Recensies

‘De meisjes’ door Emma Cline

Evie Boyd is veertien, heeft weinig zelfvertrouwen en nauwelijks vrienden. Ze woont bij haar moeder, wier leven bestond uit zorgen voor haar man, tot die haar verliet. Moeder en dochter ruziën wat af. Als Evie op een dag in haar bedeesde woonwijk een groepje vrijgevochten meisjes ziet, voelt ze een sterke aantrekkingskracht. Eén meisje in het bijzonder, Suzanne, blijft in haar gedachten rondzweven. Evie meent dat Suzanne liefde uitstraalt. Dat is precies waarnaar ze hunkert.

Als ze de meisjes voor de derde keer tegenkomt, mag ze mee naar hun woonplaats: een oude ranch. Ze brengt daar die zomer veel tijd door. Thuis heeft ze toch niks te doen en het gezelschap van haar moeder kan ze missen als kiespijn. Langzaam maar zeker raakt Evie gevangen in het web van de charismatische leider Russell – net als iedereen op de ranch.

Evie neemt er veel verontrustends waar: iemand die haar eigen arm verbrandt, Russell die seks heeft met de veel jongere meisjes, de stank overal, het slechte eten. Zo nu en dan sijpelen die duistere aspecten haar bewustzijn binnen, maar: “de alarmbellen die bij me afgingen schreef ik toe aan mijn eigen onbekendheid met deze plek”. Haar verlangen ergens bij te horen wint het van haar onderhuidse angsten. Ze koestert zich in het gezusterlijke samenzijn met de meisjes.

De lezer weet inmiddels dat de meisjes, aan het eind van die lange zomer, een zeer agressieve viervoudige moord zullen plegen. De sprongen in de tijd, van de veertienjarige Evie naar decennia later, dragen bij aan een goede spanningsopbouw. De ontrafeling is tweeledig. Stukje bij beetje wordt duidelijk wat er is gebeurd en wat Evies rol is bij de moorden. Daarnaast groeit het psychologische inzicht: hoe kon het gebeuren dat Evie met de sekte te maken kreeg? Wat betekent die betrokkenheid voor haar leven?

Een tekort aan liefde speelt daar de hoofdrol. Op de ranch zoekt Evie wat thuis ontbrak. “Deel uitmaken van deze amorfe groep, in de overtuiging leven dat liefde overal vandaan kon komen. Dan zou je ook niet teleurgesteld zijn als er niet genoeg liefde kwam van de kant die je hoopte.” Na een periode op de ranch voelt Evie de afstand tot haar ouders, en de eenzaamheid, des te sterker: ze voelt zich enorm veranderd maar thuis merkt niemand daar iets van.

Een schemerig lichtpuntje in deze tragiek is dat Evie – al is dat pas veel later, als ze zelf op middelbare leeftijd is en een net zo leeg leven leidt – haar moeder beter begrijpt. Als ze toevallig een paar dagen met een pubermeisje in hetzelfde huis verblijft, herkent ze in haar de kwetsbaarheid en afhankelijkheid uit haar eigen jeugd. Evie voelt liefdevolle bezorgdheid en doet erg haar best aardig gevonden te worden, maar kan het meisje niet bereiken.

Aan psychologische materie ontbreekt het dus niet in De meisjes. Bovendien leest het boek vlot, ondanks de zware thematiek. Helaas is het taalgebruik weinig subtiel en komen de speelse elementen (”verzinnebeelding”, ”als die avond een ander getij in de kust had gebeten”) eerder pretentieus dan verfrissend over. Toch verdient Emma Cline een pluim voor dit debuut; zo veel inhoud zo toegankelijk verpakken is knap.

Uitgever       Lebowski, 2016
Pagina’s       304
Vertaald       uit het Amerikaans door Nadine Stheeman (The Girls)
ISBN             978 9048 826 148

recensie door Fieke Boschman, januari 2018

 

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Powered by: Wordpress