Nieuwsbrieven

Juli nieuwsbrief

Beste leensters en andere belangstellenden,
 
Na die over Charlotte van Pallandt in de vorige nieuwsbrief vond ik voor deze juli-brief nog meer tentoonstellingen voor deze zomer. Veelal niet in Nederland, maar toch redelijk in de buurt. Dus als je op reis gaat…. En opdat je je deze zomer thuis of waar dan ook niet hoeft te vervelen, zijn er veel nieuwe titels om uit te kiezen.
 
Maar nu eerst Leonora Carrington. Aanleiding hiervoor is de scriptie over deze schrijfster en kunstenares, die ik voor de bibliotheek heb gekregen en die Miriam Meerman gemaakt heeft voor haar kunstopleiding. De scriptieschrijfster is een goede bekende van de bieb. Leonora Carrington (1917-2011) is een in Engeland geboren, weinig bekende Mexicaanse kunstenares, die zich vooral bezig hield met surrealistische kunst. In haar jeugd kreeg ze vooral les van gouvernantes, nonnnen en privéleraren, omdat ze vanwege haar rebelse houding een paar keer van school werd gestuurd. Als ze in 1936 19 jaar oud is, ontmoet ze Max Ernst en vertrekt met hem eerst naar Parijs en later naar Zuid-Frankrijk. Als de Tweede Wereldoorlog uitbreekt, worden ze als ongewenste vreemdelingen opgepakt, maar na een paar weken toch weer vrijgelaten. Als Max Ernst weer wordt opgepakt, vlucht Leonora naar Spanje en bereikt de Britse ambassade. Daar laten haar ouders haar ophalen en naar een kliniek brengen vanwege depressiviteit. Haar zuster, die voor haar zorgt, neemt haar mee naar Lissabon en van daaruit vlucht ze opnieuw, ditmaal de Mexicaanse ambassade in en uiteindelijk naar Mexico. Al deze ervaringen hebben een grote invloed op haar werk gehad.
Op haar schilderijen nemen visioenen, dromen en symbolen een grote plaats in. Ook haar korte verhalen, die ze haar hele leven schreef, zijn gekenmerkt door motieven uit de Keltische en Midden-Amerikaanse mythologie, fantasieën uit nachtmerries en de mystieke kant van het alledaagse leven. Zonder een duidelijke plot schetst ze vooral een vijandige of onbegrijpelijke omgeving. Ter gelegenheid van haar honderdste geboortedag zijn haar verhalen voor het eerst verzameld in Alle verhalen (2018). In de bieb staat haar roman Een dove oude dame.
In haar fraai vormgegeven scriptie (die ook te leen is) stelt Miriam Meerman zich de vraag wie Leonora Carrington is als mens, vrouw en kunstenares. Haar brede onderzoeksvraag luidt: “Wat is de betekenis van Leonora Carrington’s kunstenaarschap in de periode van 1935 t/m 1950?” Miriam heeft deze periode gekozen omdat de kunstenares in die jaren essentiële levenservaringen opgedaan heeft, die haar gevormd hebben en tevens een goed beeld geven van haar authenticiteit en innerlijke kracht. Het is niet alleen een mooie, maar ook een inhoudelijk waardevolle scriptie geworden. Miriam, dank je wel!
 
De tentoonstelling Meesterlijke vrouwen is t/m 8 september te zien in Stedelijk Museum Schiedam, waar ze recent ook al de publieksprijs gewonnen hebben. Een mooi museum dus!
De kunstwereld is nog altijd een mannenclub. Uit onderzoek van Mama Cash blijkt dat 13% van de kunst in Nederlandse musea gemaakt is door een vrouw. Hoe beroemd sommige vrouwen ook waren, na hun dood zijn ze vaak uit de kunstgeschiedenis geschreven. In de tentoonstelling staan 10 Nederlandse kunstenaars centraal. Ze worden gekoppeld aan vrouwelijke kunstenaars van nu. Met meesterlijke vrouwen wil het museum aanhaken bij het vrouwenkiesrecht dat 100 jaar geleden werd ingevoerd. In Schiedam kwam 100 jaar geleden ook de eerste vrouw in de gemeenteraad. 
Op de website van het museum staat uitgebreid informatie over onderwerpen rond tentoonstelling. Je vindt er ook een link naar een interview en de lovende recesie in het Parool.
