Recensies

‘Fluisteringen van liefde, smart en spreeuwen’ door Julia Blackburn

Fluisteringen over liefde, smart en spreeuwen - Julia BlackburnJulia Blackburn schrijft in deze bundel bespiegelingen over het gemis nadat ze haar man heeft verloren. De bundel is tweetalig, Engels en Nederlands. Julia’s man was een Nederlander, de kunstenaar Herman Makkink. Samen hebben ze een aantal jaar in Nederland gewoond, en later opnieuw in Engeland. De gedichten zijn in het Engels geschreven, en door een bevriend vertaalster vrij letterlijk omgezet naar het Nederlands.

Julia Blackburn is een bekende Britse schrijfster van fictie en non-fictie. Ze heeft twee keer de shortlist van de Orange Prize gehaald en een keer de shortlist van de James Tait Black Memorial Prize. Ze is ook de dochter van de beroemde dichter Thomas Blackburn, over wie ze schrijft in haar autobiografie Wij drieën.

Fluisteringen van liefde, smart en spreeuwen is een interessante bundel. De gedichten vormen een verhaal, met bij elk gedicht een foto, een foto van zwermende spreeuwen. Het verband tussen die twee wordt na een paar bladzijden duidelijk:

Spreeuwen helpen
Zoals ze een trekkende beweging maken tussen het
            vieren van het leven
En het verwijzen naar ongeziene dingen
Het geluid waarmee ze de lucht ritselend in beweging
            brengen
Hun flakkerend geluid.

Hoe de spreeuwen helpen? Ze geven vertrouwen en Julia Blackburn schrijft dat ze rustig wordt als ze aan spreeuwen denkt. Dat doet ze als ze ’s morgens wakker wordt, en dan altijd moet denken aan haar man die dood is.

Ik vertel mezelf vaak
Hoe het is gegaan
Om van die laatste uren
Een pad van woordjes te maken
dat ik kan volgen
Stap voor stap.

Dat pad met een diep verdriet kunnen we al lezend volgen. Het is niet opzienbarend maar wel eerlijk en zonder franje weergegeven. Haar kwetsbaarheid ontroert.

De taal zoals Julia Blackburn die gebruikt, heeft vaak meer iets van proza dan van poëzie. Proza ligt haar waarschijnlijk ook beter, maar dergelijke mijmeringen vragen om een verstilling die meer eigen is aan poëzie. Waarschijnlijk verklaart dat haar keuze voor deze bundel.

En dan de foto’s. Ik twijfel er, ook nadat ik ze een paar keer heb bekeken, nog steeds over wat ik er van vind. De beelden van de zwermen in de lucht zijn vaak erg mooi. Soms kan ik bijna niet zien of het een foto is of een heel nauwkeurig schilderij. En toch is het kantje boord, of sommige hebben iets kitscherigs. En omdat foto’s en poëzie zo samenhangen, beïnvloedt het de sfeer van de gedichten.

De (te?) hoge verwachting heeft deze bundel jammer genoeg maar ten dele waar kunnen maken.

Uitgever                      De Bezige Bij, 2014
Pagina’s                       77
Fotografie                   Andrew Smiley
Vertaald door             Maria Droogleever Fortuyn
(oorspronkelijke titel: Murmurations of Love, Grief and Starlings)
ISBN                            978 9023 492 986

 Recensie 14 december 2015

 

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Powered by: Wordpress