Recensies

‘Op jouw bruiloft’ door Carson McCullers

Op jouw bruiloftspeelt zich af in een klein provinciestadje (Sugarville) in het zuiden van de Verenigde Staten in de snikhete zomer van 1944. De hoofdpersoon, Frankie Adams, een 12-jarige lange meid brengt haar dagen door met haar 6-jarige neefje John Henry en de zwarte kokkin Berenice in de sombere lelijke keuken. Voor Frankie voelt het als een kamer in een gekkengesticht, waar ze met z’n drieën zitten te bridgen. Frankies vader heeft een juwelierswinkel in het centrum en lijkt nauwelijks een rol te spelen in haar leven. Frankies moeder is bij de bevalling van Frankie overleden. 

Frankie voelt zich nergens bij horen; niet bij de wereld, niet bij de mensen en ze voelt zich onverschillig tegenover grote gebeurtenissen zoals de oorlog. Ze is eenzaam, verward over de betekenis van het leven en vaak boos. Voor de zomer speelde ze nog met vriendinnen, maar die verwerpt ze nu grimmig als stomme trutten. Hardnekkig probeert ze verbinding te zoeken met nieuwe mensen en iets te begrijpen van het leven en de wereld. Frankie wil weg van huis, want ze krijgt van Berenice geen antwoord op haar vragen, die vaak filosofisch van aard zijn. “Ik ben ik en jij bent jij; hoe komt het dat dat nooit verandert?” (pag. 145)

Berenice probeert haar te kalmeren en te troosten met: “Ik zit meer vast dan jij, want ik ben zwart.” (pag. 151),“Men kan van een varkensoor geen fluwelen beurs maken.” (pag. 116) en “Je moet verkering zoeken met een nette, blanke jongen.” (pag. 110) Berenice waarschuwt haar voor ‘verkeerde’ mannen, van wie ze er zelf drie versleten heeft, nadat ze weduwe werd van haar grote liefde.

Enkele maanden geleden, kwam op een dag, haar oudere broer Jarvis langs, die in het leger in Alaska dient. Hij had zijn a.s. bruid Janice meegenomen en kondigde de komende bruiloft in Winterhill aan. Langzamerhand begint Frankie steeds meer na te denken over haar broer en de komende bruiloft. Ze droomt over de sneeuw, over de schoonheid van haar broer en de prachtige natuur in Alaska en verheugt zich steeds meer op de bruiloft. Ze treedt eigenlijk naar buiten en wordt gaandeweg meer een extravert meisje in plaats van een mokkende puber. Ze verandert haar naam in F. Yasmin Adams. 

De afgelopen zomer ziet ze nu alleen nog als een “muilezel, die de hele dag in rondjes, de suiker plette.” (pag. 65Ze wordt verliefd op de bruiloft en droomt hiervan als een perspectief voor haar zelf. Ze wil de hele wereld leren kennen: Parijs, Dubai, Berlijn, London, Tokio. (De namen hiervan kent ze vooral uit de kranten, die over de veldslagen schrijven.) Frankie neemt zich voor met het bruidspaar mee te gaan op huwelijksreis en nooit meer terug te keren naar Sugarville. Als haar vader en Berenice vragen wat ze gaat doen als ze niet mee mag met het bruidspaar, zegt ze dat ze zichzelf dood zal schieten met het pistool van haar vader. Ze tobt niet langer over haar identiteit. “Arme Frankie had nooit een wij gehad. Jarvis en Janice zijn nu mijn wij.” zegt ze. (pag. 57)

Nu wil F. Yasmin aan iedereen vertellen, wat ze van plan is. De laatste dag voor de bruiloft gaat ze de hele dag de stad in. “Frankie krijgt nu erkenning van wie ze werkelijk is.”(pag. 84) Ze voelt verbinding met onbekende voorbijgangers en vertelt aan een ieder over de bruiloft en haar nieuwe leven. Ze gaat naar de kroeg met een dronken soldaat, die haar voor een afspraak die avond weet te strikken. Ze bezoekt de waarzegster ‘big mama’, die haar toekomstdroom bevestigt en ze koopt een chique jurk en zilveren schoenen voor de bruiloft. ’s Avonds gaat ze met de soldaat naar zijn kamer. Als hij haar wil verkrachten, gooit ze een pot naar zijn hoofd, waardoor hij zwaar gewond blijft liggen. Daarna is ze wel even bang, dat ze gearresteerd wordt. Ze heeft al eerder gestolen en met haar vaders pistool kinderen bedreigd, maar ze weet dat ze toch op tijd het stadje voorgoed zal verlaten.

De volgende dag gaat ze met twee bussen naar de bruiloft in Winterhill. Ze is wel even verbaasd, dat het in het zuiden ligt en dat het er warm is, maar gaat standvastig en vol moed op haar toekomst af. Op de terugweg, heeft ze haar naam weer veranderd: Nu is ze de volwassen Frances Adams geworden.

De Amerikaanse schrijfster Carson McCullers (1917-1967) is er, ondanks de beperkte inhoud van het verhaal (eigenlijk worden maar twee dagen in augustus beschreven), in geslaagd om de spanning over het al dan niet bereiken van Frankies doel in het hele boek te laten klinken. De schrijfster was nog vrij jong, toen ze dit boek schreef. Wellicht is daardoor de beschrijving van de verwarde gevoelens van een pubergemoed heel knap vormgegeven. Het is vooral een boek over de worsteling naar volwassenheid en acceptatie. Ook de tijdgeest van armoede, racisme en een oorlog heel ver weg, sijpelt op de achtergrond door. De hoofdpersonen nemen alle geluiden, kleuren, smaken, het weer, de stemmingen, de donkerte, het licht, zorgvuldig in zich op en proberen er in hun dialogen een betekenis aan te geven. Daardoor voel je als lezer, als het ware bijna lichamelijk, de beknellende sfeer van de jaren veertig, maar ook de hoopvolle veranderende toekomst. 

Uitgeverij          Athenaeum/Polak en van Gennep, 2019 (1e uitgave 1946)
Pagina’s            206
Vertaald            uit het Engels door Molly van Gelder (The member of the wedding) 
ISBN                  978 9025 309 589

Recensie door Ammy Langenbach, februari 2019

Share

One comment

  • 8 februari 2019 - 10:46 | Permalink

    Deze mooie uitgebreide recensie is wel heel uitnodigend om het verhaal te gaan lezen! Dank!

  • Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

    Powered by: Wordpress