Recensies

‘De jaren’ Virginia Woolf

De jaren (in 1937 in Engeland uitgegeven en nu pas vertaald in het Nederlands) wordt gezien als één van de meest toegankelijke romans van Virginia Woolf. Oorspronkelijk was dit niet het geval. De bedoeling van Virginia Woolf was om aan de hand van een familiegeschiedenis aan aantal maatschappelijke en filosofische thema’s te behandelen. De geschiedenis van de familie Pargiter zou afgewisseld worden met essayistische stukken. Ze kwam echter bijtijds tot het inzicht dat dit niet werkte, de essayistische stukken kwamen later terecht in Three Guineas, waarna een ‘gewone’ familieroman resteerde.

Het boek, ingedeeld in hoofdstukken aan de hand van verschillende jaartallen tussen 1880 en Heden (=1930) portretteert de familie Pargiter en tegelijkertijd nemen we kennis van de sociale ontwikkelingen als de Eerste Wereldoorlog, de Ierse kwestie, kolonialisme en moderne techniek zoals elektrisch licht en de automobiel.                 Er is niet één echte hoofdpersoon, we zien de gebeurtenissen vanuit telkens andere personages. Zo leren we hun kijk op de wereld kennen. Net als in haar andere boeken schetst Virginia Woolf een situatie, een psychologisch portret of een sfeertekening vanuit verschillende invalshoeken. Op deze wijze wilde ze ook in gesprek met haar lezers. Ze wilde dat haar lezers een eigen mening vormden op grond van de verscheidenheid aan benaderingen, die haar personages aandragen.

Het thema van het boek, de diepere laag, vormt de herinnering, de tijd die verstrijkt. (vergelijk Marcel Proust,Op zoek naar de verloren tijd). Leonard Woolf, de man van Virginia vond het boek te lang. Er zijn twee hoofdstukken uitgehaald, die nu achterin weer toegevoegd zijn. Dit geeft wel meer informatie, maar is toch discutabel.

Wanneer je houdt van sfeertekening door precieze beschrijvingen en beeldspraak ben je bij Virginia Woolf aan het goede adres. Geen page-turner, maar een boek voor slow-reading! Heerlijk om je even in een totaal andere tijd te verplaatsen, die eigenlijk nog niet eens zó ver weg ligt. Wanneer je de geschiedenis van Virginia Woolf een beetje kent, zie je veel daarvan terugkomen in haar boeken. Ook hier sterft de moeder van het gezin (al vrij snel in het begin van het boek). De manier waarop dit wordt weergegeven vond ik één van de hoogtepunten van het boek: Delia staat op de drempel van de kamer, waarin haar moeder sterft en kijkt naar de regendruppels op het gangraam. Ze is gevoelloos, althans ze voelt niet wat ze denkt te moeten voelen. Virginia Woolf verloor zelf haar moeder toen ze 13 was, raakte voor het eerst in een psychose en sprong uit het raam.

Het boek eindigt met een zeer uitgebreide beschrijving van een feest in het laatste hoofdstuk ‘HEDEN’, waar iedereen aanwezig is, of in figuurlijke zin ‘langskomt’. Zo kom je als lezer te weten, hoe het met iedereen gaat of gegaan is…. Een mooie afsluiting!

Uitgeverij         Atheneum-Polak & van Gennep, 2017
Pagina’s            509
Vertaald           uit het Engels door Barbara de Lange (The years)
ISBN                 978 9025 303 471

Recensie door Pien van Leeuwen, december 2017

 

 

 

 

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Powered by: Wordpress