Recensies

‘Open Zee’ door Catherine Poulain

Sylvia Plath schreef in een van haar dagboeken:

“Yes, my consuming desire is to mingle with road crews, sailors and soldiers, barroom regulars—to be a part of a scene, anonymous, listening, recording—all this is spoiled by the fact that I am a girl, a female always supposedly in danger of assault and battery. (…) I want to be able to sleep in an open field, to travel west, to walk freely at night…”

Sylvia Plath is niet een van mijn grote literaire voorbeelden, maar toen ik deze quote las herkende ik het gevoel dat ze hiermee kwijt wilde. Open Zee van Catherine Poulain lijkt een beetje geschreven te zijn binnen dezelfde gedachtegang: Lili, een jonge dame van twintig jaar, verlaat Frankrijk om in Alaska te gaan vissen. Ze laat alles achter, en heeft bijna niets wanneer ze daar aan komt.

Op een longliner begint ze haar werk, omringd door louter mannen. Vrouwen zijn er wel, sommigen op hun eigen schip zelfs, maar de meesten zijn aan wal en werken in de hotels of in de vele bars en cafés in de buurt. Daarnaast heeft ze nog een droom: naar het einde van de wereld gaan. Dat is in haar hoofd Point Barrow, omdat dit het meest noordelijke punt van de Verenigde Staten is.

Bij het lezen van de beschrijving van het verhaal was ik ontzettend enthousiast. Vaak heb ik even nodig om een boek te kiezen om te recenseren, maar deze had ik makkelijk uit de stapel getrokken. Het verhaal, beschreven vanuit de 1e persoon door Lili zelf, vond ik echter minder indrukwekkend dan ik gehoopt had.

De stijl deed me denken aan een soort Hemingway’s The Old Man and The Sea, in dat Lili, de protagoniste, monomaniacale obsessies lijkt te hebben. Ze wil de hele tijd maar één ding, zonder er diep over na te denken: alleen maar op zee zijn en constant bang zijn dat dat niet kan, of per sé een mast willen verven tot op het punt dat ze zichzelf bijna vergiftigt. Maar die behoeftes worden niet uitgediept.
Over haar verleden kom je niet veel te weten, buiten het feit dat ze liever sterft dan naar Frankrijk terug te gaan.

Binnen het boek mistte ik het gevoel een bepaalde reis te maken ergens naartoe. Lili groeit in het boek tot een degelijke visser, maar haar eigen waarden, haar gedachtes en gevoelens lijken daarnaast geen enkele groei door te maken. Persoonlijk heb ik altijd een behoefte om te voelen dat een karakter een bepaalde weg bewandelt, mentaal of fysiek. Lili blijft echter op dezelfde locatie, en hoewel ze wel op andere boten vist denkt ze er eigenlijk altijd maar aan één. Buiten het advies van andere vissers staat ze er op om rauwe vis direct uit de zee te eten, hetgeen haar duur komt te staan. Haar keuzes lijken niet te komen uit eigenzinnigheid maar meer uit onbeholpenheid. Dat voelde voor mij als teleurstellend, en daarnaast stiekem ook nog wel een beetje saai. En dat terwijl ik het boek helemaal niet saai geschreven vond!

Het is altijd moeilijk om een boek te lezen met bepaalde verwachtingen die dan helemaal niet uit blijken te komen. Mijn vraag is dan ook: als er op de kaft niet zou staan dat het “De literaire sensatie uit Frankrijk!” is, en als ik mezelf niet zo romantisch zou vinden in het concept om alles los te laten en de ‘wildernis’ in te trekken, zou ik het dan een goed boek hebben gevonden?

Uitgeverij           Uitgeverij Cossee, 2017
Pagina’s              352
Vertaald             uit het Frans door Prescilla van Zoest (Le grand Marin)
ISBN                   978 90 5936 736 4

Recensie door Kimberly, april 2018

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Powered by: Wordpress