Recensies

‘Slapende tijgers’ door Astrid Panis

De 6-jarige ik-figuur en de 8-jarige Ben zijn beste vrienden en beleven veel avonturen samen. Ze spelen samen in de Hertstraat en zitten op dezelfde school. Ze zijn geboren in de Hertstraat en wonen daar al hun hele leven.

Hendrik, de zoon van de buren van nummer 66, gaat dood. Hij heeft een motor- ongeluk gehad en vond op een vroege ochtend de dood. Daar begint het verhaal.  De ik-figuur en Ben worden helemaal in belsag genomen door de dood van Hendrik. De politie gaat naar de ouders van Hendrik om hun mee te delen dat hun zoon dood is. In de consternatie, die daarna in de Hertstraat ontstaat, vergeten de ouders hun kinderen van school op te halen. Na heel lang wachten worden ze opgehaald door de vader van de ik-figuur. De ik-figuur en Ben raken niet uitgepraat over Hendrik en zijn dood. Ben zegt dat de herten de boodschappers zijn van God en dat Hendrik nu een hert is. Vanaf dat moment zullen herten altijd de belangstelling hebben van beide kinderen.

De ik-figuur en haar ouders gaan verhuizen, hun huis staat te koop. Om de verkoop tegen te gaan verzinnen de ik-figuur en Ben allerhande listen en doen van alles en nog wat om de verkoop niet te laten slagen. Zonder succes, want de ouders van de ik-figuur bouwen een mooi groot en modern huis in een nieuwe buitenwijk van de stad en vertrekken. De ik-figuur gaat naar een andere school en verliest Ben uit het oog.

Dan hoort de ik-figuur van haar moeder dat Ben en zijn moeder een verkeersongeval hebben gehad, dat Ben dood is en zijn moeder in een coma ligt. Ze gaan naar de begrafenis van Ben. Vanaf dat moment begint voor de ik-figuur de zoektocht naar het hert Ben. Overal kijkt ze of ze een hert ziet dat Ben is. Ze ziet herten in alle soorten en maten, maar nooit een hert dat Ben is. Pas op het einde van het boek vindt ze hem.

De titel van het boek verwijst naar een van de fantasiedieren in het boek. De slapende tijger is een fantasietijger die op het vloerkleed in de studeerkamer van de opa van de ik figuur ligt te slapen. Hij wordt regelmatig voorgelezen. Zijn wensen op lees-gebied zijn groot. Hij wil alleen maar uit goede boeken voorgelezen worden. Hij woont in de tijgerstraat, in het huis van de grootouders van de ik-figuur.

Er zijn nog meer fantasiedieren in het boek. Zo is er de fantasieleeuw die in de kapsalon in de leeuwstraat woont. Er woonde ook ooit een fantasieolifant in de olifantstraat, maar die is geslacht en opgegeten. De olifant at teveel hooi en zijn nieuwe baas kon dat niet meer betalen. De bruine beer, ook een fantasiedier, is eveneens geslacht en opgegeten. Over het waarom is weinig duidelijk. In de hertstraat waar de ik-figuur en haar ouders wonen komt regelmatig een hert. Alleen heeft de ik-figuur dat nog nooit gezien en haar vriendje Ben heeft al meerdere malen.

De fantasiedieren zijn logisch te verklaren. Er was vroeger een dierentuin op de plaats waar nu een woonwijk is. Ter herinnering zijn de straten naar dieren genoemd die in de dierentuin leefden. Het park dat onderdeel was van de dierentuin is gebleven. En in dat park spelen ze vaak. Ze vangen er watervlooien voor de maanvissen van de vader van de ik-figuur die een aquarium heeft. Ook is er een konijn. Het konijn heeft strepen op zijn rug en heet Zebra, afgekort Zee. Dat konijn is van de juffrouw van de ik-figuur. Juf Jo was non, maar is uitgetreden en nam Zee mee. Zee mocht niet blijven wonen in het klooster omdat Zee de moestuin vernielde met zijn vraatzucht.

Dit boek is een feestje om te lezen. Het spreekt zoveel verbeelding aan. Een boek om mee te nemen op vakantie, om helemaal te ontspannen en weg te dromen. Een echte aanrader om lekker te lezen.

Uitgeverij          Cossee
Pagina’s             248
ISBN                  978 9059 367 760

Recensie door Bianca van Leeuwen, juli 2018

 

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Powered by: Wordpress