Recensies

‘Een Klein Leven’ door Hanya Yanagihara

Voor mij zijn er weinig dingen zorgwekkender dan in een vliegtuig stappen. Daar zitten meestal wat voorzorgsmaatregelen bij. De meest belangrijke? Een goed boek en een goede MP3 speler om het gebrom van de motor te kunnen negeren.

Ik zit in het vliegtuig naast een oude vriendin van me, op weg naar Engeland. Een korte vlucht. Ik open mijn boek. Mijn oude vriendin kijkt me aan en vraagt of ik onlangs nog wat leuks had gelezen. Voor even ben ik het feit dat ik 8 km in de lucht hang helemaal vergeten. Natuurlijk had ik wat gelezen!

“Nou,” begon ik. “Ik heb laatst toch een pil van ruim 700 pagina’s uitgelezen. Niet normaal!” Hierbij doelde ik natuurlijk op Een Klein Leven door Hanya Yanagihara. Mijn oordeel was in dat vliegtuig vrij intens (zoals altijd) en nogal meedogenloos. Misschien had het wat met de altitude te maken maar ik kon er geen goed woord aan kwijt. ‘Langdradig’, noemde ik het, ‘frustrerend’, ‘melodramatisch!’

Afijn, we komen aan in Engeland. We gaan een vriendin opzoeken die daar studeert. We zitten met zijn allen aan tafel en hebben het over, je raadt het al, boeken. “Nou,” zegt mijn andere vriendin. “Ik heb laatst toch iets moois gelezen, A Little Life, kennen jullie dat?” Dit laatste is overigens geparafraseerd, ik weet namelijk niet meer zeker wat ze precies zei, maar het ging zeker weten over A Little Life/Een Klein Leven.

Hoewel de woorden ook ‘prachtig’, ‘schitterend’ of ‘meesterlijk’ had kunnen zijn geweest, wist ik opeens dat er een moment was waarop iemand gelijk moest gaan krijgen. Was dit nu een goed boek of niet?!
Overigens had ik mij er deels al bij neergelegd. Ik kan er niet om heen dat Een Klein Leven mijn ‘vliegtuigoordeel’ niet verdiende.

Het is een verhaal over de vriendschap van 4 jonge mannen in New York. Jongens, die succesvol worden en misschien zelfs nog gelukkig, hoe moeilijk dat soms ook is. Vier mannen: Malcolm, de architect die van rijke ouders komt, JB, de kunstenaar die zijn leven lang vertroeteld is, Willem, de acteur die helemaal naar de VS emigreerde voor zijn succes, en Jude, de invalide advocaat die niets over zichzelf prijs wil geven.

Een Klein Leven gaat vooral over Jude. Hij is het middelpunt, en de drie vrienden draaien als een soort satellieten om hem heen. We volgen iedereen vanaf hun prille twintiger-jaren, tot ze op middelbare leeftijd komen. Hanya Yanagihara beschrijft dit mooi en vooral met veel gevoel. Ja, ze schrijft wel degelijk prachtig, maar af en toe had ik ook het gevoel dat het wat korter mocht. Een geval van ‘kill your darlings’.

De valkuil van het boek is denk ik vooral het realisme. Persoonlijk ben ik liefhebber van een ‘moraal’, een echt ‘einde’. Het type waarvan een karakter boven op een berg kijkt naar een zonsondergang en opeens alles begrijpt. Zonder het eind van het boek te verklappen kan ik zeggen dat dat niet is waar Een Klein Leven naar toe werkt. In plaats daarvan eindigt het zoals een mensenleven eindigt: gewoon.

Dit is niet positief of negatief bedoeld, maar een persoonlijke voorkeur. Noch haalt dit ook maar iets weg van het effect van het boek, en waarom ik achteraf toch moet zeggen dat dit boven alles gewoon een goed boek is. Tijdens de laatste pagina’s huilde ik tranen met tuiten. En toen het uit was sloeg ik het boek dicht en gooide het in mijn koffer onder een handdoek, zodat ik even niet de kaft hoefde te zien. Zo boos was ik, en zo diep was ik geraakt.

Dat kan toch alleen een goed boek?

Uitgeverij      Nieuw Amsterdam, 2016
Pagina’s         760
ISBN              978 9046 820 315

Recensie door Kimberly, juli 2017

 

Share

One comment

  • 27 juli 2017 - 19:04 | Permalink

    Hele ‘eigen’ recensie van Kimberley! Leuk! Ik was vooral in het begin geraakt. Zoveel leed in de jeugd van Jude. Zo goed beschreven.Ben steeds een uur voor ik naar bed ging gestopt met lezen. Anders bleef ik erover doordenken. Een mega-tearjerker. Helaas verloor ik honderd pagina’ s voor het einde mijn interesse; de schrijfster overspeelde haar hand. Het verhaal nam een wending die mij stoorde en ik heb er tot het einde geen traan meer om gelaten. Het kwam mij voor of ze haar hoofdpersoon haatte.

  • Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

    Powered by: Wordpress