Nieuwsbrieven

April (openings)nieuws

Beste leensters en andere belangstellenden,

De boekenweek is net afgelopen. Er is veel gezegd en geschreven over De moeder, de vrouw, op veel verschillende manieren. VPRO boeken begon met een interview met Neerlandica, literatuurwetenschapster en emeritus hoogleraar Maaike Meijer en Neerlandica en schrijfster Marja Pruis, en daarna met schrijfster en publiciste Aleid Trijens en schrijfster Niña Wijers. Het geheel gaf een aardig en genuanceerd beeld van schrijvende vrouwen in de afgelopen en huidige eeuw. In de 19e eeuw, toen vrouwen (meer) gingen schrijven, ontstond er een strijd tussen mannelijk en vrouwelijke schrijvers. Ruimte maken voor schrijvende vrouwen was moeilijk en dus kwam er een tegenreactie van de mannenkant in de vorm van kritiek. De meeste vrouwen pasten zich aan in hun schrijven, en hadden het al helemaal niet over hun moederschap, terwijl dat geen oubollig thema hoeft te zijn en het zelfs prettig is dat het deze boekenweek serieus is genomen – na de protesten rond de mannen die het geschenk en het essay mochten schrijven. Uiteindelijk hebben moeders, vrouwen en schrijfsters als reactie misschien wel meer extra aandacht gekregen dan zonder al deze consternatie. Even waren de rollen omgedraaid. Er zijn ook de laatste jaren veel meer vrouwelijk debutanten dan eerder. En hoewel bewustwording van de nog steeds bestaande kloof tussen de aandacht die mannen en vrouwen krijgen voor hun literaire werk soms langzaam op gang komt, gaf Niña Wijers aan de voorkeur te geven aan een dialoog i.p.v. een polemiek. Het schrijversvak zelf is niet geslachtsgebonden, alleen het perspectief verschilt.