 
In het Middelheimmuseum, een beeldenpark in Antwerpen van zo’n 30 hectare, is t/m 22 september Earthbound te zien, een solo-tentoonstelling van Ana Mendieta (1948-1985). De Cubaans-Amerikaanse kunstenares wordt algemeen beschouwd als een van de creatiefste en meest vernieuwende naoorlogse kunstenaars. De aparte manier waarop ze performance, earth art en beeldhouwkunst samenbracht, resulteerde in een unieke en opmerkelijke vorm van artistieke expressie. Tijdens haar korte maar intense carrière produceerde ze een buitengewoon rijk oeuvre dat onder meer performances, films, installaties, sculpturen, foto’s en tekeningen omvat. Ana Mendieta was niet alleen een pionier qua vormentaal maar ook en vooral op inhoudelijk vlak: in haar werk maakte ze ruimte voor onderzoek naar geschiedenis, gender en cultuur. Deze tentoonstelling werpt een nieuw licht op hoe wij ons als mensen verhouden tot onze omgeving.
 
Deze zomer heeft het Musée d’Orsay (Parijs), ook t/m 22 september, een grote overzichtstentoonstelling van de Franse impressioniste Berthe Morisot (1841-1895). Weinig mensen weten dat vanaf het begin een vrouw deel uit maakte van de groep onafhankelijke kunstenaars die de geschiedenis in gegaan zijn als de impressionisten. Zij heeft zelfs de aanzet gegeven tot hun nieuwe manier van schilderen en zou daarom als pionier van het impressionisme bekend moeten staan. Berthe Morisot begon als model, o.a. van Eduard Manet en Camille Corot. Ze leerde van Manet de technieken, maar vervolgens introduceerde zij hem bij impressionisten zoals Alfred Sisley en Paul Cézanne. Ze stierf op vrij jonge leeftijd na een longontsteking en haar schildercarrière heeft dus niet zo lang geduurd. Overigens hangt buiten deze tentoonstelling om in Musée Marmottan een grote collectie schilderijen en tekeningen van haar.
Ineke van Mourik schreef al eerder een blog, waarin ze o.a. verwijst naar de documentaire Berthe Morisot: Moed, Storm en Liefde, die afgelopen week bij het Uur van de Wolf werd uitgezonden, hier te bekijken: https://www.npostart.nl/het-uur-van-de-wolf/28-06-2018/VPWON_1249727. Blog: https://theflyingcamel.nl/2018/04/05/berthe-morisot-1841-1895-schilder-van-licht/
Meer info over de tentoonsteling: https://m.musee-orsay.fr/en/exhibitions/article/berthe-morisot-47695.html
– Tate Modern (London) organiseert deze zomer t/m 8 september een grote overzichtstentoonstelling over Natalia Goncharova (1881-1962). Ze was een van de belangrijkste Russische modernisten, maar bracht haar laatste jaren in complete vergetelheid door in een klein apartement in Parijs. Na de Tweede Wereldoorlog had het westen geen belangstelling meer voor de Russische avant-garde. En dat terwijl ze lid was geweest van Der Blaue Reiter, leermeester van Malevich en decor- en kostuumontwerpster van Sergio Diaghilev’s Ballets Russes. Samen met haar levensgezel Michail Larionov ontwikkelde ze een nieuwe stijl, het rayonisme, verwant aan kubisme en futurisme.
 
– Nancy Spero (1926-2009) behoort tot de belangrijkste kunstenaressen uit de Verenigde Staten uit de periode na de Tweede Wereldoorlog en gaat op een veelzijdige manier om met existentiële aspecten van het mens zijn. Een grote overzichtstentoonstelling in museum Folkwang in Essen (Duitsland) houdt zich bezig met de 10 jaar geleden overleden geëngageerde kunstenares. Hierbij worden ongeveer 80 kunstwerken uit de periode van 1960 tot 2008 getoond, waaronder stukken op papier, schilderijen en een omvangrijke installatie. Oorlog en geweld, m.n. als gevolg van beelden van de Vietnamoorlog, spelen een grote rol in haar werk, net als onrecht in man/vrouw relaties. Vrouwenfiguren vormen haar belangrijkste uitdrukkingsmiddel.
