Recensies

‘Weerwater’ door Renate Dorrestein

Renate Dorrestein schreef Weerwater als gastschrijver in Almere. Zij kreeg de opdracht een roman te schrijven in de reeks ‘Almere Verhalen.’
Het is haar eerste roman na een schrijversblokkade waar zij in 2012 en 2013 onder leed. De schrijfster verbleef voor het schrijven van deze roman enkele maanden in Almere.

Dit verhaal speelt zich ook af in Almere. De hoofdrolspeelster woont er tijdelijk in opdracht van deze gemeente. Nog voor dat zij goed en wel geïnstalleerd is, en net nadat ze afscheid heeft genomen van haar vriend, gebeurt er iets heel raars.
Heftige regenbuien en stormen teisteren de stad en om onduidelijke redenen ligt er na het wegtrekken van het noodweer een mistbank om de hele stad heen, waar niemand doorheen kan. De mensen die er toch doorheen proberen te breken, keren nooit meer terug.
Alles waaraan ze gewend zijn in de moderne tijd valt weg: elektriciteit, stromend water, internet, radio en televisie. Almere lijkt de enige stad die het natuurgeweld heeft overleefd. Contact met andere steden is niet mogelijk, telefoons doen het ook niet meer.
Elke overlevende van de stad heeft familie verloren. Voornamelijk vrouwen en kinderen blijven over na de ramp. Veel mannen waren aan het werk buiten de stad op het moment van de ramp. De mannen die zijn overgebleven, zijn voornamelijk gevangenen uit de gevangenis in de stad. Deze breken uit na de ramp en bedreigen de overige inwoners.

Verschillende personages worden gevolgd in dit boek. Hun strijd in een stad, waarin alles is weggevallen, wordt nauwkeurig beschreven. Er ontstaan nieuwe leefvormen. Er worden families samengesteld van totaal verschillende mensen, zodat mensen een houvast hebben.
In de loop van de jaren lijkt er plotseling hoop op een uitgang ergens in de mistbank om de stad heen. Vrouwen kunnen al jaren geen baby’s meer krijgen, maar ineens wordt er een zuigeling gevonden, in een mandje op het water. Is de baby misschien naar binnen gekomen door een gat in de mistbank? Komt de baby van buiten Almere? De bewoners gaan op zoek naar antwoorden.

Na het lezen van de roman besef je weer hoe wij mensen elkaar nodig hebben in het leven. Hoe belangrijk liefde en samenwerking is, voor ons allemaal. De lezer wordt tevens geconfronteerd met het feit dat we gewend zijn geraakt aan de luxe van alledag en dat we ons niet zomaar staande kunnen houden als onze comfort wegvalt.
Je staat er niet dagelijks bij stil dat de supermarkten vol liggen met eten. Dat we onze kleding makkelijk schoonwassen en dat wij ons zelf zonder stromend water, zeep en tandpasta niet makkelijk schoon en fris houden. Dit alles benadrukt de schrijfster op verschillende manieren.

Zoals de meeste romans van Renate Dorrestein leest dit boek makkelijk weg door de vlotte stijl die zij hanteert. Door de verschillende spannende verhaallijnen, was het lastig om het boek weg te leggen. Ik las het daarom binnen enkele dagen uit.
Uit dit boek blijkt wel dat de schrijversblokkade van de auteur geheel is verdwenen na de opdracht die zij van de gemeente Almere kreeg.
Het enige minpuntje dat ik kan noemen, is dat ik na het lezen van dit boek achterbleef met een paar onbeantwoorde vragen. Want is Almere wel de enige overlevende stad? Of zouden er meerdere steden zijn die in deze mist gehuld worden, waardoor contact met elkaar niet meer mogelijk is?

Almere was voor mij een stad waar ik nooit naar toe hoefde. ‘Een saaie, lelijke stad zonder geschiedenis’, zoals Renate Dorrestein het zelf omschrijft. En ik moet toegeven dat ik, tijdens het lezen van deze roman, eens ben gaan zoeken op internet. Ik ben nieuwsgierig geworden naar het ruim opgezette Almere met het vele groen, gelegen aan het IJmeer. Ik ga hier binnenkort zeker een keer een dagje naar toe!

Missie geslaagd zou ik zeggen.

Uitgeverij       Podium, 2015
Pagina’s         301
ISBN               978 9057 597 121

Recensie door Sarah Gelens, oktober 2015

 

 

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Powered by: Wordpress