Een aantal boeken die rond de boekenweek en het thema zijn uitgegeven wil ik apart noemen:
– Ik, moeder is een verhalenbundel samengesteld door twee jonge Nederlandse schrijfsters, Annemarie de Gee en Eva Kelder. Zelf net moeder geworden waren ze op zoek naar verhalen in de literatuur vanuit het perspectief van ‘de moeder’. De transformatie die het moederschap in denken, doen en leven teweeg kan brengen werd volgens hen maar marginaal weerspiegeld in literatuur. Daarom hebben ze een aantal Nederlandse schrijfsters, die moeder zijn, benaderd met het verzoek een verhaal te schrijven rond moederschap, met de bedoeling ‘de moederrol’ van alle kanten te belichten en van de moeder een rijk geschakeerd personage te maken. Het is een bundel met 13 heel verschillende verhalen geworden en een gedicht.
– Een vrouw wordt niet als vrouw geboren, maar tot vrouw gemaakt,’ schreef Simone de Beauvoir al in 1949. Maar wát of wie maakt de vrouw? Die vraag is onverminderd actueel. In Wolfsamengesteld door schrijfster en journaliste Maartje Laterveer, ondernemen dertien vrouwen een zoektocht naar een antwoord. Hun essays zijn persoonlijk, analytisch en geschreven vanuit diverse achtergronden en invalshoeken. De vrouw in kunst, film en muziek, de vrouw als moeder, rolmodel of lustobject. De vrouw als sekse en als gender, als vrouw – en wat is dat dan? Wolf trekt geen definitieve conclusies maar wil een prikkelende bijdrage vormen aan het feministische debat, en vooral de aanzet zijn tot een open gesprek.
Een uitgebreidere beschrijving op: http://over-boeken.blogspot.com/2019/03/wolf-maartje-laterveer.html
– In De vreselijke vriendinnen van mijn moeder geeft Martine van Rooijen een beeld van een vrouwenhuis in de jaren 70 (m.n. het huis in Groningen). In 1975 stapte haar moeder Margot het pas geopende vrouwenhuis binnen. Ze was opgevoed tot moeder en huisvrouw, dus trouwde ze, kreeg kinderen, sleet haar dagen tussen vier muren en raakte in een steeds groter isolement. Toentertijd moest Martine van Rooijen niets hebben van dat vrouwenhuis en die vreselijke vriendinnen. Ze zag hoe belangrijk het was voor haar moeder, maar begreep bij God niet waarom, en hoefde dat ook niet te weten. Ruim veertig jaar later zocht ze een antwoord. Ze verdiepte zich in het leven van haar moeder, interviewde de feministische vriendinnen van toen uitvoerig en las stapels gestencilde blaadjes met notulen en verslagen. Een beeld ontstond van een bijzondere club vrouwen.
– Ester Naomi Perquinstelde speciaal voor de Boekenweek 2019 de bundel samen Wij zijn de menigte die moeder heet. Zij koos de mooiste Nederlandstalige gedichten over moeders en moederschap met een eigenzinnige blik: “Ze bieden troost na een slecht gemaakt proefwerk. Ze vertellen je verhalen en leren je liedjes. Ze zetten op wonderbaarlijke wijze een bord eten voor je klaar na een zware voetbalwedstrijd op een regenachtige zaterdag. Maar ze praten je ook neuroses aan, breken je hart of halen het bloed onder je nagels vandaan. En wie waren ze eigenlijk, de moeders, voordat er kinderen kwamen? Wie zijn ze altijd gebleven?”
– Daar tegenover staat het boek Echte vrouwen krijgen een kind. In Nederland krijgt ongeveer 1 op de 5 vrouwen geen kinderen. Dat heeft verschillende en zeer persoonlijke oorzaken, van gewenst tot on-gewenst, tot iets daartussenin. De stilte rondom hen is oorverdovend, omdat de meerderheid nu eenmaal wél een kind krijgt. Liesbeth Smit beschrijft hoe het is om als vrouw anno nu géén kinderen te hebben. Hoe ga je om met (impliciete) verwachtingen van jezelf en je omgeving? Waarom vinden we het moederschap zo vanzelfsprekend, en zijn ‘vrouwelijkheid’ en ‘moederschap’ zo onlosmakelijk met elkaar verbonden? En hoe kun je als vrouw zonder kinderen wel degelijk een rijk leven leiden?
– Marja Pruis stelde De nieuwe feministische leeslijst samen. Je kunt een leven lang over feminisme nadenken, maar toch telkens opnieuw uitgedaagd worden om te bedenken wat het nou precies inhoudt. Vooral als er een nieuwe generatie aan de deur klopt, speelt die vraag weer op. Welke boeken moet de moderne feministe eigenlijk gelezen hebben? Marja Pruis schakelde een hele groep denkers in om een actuele canon voor een nieuwe generatie lezers samen te stellen. De leeslijst is een verzameling lofzangen en kanttekeningen bij oude en nieuwe helden (heldinnen?), radicale denkers, zachte eenlingen en dromers en drammers als Sylvia Plath, Maggie Nelson, Clarice Lispector, Renate Dorrestein en Audre Lorde. Met essays van onder andere Niña Weijers, Mounir Samuel, Bregje Hofstede, Franca Treur, Fiep van Bodegom, Roos van Rijswijk en Clarice Gargard.

Afgelopen maand verschenen in Trouw weer twee interviews en gedichten in het kader van het boekenweekthema. Voor de tweewekelijkse serie is aan verschillende dichteressen gevraagd een gedicht te schrijven en zich te laten inspireren door De moeder de vrouw. Het betreffende gedicht staat in zijn geheel afgedrukt en wordt gevolgd door een artikel over en met de maakster van ervan. Marieke Lucas Rijneveld en Ester Naomi Perquin waren als laatsten aan de beurt, waarbij de allerlaatste, de oud-Dichter des Vaderlands, de dichter van het Boekenweekgedicht bleek te zijn.
Zie: https://www.trouw.nl/cultuur/dichter-marieke-lucas-rijneveld-toont-haar-ongebreidelde-fantasie-in-haar-laatste-werk~aa318c8c/
https://www.trouw.nl/cultuur/ester-naomi-perquin-schrijfster-van-het-boekenweekgedicht-moeder-worden-maakt-je-geen-ander-mens~a1aa842d/