Meer info over Nancy Spero: https://www.kunstbus.nl/kunst/nancy+spero.html
 
Onlangs uitgebrachte titels
– Frankusstein van Jeanette Winterson is, zoals de titel doet verwachten, gebaseerd op de roman Frankenstein‘ (1818)
van Mary Shelley. Deze laatste gaat over een man die uit dode materie leven kon creëren en onbedoeld een monster schiep. Frankusstein heeft twee verhaallijnen. In de eerste begint Mary Shelley, die met haar man op vakantie is in Zwitserland, te schrijven aan haar beroemde roman. De tweede speelt in het nu van Engeland en de VS. Daar leert transgender-dokter Ry Shelley, die de impact van robots op de menselijke gezondheid onderzoekt, biologisch vrouw is maar zich man voelt, op een congres de knappe hoogleraar kunstmatige intelligentie Victor Stein kennen, die probeert het brein van overledenen tot leven te wekken, en wordt verliefd. Jeanette Winterson snijdt allerlei grote, actuele thema’s aan rond de vraag ‘Wat gebeurt er als mensen niet meer de slimste wezens op aarde zijn?’
– Masker af. Lessen uit mijn leven is de melancholische  en inspirerende autobiografie van kunstenares Ans Markus. Zelf zegt ze erover in een interview: “Nooit eerder kon ik mijn levensverhaal illustreren met schilderijen en foto’s in combinatie met mijn bijna veertigjarige loopbaan. Als een dagboek. Mijn zwarte ogen die ik vanaf mijn 17de zo opmaak, schetsen die ik met mijn broer bedacht, anatomische tekeningen, mijn scheiding, portretten die ik maakte op braderieën, mijn dochter en model Sigrid, de schilderijen met windsels. Alles komt voorbij. Daarnaast zei ik ja tegen het boek omdat ik hiermee hoop jongeren met problemen te inspireren.’’
– Over haar debuutroman De Consequenties waren de geluiden erg enthousiast, over Kamers Antikamerseveneens van Niña Wijers, is ‘men’ gematigder, al is de grondvorm van de roman analoog. Gedachten en ideeën hebben de overhand en het verhaal zelf speelt een ondergeschikte rol. Maar is er wel één verhaal?  Niña Weijers onderzoekt de vraag: Waar ben je vrij? Tussen vier muren (A room of one’s own – Virginia Woolf) of in het tegenovergestelde; daarbuiten, in de wijde wereld? Dat doet ze door een jonge vrouwelijke schrijver, die veel overeenkomsten vertoont met de schrijfster zelf, (on)vrijheid op verschillende manieren te laten beleven, in een aantal mogelijke levens die onaangekondigd en vaak ongemerkt in elkaar overvloeien.
– De Argentijnse schrijfster María Gainza debuteerde vijf jaar geleden met  een buitengewone mengeling van kunstessays en autobiografische verhalen, vorig jaar als Oogzenuw in Nederlandse vertaling verschenen. In haar nieuwe roman Zwart licht heeft de vertelster als jonge leerling een tijdje bij een taxatiebureau gewerkt, waar ze ontdekte dat de coryfee onder de kunstkenners een dame was die juist meewerkte aan een kolossale zwendel. Een oude medestudente van vroeger bleek een zo kundig vervalser van schilderijen van ene Mariette Lydis, dat de taxateur overstag ging. Het verhaal draait het om de zoektocht naar deze ongrijpbare kunstenares – een onmogelijke missie waarbij de werkelijkheid begint aan te voelen als een niet van het echt te onderscheiden vervalsing. Mariette Lydis heeft overigens echt bestaan. De kunstenares werd geboren in Wenen en woonde later ook in Frankrijk en Argentinië, waar ze is overleden.
– In Draaidagende debuutroman van Bianca Boer, worstelt Judith met wie ze is, wat ze wil en waar ze vandaan komt. Meer nog dan dat worstelt ze met haar achtergrond. Zonder vader en moeder groeide ze op bij haar oma, een Auschwitz-overlever. Inmiddels dementeert haar oma en leeft ze steeds meer in haar traumatische verleden. Om dichter bij haar oma te komen en haar verleden te begrijpen, gaat Judith als edelfigurant spelen in een film over de Tweede Wereldoorlog. Maar kan fictie de brug tussen die generaties, tussen slachtoffer en buitenstaander, wel slaan? Judith richt zich rechtstreeks tot haar oma. Ze vertelt niet alleen over de dagen op de set, maar ook over oma’s jeugd en geschiedenis. Door deze bijzondere vertelvorm zit Bianca Boer de lezer dicht op de huid, en staat ze toe dat Judith haar verwarde oma haar verhaal teruggeeft. 
