl is gedateerd en de plot is zeer, zeer dun. Het verhaal hangt van toevalligheden aan elkaar, wat in thrillerland niet gewaardeerd wordt. Te gemakkelijk.
Het lijkt of de schrijfster (met zelf een writers’ block ?) om bezig te blijven even lekker een niemendalletje schreef. Het kan ook een persiflage zijn. Moord op de Moestuin lijkt, wat de stijl van schrijven betreft, op een ouderwets jongens -of meisjesboek. Alleen wordt de roman niet bevolkt door jonge personages uit de jaren ’30 van de vorige eeuw, maar door talige middelbare mannen en vrouwen in 2019.  Uiteindelijk is het dezelfde sfeer.
Dit boek geeft je wel een paar uur onbekommerd leesplezier, mits je geen eisen stelt aan plot, stijl of spanning. Van een schrijfster als Nicolien Mizee had ik meer verwacht. Deze roman heeft, zoals wij dat thuis noemen (net zo gevat als Nicolien Mizee  kan zijn): ‘de diepgang van een platbodem.’

Uitgeverij            Nijgh & van Ditmar, 2019
Pagina’s              240
ISBN                   978 9038  802 015

Recensie door Hannah Kuipers, december 2019.

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Powered by: Wordpress