Onlangs uitgebrachte titels
– In Vallen is als vliegen vertelt Manon Uphoff over haar 16 jaar oudere zus die uitgehongerd en uitgedroogd, van de trap valt en sterft. Henne was haar ‘schaduwmoeder’ en haar dood confronteert de Utrechtse schrijfster met haar eigen gruwelijke en pijnlijke verleden. Ze tekent dat verleden op in allerlei verhalen: over vader Holbein, die ontwerper, tovenaar, wetenschapper, gesjeesd seminarist en god was van een persoonlijke, labyrintische wereld; over haar andere zussen, met wie ze als heksen wraak kan nemen in hun eigen Walpurgisnacht en kan lachen tot de verlossing volgt; over hun leven vol verpletterende indrukken, lichamelijke onbegrensdheid, misbruik, geweld, schoonheid en pijn.
– Zowel De biecht als De zaak Beukenoot van Marianne Philips zijn opnieuw door
Cossee uitgegeven. In De biecht vertelt een vrouw gedurende twee nachtelijke sessies in een ‘gesticht’ aan de nachtzuster het verhaal van haar leven, dat tenslotte met de moord op haar jongere zus eindigt. Het boek is geschreven als een voortdurende monoloog van de vrouw in een heel zorgvuldig taalgebruik. De socialistisch politica en schrijfster geeft een realistisch inkijkje in het leven van een meisje uit een arbeidersgezin dat zich weet op te werken en vervolgens in een psychische crisis terecht komt. De zaak Beukenoot is het boekenweekgeschenk uit 1950 en gaat over een matige broodschilder uit de Gerard Doustraat, die op een avond in kennelijke staat een misstap begaat die hem duur zal komen te staan. Van door velen gemaakte fouten is deze simpele ziel de dupe. Het boek is een literaire aanval op de klassenjustitie in de Nederlandse rechtspraak.
Onder activiteiten staat een lezing over Marianne Philipsaangekondigd op 23 april.
– Met haar roman Melkman won de Noord-Ierse schrijfster Anna Burns in 2018 de Man Booker Prize. Ze groeide op in een katholieke arbeiderswijk in Belfast en verhuisde, toen ze 25 was, naar Londen. Haar achtergrond speelt een belangrijke rol in haar knap geschreven roman, waar ze schildert hoe de nieuwe moeilijkheden voor de Noord-Ieren eruit kunnen gaan zien. Noord-Ierland dreigt het kind van de rekening te worden bij de brexit, het zit klem tussen deals, no-deals en een oude minachting. Melkman gaat eigenlijk ook weer niet over Noord-Ierland, het zou overal kunnen plaatsvinden in onze tijd. In elke samenleving waar iedereen de ander in de gaten houdt. En de kracht van taal speelt een belangrijke rol.
– De Poolse schrijfster Olga Tocarkzuk won in 2018 de Man Booker International Prize met De rustelozen. Na het verschijnen in Polen van haar zojuist in het Nederlands vertaalde imposante historische roman De Jacobsboeken werd ze het slachtoffer van een haatcampagne en moest ze beveiligd worden. Het boek volgt het leven van een controversiële sekteleider. Jacob Frank (1726-1791) bekeerde duizenden joden tot het frankisme, zijn eigen mengelmoesje van joodse en christelijke elementen. Hij kreeg een gevangenisstraf opgelegd toen bekend werd dat er orgieën plaatsvonden onder het mom van religie. Olga Tokarczuk beschouwt deze charismatische, mysterieuze figuur door de ogen van joden, moslims en christenen, van de mannen en vrouwen die hem bewonderden en degenen die hem haatten, en van de ene vrouw die hem als enige werkelijk leek te zien.
– Voorwaarts van Eva Meijer gaat over een groep anarchisten die in 1923 Parijs verlaat om een commune, De groene weg, op te richten. Hun doel is om in harmonie met de aarde te leven, iets dat ze hopen te bereiken door middel van nudisme, veganisme en gelijkheid tussen man en vrouw. Bijna 100 jaar later leest student politieke filosofie Sam een oude uitgave van het dagboek van Sophie Kaïzowski, een van de leden van de commune. Sam raakt betoverd door Sophies verhalen, over het leven op de boerderij, haar liefde voor Clémence, de vrouw van oprichter Louis, Victors ritmische gymnastiek, hun politieke strijd en de vele discussies die ze hebben over de juiste manier van leven. Ze overtuigt haar eigen geliefde en haar beste vrienden om de stad te verlaten en zelfvoorzienend te gaan leven. In het noorden van het land krijgen ze te maken met spirituele gelukszoekers, geldminnende makelaars, de grenzen van de open liefde en de beklemming van afzondering. Hun dromen lijken niet bestand tegen de dwang van onze maatschappij en één voor één verlaten ze het huis. Of kan het toch anders?
– Het meisje met de Leica van Helena Janaczek is een historische roman over de eerste vrouwelijke oorlogsfotografe: Gerda Taro, de vrouw achter de schuilnaam Robert Capa. Ze was de eerste vrouw die als fotografe in oorlogsgebieden werkte. In 1937, op de dag dat ze 27 jaar zou worden, stierf ze aan het front tijdens de Spaanse Burgeroorlog. Aan de hand van haar foto’s schetst Helena Janeczek een prachtig portret van een bijzondere vrouw en haar nimmer aflatende strijd tegen het fascisme. In 1933 verspreidt ze antinazipropaganda in haar woonplaats Leipzig. Ze wordt opgepakt, maar weet een jaar later te vluchten naar Parijs. Daar ontmoet ze fotograaf Endre Friedmann. Hij wordt hopeloos verliefd, en leert haar zijn Leica-camera te gebruiken. Ze besluiten om hun foto’s te publiceren onder de schuilnaam Robert Capa.