– In De verloren bergde 2e roman van Lieke Kézér, vertrekt romancier Thomas Noorman kort na het overlijden van zijn vrouw Kira met hun drie jonge kinderen in een camper richting Spaanse Pyreneeën. Zijn gezin driegt te ontwrichten en de relatie met zijn oudste dochter komt ernstig onder druk te staan. Het wordt een soort roadtrip, als vlucht én als avontuur om een rouwend gezin bij elkaar te houden/brengen. In flashbacks wordt verteld over Kira (een (ex-)schrijver kwijnend in de schaduw van haar man), over Thomas’ eerste ontreddering en zijn destructieve tasten naar troost. Met volgens VPRO boeken als resultaat: een filmisch boek vol sterke dialogen, dat met minder opgesmukt proza nog heviger emotioneert.  
– De stilte van de vrouwen van de Britse Pat Barker is een historische roman geënt op de Griekse mythologie. Het gaat over het leven van Briseïs, een vrouw die te midden van de chaos van een van de beroemdste oorlogen van de geschiedenis vecht voor haar vrijheid. Wanneer haar stad in handen valt van de Grieken, is Briseïs’ leven geruïneerd. Haar man en broers worden vermoord en zijzelf verandert in een gevangene, de oorlogstrofee van de goddelijke strijder Achilles. Tijdens de lange, bittere oorlog werden ontelbaar veel vrouwen uit hun huis geroofd en aan de strijders toebedeeld. De Trojaanse Oorlog staat bekend als een mannenepos, maar hoe verging het de vrouwen, die door de geschiedenis de mond werden gesnoerd? 
– Jeanne is gestopt met praten. Ze zit in haar huis en kijkt naar het kleed aan haar voeten, haar schilderij, schilfers op de zoldering. Dat is genoeg. Bergen verhalen liggen daar te wachten tot zij ze verzint. Tot de conciërge de luiken opent en het zonlicht haar Parijse appartement binnenkomt. Tot haar kinderen vinden dat het zo niet langer kan en hun moeders spullen inpakken voor een verhuizing naar het verzorgingshuis. Schemerland van Berthe Spoelstra gaat over herinneren en vergeten, over leren spreken over het leven en de dood. Jeanne blikt terug op haar leven en vraagt zich af: heb ik het goed gedaan? Hoe neem je afscheid van het leven, van een kind, een moeder? Wat vermag verbeelding in een pijnlijk klein gebleven vrouwenleven? Schemerland is een taalbouwwerk over menselijk onvermogen. Trouw noemt het “een dichterlijke debuutroman”, die dan ook bij van Oorschot is uitgegeven.
– Kort na Wat rood was van Rosie Price uit de vorige brief is er nu Wat ons overkomt van de Bettina Wilpert, eveneens een roman over een verkrachting. Waar de eerste schrijfster vooral in de geest van de verkrachte vrouw kroop, kruipt de tweede in wat de hoofdpersonen onder woorden kunnen brengen over hun gevoelens en ervaringen ten overstaan van ondervragers (journalist, politie, sociaal werker). Daarbij worden veel maatschappelijke en morele vragen opgeroepen. Het blijkt een complexe ‘casus’, die door de Duitse schrijfster veelzijdig en neutraal wordt verteld, met als gevolg dat de lezer voortdurend word aangesproken op de vraag: wie zit hier nu fout? Of je deze vraag moreel of juridisch wilt benaderen is op zich een vraag.
 De moeder van schrijfster Charmaine Craig was de dochter van een Joodse vader en een moeder die behoort tot de Karen, de etnische minderheid die in Birma al eeuwenlang wordt vervolgd. In Miss Birma vertelt ze over Benny die zich na zijn opleiding in Rangoon vestigt en verliefd wordt op Khin, die tot de lang vervolgde etnische minderheid, de Karen, behoort. Ze hebben vrijwel niets gemeen, ze spreken niet eens dezelfde taal. Dit ongebruikelijke gemengde huwelijk vormt de kapstok voor een verhaal over de geschiedenis van Birma tussen 1926 en 1956. Aan de hand van de levens van haar grootouders en haar moeder Louisa, die de eerste Miss Birma werd, schetst Charmaine Craig hoe diep de sporen zijn die de Britse koloniale overheersing naliet. 
