Recensies

‘Liefde als dat het is’ door Marijke Schermer

De titel verleidt tot lezen van deze roman. Wie wil er nou niet lezen over de liefde. Moraliserend over wat het zou moeten zijn, is de schrijfster niet. Eerder schrijft ze ‘enigszins afstandelijk’ over verschillende mogelijkheden en daagt ze de lezers uit om het fenomeen liefde eens van een andere kant te bekijken.

Allereerst is daar de huwelijkse liefde van David (49) en Terri (45). Zij zijn 25 jaar getrouwd. David ervaart zijn relatie als liefdevol, is tevreden met het dagelijkse leven, dat zich afspeelt volgens vastgestelde patronen. Hij geniet van, is zorgzaam voor zijn twee dochters en wil samen met Terri oud worden.  Hij vindt de ontrouw van zijn vrouw onbegrijpelijk.

Terri loopt weg van huis en van haar ‘slachtofferige, hondstrouwe’ man, want ze ervaart haar leven met David als stilstaand en mist zichzelf als individu. Ze geeft zich over aan (de seks van) Lucas, een egocentrische man, die ze niet eens aardig vindt.  “Voor het eerst dacht ze: hij is walgelijk. Maar er was iets in haar, dat vond, dat ze zijn walgelijkheid verdiende, dat zij zich eraan onderwerpen moest. Het is een straf; straf voor het verlaten van haar gezin; straf voor het volgen van de lust in haar; straf voor het jarenlang verwaarlozen juist van die lust in haar; straf dat die lust überhaupt in haar bestaat; een verborgen gevoel van waardeloosheid dat erkend, verzadigd en bevestigd wordt als ze zich laat gebruiken, zo hier, zoals hij (Lucas) dat wil.”  (pag 115)

Dochter Krista (15) heeft geen boodschap aan haar vrijheid zoekende en zich ontplooiende moeder, die voor zichzelf heeft gekozen. Zij is verdrietig, boos en veroordeelt haar moeder, als die voorstelt in het vervolg als volwassenen met elkaar om te gaan. Zij zoekt en vindt de romantische liefde in de Marokkaanse jongen Rafik.
“Rafik, een naam als een kleur, als een vogel, Krista en Rafik. Zijn ogen bruin maar ook groen, hoe zijn hals uit zijn shirt komt in de spelonk van zijn jas, zijn magere borst, Rafik, naam van een prins, een held, een ruiter te paard. Vuur.” (pag 71)

Humorvol wordt de confrontatie tussen Terri en Rafik beschreven, als Rafik haar op verzoek van Krista de toegang ontzegt tot de gezinswoning. De schrijfster beschrijft knap (zonder in stereotypen te vervallen)) de karakters en het gedrag van de degelijke Rafik en de ontrouwe Terri.

Ook David verlaat uiteindelijk – hoewel tamelijk plichtmatig – zijn stereotype gedrag. Hij maakt via een dating site ‘ondeugende seksafspraakjes’ met de gescheiden vrouw Sev. Hij zegt er wel steeds bij, dat het de laatste keer is, maar uiteindelijk wordt de laatste keer bepaald door Sev.
Sev zegt aanvankelijk geen degelijk huwelijk te willen, maar realiseert zich ook, dat “ze geen idee heeft, hoe dat zou moeten, samenzijn, het leven delen.”

Alle relaties in het boek hebben een min of meer open einde. Sev kiest misschien uiteindelijk toch voor de huiselijke liefde in een huis met kinderen, waar lekker gekookt wordt en speelgoed rondslingert.  Terri zal waarschijnlijk toch niet voldoende hebben aan de ongeïnteresseerde Lucas.
Wat is liefde anders dan je bereidheid mobiliseren en een object vinden, waarop je je verlangen kunt projecteren?
Als lezer blijf je hopen voor David, die je toch een beetje zielig blijft vinden. En je hoopt voor Krista en Rafik, dat ze in ieder geval voor korte tijd als een koningspaar hun liefde zullen beleven.

Het is knap dat Marijke Schermer over een oud thema zo’n verfrissend boek heeft geschreven.

Uitgeverij        Van Oorschot, 2019
Pagina’s           203
ISBN                 978 9028 282 391

Recensie door Ammy Langenbach, oktober 2019

 

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Powered by: Wordpress