– In Iers dagboek beschrijft Benoîte Groult de belangrijkste aspecten van haar tijd in Ierland; ze schrijft over het land, het huis dat ze kocht met haar echtgenoot Paul Guimard, het lokale leven met alle kleurrijke bewoners en haar liefde voor vissen. Haar dagboek, dat zesentwintig zomers beslaat, vormt een eerlijk en intiem portret van een eigentijds huwelijk -over liefde, schrijverschap en moeder zijn-. Een belangrijk deel is gewijd aan de driehoeksverhouding waarin de Franse schrijfster verwikkeld raakte, verscheurd tussen de relatie met Guimard aan de ene kant en haar gevoelens voor haar Amerikaanse geliefde Kurt aan de andere. Haar huwelijk is ingedut maar ze kan zichzelf er niet toe zetten Guimard te verlaten. Deze stormachtige liefdesrelatie inspireerde haar tot het schrijven van de bestseller Zout op mijn huid.
– In Frantumaglia schrijft de Italiaanse Elena Ferrante (van De geniale vriendin e.v.) over haar Napolitaanse herkomst, over haar kindertijd als een onuitputtelijk archief van herinneringen, indrukken en fantasieën. Ze laat haar licht schijnen op de belangrijkste elementen van haar vroege werk en van de napolitaanse romans. Brieven, verhandelingen en interviews uit een periode van ruim 25 jaar vervlechten zich zo tot een levendig zelfportret van deze Italiaanse schrijfster.
– De patiënten van dokter García is opnieuw een ambitieuze en spannende roman van Almudena Grandes, die feit en fictie meestal vermengt. Wanneer dokter Guillermo García Medina in 1937 het leven van Manuel Arroyo Benítez redt, ontstaat er tussen de twee mannen een hechte vriendschap. Na zijn herstel wordt Manuel teruggeroepen naar Genève. Guillermo denkt dat hij hem nooit meer terug zal zien. Maar dan, jaren later, keert Manuel plots terug voor een nieuwe, gevaarlijke opdracht. Hij is vastbesloten het onderduiknetwerk van veelgezochte nazikopstukken uit het Derde Rijk, gerund door Clara Stauffer, te infiltreren. En wie anders dan Guillermo kan hem hierbij helpen?
– Vindeling van Vonne van der Meer begint in Boedapest in 1956. Jutka Horvath vlucht tijdens de chaotische dagen van de Hongaarse opstand samen met haar moeder via Oostenrijk naar Amsterdam. Haar leven begint met verlies: van haar familie, haar taal, haar vader. Door de toevallige vondst – in haar nieuwe vaderland – van een handtas raakt Jutka in de ban van het vinden. Wat ze vindt brengt ze terug, maar zelf blijft ze zoek.
 – Nicolien Mizee is groot fan van Agatha Christie (die nooit oordeelde over haar personages) en heeft zich met Moord op de moestuin voor het eerst gewaagd aan een ‘detective’, een detective op haar eigen laconieke, licht absurdistische manier. Thijs en Judith zijn net getrouwd als Thijs een hartaanval krijgt. Omdat hij flink moet uitrusten en revalideren besluiten zijn schoonzus en zwager een boswachterswoning te huren op een landgoed, voor de hele zomer met zijn vieren. Op het landgoed liggen tien moestuintjes. Er speelt van alles tussen de tuiniers en de spanning neemt toe als Judith tussen de bamboestengels een doodshoofd vindt.
– In Nulversie van Basje Boer volgen vijf mensen ergens op het platteland een masterclass scenarioschrijven. In twee weken tijd zal ieder van hen zijn eigen filmscenario schrijven. Terwijl de docent discussies leidt over Hollywood-stereotypen en scenarioclichés, casten de cursisten elkaar in geijkte rollen: de macho, de moeder, de jonge hond, de boze feminist en de verwende rijkeluisvrouw. Jo, een onafhankelijke veertiger, kan zich niet vinden in de moederrol die ze krijgt toebedeeld. Maar als ze uit alle macht probeert om uit het ene cliché te breken, zet ze zichzelf klem in een ander archetype: de femme fatale.  Het geeft een beeld van de manier waarop fictie de realiteit dicteert, waarop we elkaar in rollen duwen en ons makkelijk naar stereotypes vormen.
– Haar docent Wim Brands raadde het haar af, maar toch schreef Maartje Wortel over haar vaalrode kat, Dennie is een star. Het is een psychologisch portret geworden met personages die altijd op zoek naar iets zijn, naar liefde, god of dat wat mensen met elkaar verbindt. Ze willen altijd alles weten en dat zit hun welbevinden in de weg. Daarnaast gaat het ook over wetenschap, kunst en filosofie; en dus ook over haar kat..
– De roman Vrachtbrief van Miriam Guensberg neemt je mee naar de donkerste tijd in Europa, de Tweede Wereldoorlog beleefd door een priester die het niet zo nauw nam met het celibaat. Als kleine jongen was hij mishandeld door een pater, de dirigent van het jongenskoor. Aan het eind van zijn leven heeft hij veel recht te zetten om de aangerichte schade te herstellen. Dat doet hij door zijn levensverhaal in te spreken voor een journaliste met de opdracht om zeven oldtimers naar zijn kleinkinderen te brengen. Ze staan symbool voor de vrouwen waarvoor hij was gevallen die hij zwanger maakt, maar waarvoor hij nooit de verantwoordelijkheid nam.