Poëzie
– Het heterogeen is de 19e(!) dichtbundel van Elly de Waard, en bestaat uit 3 cycli. De laatste bevat de vertalingen van gedichten van Amy Clampitt, een Amerikaanse zielsverwant. In de eerste twee cycli komen verschillende (heterogene?) onderwerpen aan bod: o.a. ouder worden, natuur, liefde. Over Elly de Waard (uitg. de Harmonie): De kracht van Elly de Waard ligt in haar beeldend vermogen en in haar gevoel voor ritme. Zelf zei ze ooit over dit laatste: ‘Vaak neem ik mijn gedichten op de band op en beluister ze vervolgens. Dan hoor ik waar ik uit de maat ben. Ik heb het al eens eerder gezegd: dichters die hun eigen werk niet kunnen voordragen zijn geen goede dichters. Die hebben te weinig naar zichzelf geluisterd.’ In 1985 nam zij samen met Renate Dorrestein en Anja Meulenbelt het initiatief  tot de instelling van de Anna Bijns Prijs, de tweejaarlijkse onderscheiding voor het vrouwelijke geluid in de literatuur.
Albertina Soepboer is een Friese schrijfster die zowel in het Fries als in het Nederlands schrijft; Vertakkingen is haar meest recente bundel. Ze onderzoekt in de gedichten “verbindingen tussen de eigen geschiedenis, het trauma van de wereldoorlog, de verborgen levens van moeders en kinderen en de kracht van taal hierin. Wie de stam van een boom volgt, komt uit bij de takken. Die takken leiden een eigen leven in de cyclus van de eerste bloei naar het verlies van blad. Soms breekt er een tak af of komt er een nieuwe bij. Allemaal zijn ze verbonden met de stam. Alles in deze bundel zingt met elkaar, verbonden zoals alleen een boom kan verbinden.” (AtlasContact)
Non fictie:
– Drie vrouwen  is een non-fictieboek over het seksleven van drie gewone Amerikaanse vrouwen, geschreven door Lisa Taddeo. Het bevat vitale en vaak snoeiharde waarheden die opgaan voor álle vrouwen en mannen, staat in Humo. VPRO boeken zegt erover: “Let op: dit rare boek is de zomerhype van 2019. Taddeo, een journaliste, beschrijft tot in detail het seksleven van drie vrouwen die ze acht jaar lang volgde en naar eigen zeggen duizenden uren interviewde: Maggie, die door haar leraar Engels wordt verleid; Sloane, die masochistische neigingen heeft en door haar man van nieuwe bedpartners wordt voorzien, en Lina, die gevangen zit in een seksloos huwelijk en een affaire begint met haar eerste vriendje. Drie min of meer beschadigde vrouwen die Taddeo zo’n ongekend intiem kijkje in hun leven gunnen dat je je afvraagt of het allemaal wel waar is. Al dit bedenkelijke voyeurisme ten spijt blijf je toch gebiologeerd doorlezen.”
Thrillers:
– De Britse Jessica Fellowes is een nieuwe serie thrillers gestart, De Mitford moorden, waarin tegen de mooie  achtergrond van het Engeland van de jaren twintig steeds een van de zes Mitford dochters de hoofdrol speelt.Vijf van de zes dochters trokken de aandacht door politiek activisme, tot de verbeelding sprekende privé-levens, en als publicisten: Nancy was een succesvol romanschrijfster, Pamela werd boerin, Diana trouwde met de Britse fascistenleider Oswald Mosley, Unity was verliefd op Adolf Hitler en pleegde in 1940 zelfmoord, en Jessica was communiste en liep weg met een vermeende bastaardzoon van Churchill. De familie behoorde tot lagere adel en het gezin was erg rijk. Genoeg ingrediënten voor… In deel 1 krijgt de 18-jarige Louisa een baan als kindermeisje en chaperonne in de huishouding van de Mitfords. Kort na aankomst hoort ze dat vlakbij in de trein een moord is gepleegd op een Britse verpleegster en nazaat van Florence Nightingale (waar gebeurd). Louisa en de oudste Mitford-dochter Nancy verstrikt in het moordmysterie.
Overigens heeft Laura Thompson in 2017 het non-fictie boek De zes freules. De geschiedenis van de zussen Mitford over hen geschreven.