Non fictie
– ‘Wijven’ is de middeleeuwse benaming voor vrouwen. Ze zijn het hoofdpersonage in WijvenwereldVrouwen in de middeleeuwse stadIn tegenstelling tot het beeld dat wij van de Middeleeuwen hebben – een donkere periode waarin geweld regeert, mannen de samenleving domineren en vrouwen er amper aan te pas komen  – hadden vrouwen in de Lage Landen veel rechten. Ze gebruikten die om handel te drijven, hun mening te verkondigen en hun wil door te drukken. Levendige verhalen uit steden als Brussel, Antwerpen, Leuven, Breda en Den Bosch vertellen in dit boek over het kleurrijke bestaan van vrouwen. Vele soorten vrouwen bevolkten de stad: rijke onderneemsters, ambachtsvrouwen, begijnen, criminelen, prostituees… Dit boek van Andrea Bardyn e.a.laat hen aan het woord.

Poëzie:
–  Verborgen tuinen van Anneke Brassinga wordt in Trouw aangekondigd als een schitterende nieuwe bundel die taal én muziek biedt. “Voor het leven en alles wat daarbij hoort, is er plaats in intense gedichten: voor het uitspansel, voor de ziel, voor leermeesters, voor geluk, voor dierbaren, voor de krukas-sensor, voor sigarettenrook en voor appelbollen van bakker Meijssen (‘fris en mild, van onzwaar bladerdeeg’). En ook voor ongerijmdheden van het bestaan, voor wrange botsingen tussen cultuur en natuur.” De bundel opent met een serie haiku’s.