Activiteiten en boeken-nieuws in Utrecht en daarbuiten:
– Op 4 juli organiseert Tivoli Vredenburg samen met uitgeverij AtlasContact een avond rondom de Amerikaans-Indiase schrijfster Sohaila Abdulali.Het onderwerp is seks, geweld tegen vrouwen en verkrachting. Als tiener was ze slachtoffer van een groepsverkrachting in Mumbai. Na een eerste publicatie hierover in 1983 heeft het onderwerp haar niet losgelaten. Deze zomer verschijnt de Nederlandse vertaling van haar boekWaar we over praten als we over verkrachting praten. Hierin onderzoekt ze hoe we over seksueel misbruik denken, wat we erover zeggen en wat niet, en wat we de volgende generaties willen meegeven. Sohaila Abdulali zal geïnterviewd worden door schrijfster Maartje Laterveer. Seksuologe Ellen Laan en Anaïs van Ertvelde sluiten aan. Samen beantwoorden deze sprekers een belangrijke vraag: wie heeft anno 2019 de macht over het vrouwenlichaam? Welke mechanismen leiden tot een voedingsbodem voor seksueel geweld? En welke strategieën kunnen we inzetten om dit te bestrijden? Je kunt een avond vol persoonlijke verhalen verwachten, maatschappelijke analyse en ruimte voor vragen en gesprek met de bezoekers.
– Tijdens de Parade in Utrecht speelt theater Dewi Reijs in samenwerking met werkplaats Walhalla van 19 t/m 23 juli de voorstelling Trojaanse wijven. Daarin spreekt de vrouwelijke stem. Geïnspireerd op de oude teksten van Euripides, worden echte verhalen verteld van vrouwen op de vlucht uit Syrië, Pakistan, Suriname, Indonesië en Nederland, gevangen in hun eigen periode. Deze verhalen spelen zich af op verschillende momenten in het heden en verleden. Met persoonlijke verhalen en humor willen ze hoop bieden.
Bibliotheeknieuws:
– In september gaat de leesgroep aan een nieuw seizoen beginnen. We lezen en bespreken op 8 vrijdagmiddagen romans of verhalen van Nederlandse en buitenlandse schrijfsters. Ons plan is om een diverse keuze te maken uit recente en klassiekere titels. Het programma en de data zijn binnenkort bekend (zie www.vrouwenbibliotheek.nl). Er zijn 2-3 plaatsen vrij, dus als je zin hebt om deel te nemen, ben je van harte welkom. Op 5 juli (14u) is onze laatste bijeenkomst van dit seizoen. Belangstellenden zijn van harte uitgenodigd voor kennismaking en/of meer informatie (13.00u), en om aansluitend eventueel mee te doen.
Nieuwe boeken in de bibliotheek
Een liefde in gedachten van Kristine Bilkau, Psychologie van de vrouw van Helene Deutsch, Het middaguur van Dörte Hansen, Fantoommerrie van Marieke Lucas Rijneveld, Kamers Antikamers van Niña Weijers, Frankusstein van Jeanette Winterson, Wat ons overkomt van Bettina Wilpert en Het uur van de specialistenvan Barbara Zoeke            
Nieuwe recensies van deze maand als link bijgevoegd:
De leenbijdragevoor 2019 is vanwege de btw verhoging vastgesteld op € 26,-. Je kunt hiervoor onbeperkt boeken lenen en/of vriendin/vriend van de bibliotheek zijn, vanaf juli € 15,-. 
Iedereen die boeken leent en/of wil gaan lenen wordt vriendelijk verzocht dit bedrag over te maken op banknummer NL71 INGB 0009 2669 95 ten name van Stichting Es Scent ovv naam en ‘leenbijdrage 2019’. Meer overmaken om de vrouwenbibliotheek extra te ondersteunen mag natuurlijk altijd. Eenmalig een boek lenen kan ook. De bijdrage hiervoor is € 1,- per boek, met een startbedrag van € 5,- per kalenderjaar.
Op www.vrouwenbibliotheek.nl is meer informatie over de bibliotheek te vinden, de nieuwsbrief is ook te lezen via onze website. Naast de aangekondigde openingstijden blijft het altijd mogelijk om op afspraak een bezoek te brengen aan de bibliotheek. U bent van harte welkom.  

Marjolein Datema                                              Utrecht,  1 juli 2019
Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Powered by: Wordpress