Activiteiten en boeken-nieuws in Utrecht en daarbuiten:
– Op zaterdag 20 april komt Kom hier dat ik u kus naar de Utrechtse Schouwburg. Het is de toneelbewerking van de gelijknamige roman van de Vlaamse schrijfster Griet Op de Beeck. Hierin wordt een jonge vrouw geportretteerd als kind, als 24- en als 35-jarige. Haar beschadigde moeder sluit haar samen met haar broertje op in de kelder, waarbij de altijd werkende vader vooral wegkijkt. Als kind denkt ze dat het aan haar ligt, ze moet liever voor vader en moeder zijn. Dat wordt nog erger als moeder in een auto-ongeluk overlijdt en haar vader snel een nieuwe vrouw zoekt om voor zijn kinderen te zorgen. Een verhaal over hoe en waarom mensen zijn geworden wie ze zijn.
Meer info:  https://stadsschouwburg-utrecht.nl/agenda/2018-19/kom-hier-dat-ik-u-kus/?utm_source=crm&utm_medium=e-mail&utm_content=Nieuwsbrief&utm_campaign=Nieuwsbrief april 2019_Kom hier dat ik u kus)&guid=xSg/2TU4fsCpfqfWr2rD3WMONZ9AM5Ku
en speellijst voor elders: https://www.hummelinckstuurman.nl/voorstelling/Kom_Hier_Dat_Ik_U_Kus/speellijst/
– Op 4 april voert Asko/Schønberg een programma uit met muziek van Kate MooreDe Nederlands-Australische componiste is de eerste vrouwelijke winnaar van de Matthijs Vermeulenprijs, de belangrijkste, tweejaarlijkse, Nederlandse compositieprijs. Space Junk (ruimteafval) is haar nieuwste werk en een van de drie die uitgevoerd zullen worden. De uitgesproken geëngageerde componiste schreef het speciaal voor Asko|Schönberg. Het werk is van alles tegelijk: een broeierige harmonie van sferen, maar ook de verklanking van een milieuramp én een spannend ruimteverhaal vertelt met graphic novel-technieken.
Meer info: https://www.tivolivredenburg.nl/agenda/askoschonberg-speelt-kate-moore-04-04-2019/
– Op 22 april zingt Christina Branco in TivoliVredenburg (Utrecht). De Portugese zangeres is een van de grootste vertolkers van de fado, het Portugese levenslied, dat live het best tot zijn recht komt.  Behalve de gave om haar emoties 1-op-1 in haar muziek te leggen, heeft ze ook een moderne kijk op het genre – zo werkte ze voor haar laatste album samen met jonge singer-songwriters uit haar thuisland. In Nederland viel ze op door vertaalde gedichten van Slauerhoff op te nemen en samen te werken met rockband BLØF. Meer info: https://www.tivolivredenburg.nl/agenda/cristina-branco-22-04-2019/
– Deze weken draait in verschillende Nederlandse bioscopen de film On the basis of sex.Het is het waargebeurde verhaal over juriste Ruth Bader Ginsburg. Ze staat in 1971 aan het begin van haar carrière en worstelt met discriminatie op basis van haar geslacht. Ze raakt nauw betrokken bij een project van de American Civil Liberties Union om de vrouwenemancipatie in de V.S. te stimuleren en werkt ook als advocaat voor hen. Met hulp en ondersteuning van haar man en gezin lukt het haar uiteindelijk om in het Amerikaanse Hooggerechtshof benoemd te worden. De Amerikaanse juriste is inmiddels 86 jaar en nog steeds een van de negen rechters van dit Hof.
Meer info: https://www.filmladder.nl/film/on-the-basis-of-sex-2018/synopsis/utrecht
– T/m 8 juni wordt in de Nagelhoutzaal van het Kulturhus in Holten een expositie georganiseerd met landschappen en stillevens van Agnes van den Brandeler (1918-2002).  Jonkvrouw Agnes van den Brandeler groeide op in Den Haag en heeft al jong reizen gemaakt naar Spanje, Italië, Griekenland en Frankrijk. In een losse, expressionistische stijl ontwikkelde ze een heel eigen idioom; uniek voor een vrouw van adel, van wie toen verwacht werd alleen hobbymatig bloemstillevens te schilderen. Wat opvalt aan de landschappen en interieurs uit dat jaar zijn de vlotte toets en de on-Hollandse kleuren. In Parijs leerde ze bovendien de abstracte kunst te waarderen, vooral die van Nicolas de Staël. Lange tijd maakte ze zelf ook alleen nog maar abstracte composities.
Meer info: :http://www.beleefrijssenholten.nl/agenda-item/72955/Agnes-van-den-Brandeler
– Op dinsdagavond 23 april houdt Judith Belinfante bij de Historische kring Bussum een lezing over haar grootmoeder Marianne Philips. In september 1919, kort nadat vrouwen algemeen kiesrecht hadden gekregen, werd Marianne Philips gekozen als gemeenteraadslid in Bussum. Ze was heel actief en had belangstelling voor ethische en sociale vraagstukken. Daarnaast was ze ook schrijfster, ze debuteerde in 1929 met De wonderbare genezing, een sterk autobiografisch gekleurde roman. Dit jaar zijn twee van haar boeken opnieuw uitgegeven: haar eveneens autobiografische roman De biecht en het boekenweekgeschenk van 1950, De zaak Beukenoot. Marianne Philips overleefde in de onderduik, maar kreeg in 1945 ernstig artrotische reuma. Al ernstig ziek deed ze in 1950 mee aan de prijsvraag van de CPNB voor de Boekenweek. Haar novelle werd verkozen tot het Boekenweekgeschenk van dat jaar.
Meer info: https://www.uitgeverijcossee.nl/post/Een-verhaal-over-Marianne-Philips-door-Judith-Belinfante-N1833.php

Bibliotheeknieuws:
– Op 16 maart hebben we meegedaan met de landelijke vrijwilligersdag, nldoet. Er was een bescheiden groepje mensen, maar er is hard gewerkt en veel gedaan! Én men wilde zelfs wel wat meer doen. Een van de vrijwilligsters, Jolieke Schroot, bleek een oude bekende van de vrouwenbibliotheek en heeft zich opgeworpen om voortaan de nieuwe boeken in de catalogus in te voeren. Daar zijn we heel blij mee! Binnenkort zullen alle nieuwe boeken van 2018 en 2019 via de website te vinden zijn. Een van de andere vrijwilligsters, Sabrina, gaat bezig met het in een nieuw jasje stoppen van de flyer, zodat we kunnen gaan zorgen voor meer bekendheid in de stad.

Nieuwe boeken in de bibliotheek
Oeverloos begrensd van Mia Davidson, Het ouderlijk huis van Rita Vrancken, Olga en haar driekwartsmaten van Astrid Roemer, Ik, Moeder – verhalen van Annemarie de Gee en Eva Kelder, Schuilplaats van Dina Nayeri, Wolf samengesteld door Maartje Laterveer .

Nieuwe recensies van deze maand als link bijgevoegd:
https://vrouwenbibliotheek.nl/2019/03/01/oeverloos-begrensd-door-mia-davidson-2/
https://vrouwenbibliotheek.nl/2019/03/04/hemelse-mevrouw-frederike-door-maaike-meijer/
https://vrouwenbibliotheek.nl/2019/03/11/the-best-of-delphine-lecompte/
https://vrouwenbibliotheek.nl/2019/03/23/transcriptie-door-kate-atkinson/
https://vrouwenbibliotheek.nl/2019/03/25/de-dochter-van-crusoe-door-jane-gardam/
https://vrouwenbibliotheek.nl/2019/03/29/ik-moeder-samengesteld-door-annemarie-de-gee-en-eva-kelder/
https://vrouwenbibliotheek.nl/2019/04/01/mijn-italiaanse-moeder-door-violet-leroy/

De leenbijdrage voor 2019 is vanwege de btw verhoging vastgesteld op € 26,-. Je kunt hiervoor vanaf nu en het hele volgende jaar onbeperkt boeken lenen en/of vriendin/vriend van de bibliotheek zijn. Iedereen die boeken leent en/of wil gaan lenen wordt vriendelijk verzocht dit bedrag over te maken op banknummer NL71 INGB 0009 2669 95 ten name van Stichting Es Scent ovv naam en ‘leenbijdrage 2019’. Meer overmaken om de vrouwenbibliotheek extra te ondersteunen mag natuurlijk altijd. Eenmalig een boek lenen kan ook. De bijdrage hiervoor is € 1,- per boek.
Op www.vrouwenbibliotheek.nl is meer informatie over de bibliotheek te vinden, de nieuwsbrief is ook te lezen via onze website. Naast de aangekondigde openingstijden blijft het altijd mogelijk om op afspraak een bezoek te brengen aan de bibliotheek. U bent van harte welkom.

Marjolein Datema                                              Utrecht,  31 maart 2019

 

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Powered by: Wordpress