Recensies

‘Gebed voor de vermisten’ door Jennifer Clement

Clement_Gebed...Ladydi Gracia Martínez woont samen met haar moeder in wat zij zelf noemt het woeste land. Het was ooit een hechte gemeenschap, Guerrero (Mexico), die kapot gemaakt is door de criminele wereld van drugdealers en door de immigratie naar de Verenigde Staten.

In Guerrrero wonen alleen maar vrouwen. De mannen zijn vertrokken, veelal naar de Verenigde Staten. Zo ook de vader van Ladydi. De moeders maken hun dochters lelijk of kleden ze als jongens om te voorkomen dat ze gestolen worden door drughandelaars. De vrouwen hebben holen gegraven, waarin hun dochters kunnen schuilen, zodra ze een SUV aan horen komen. Ladydi’s moeder doet haar best om haar dochter te beschermen en op te voeden, maar gebruikt ook overmatig veel alcohol. Van haar vader heeft haar moeder een tv gekregen, waarop ze alleen National Geographic en History Channel kunnen ontvangen. Haar luikje naar de rest van de wereld.

Ladydi zit in het eerste gedeelte van het boek op de lagere school. Ze gaat er heen met haar vriendinnen Paula, Estefani en Maria. De lessen worden gegeven door onderwijzers uit de stad in het kader van een maatschappelijke stage. Het ene jaar door de mooie, en bij alle vrouwen geliefde, José Rosa, het volgende jaar door een nieuwe onderwijzer, die de leerlingen de hele dag naar muziek laat luisteren.

Elke vrijdag gaat ze met haar moeder naar een werkhuis. Haar moeder is een ster in het meenemen van spullen uit de woning om zo haar schamele bestaan iets beter te maken.

Paula, haar vriendin is het mooiste meisje van de streek. Wanneer de SUV’s op een dag komen is Paula te laat met zich verstoppen en wordt ze gevangen genomen. Een jaar na de ontvoering komt ze terug, totaal apathisch, met brandwonden op haar lichaam en een tattoo van haar ontvoerder, Mc Clane.

Het tweede deel van Gebed voor de vermisten begint rond haar Ladydi’s 15e jaar als ze haar eerste baantje krijgt. Mike, de broer van Maria, weet een gezin dat een kindermeisje zoekt. Op weg naar het gezin rijdt Mike een landweggetje in waar hij een man ontmoet. Hij stapt uit de auto en sluit Ladydi op. Ze weet niet wat er precies voorvalt tussen Mike en de man. Wanneer Mike terugkomt, krijgt ze een pakketje om te bewaren. Dit doet ze plichtsgetrouw, ze verstopt het onder haar matras.

Het gezin waar ze komt te werken, is volgens de huishoudster, op vakantie. Na enige dagen vertelt de huishoudster dat het gezin al enige tijd geleden is vermoord. Ladydi, de huishoudster en de tuinman met wie Ladydi een relatie krijgt, besluiten in de woning te blijven tot ze een andere baan hebben gevonden.

Zeven maanden woont ze in het lege huis als ze telefonisch van haar moeder hoort dat Mike is gearresteerd op verdenking van moord. Drie dagen later wordt ze zelf gearresteerd. De politie vindt het pakketje waarin drugs blijken te zitten. Terwijl ze wordt afgevoerd, lukt het haar om een diamantenring uit de woning te smokkelen.

In het derde deel zit Ladydi in de gevangenis. De gevangenis Santa Maria noemt ze de grootste schoonheidssalon van de wereld. Ze ontmoet een paar medegevangenen die zich over haar ontfermen. De vrouwen genieten van de wekelijkse collageworkshop van meneer Roma. Door middel van de collages vertellen ze hun levensverhaal. Eén van de gevangenen heeft tegelijk met Paula bij Mc Clane gevangen gezeten. Ladydi vindt het prettig om de verhalen over Paula te horen. In de gevangenis verandert ze als mens. Ze komt tot de ontdekking dat het waar is wat een medegevangene haar heeft verteld: de buitenwereld ben je al na drie dagen vergeten.

Ladydi komt vrij, zodra haar moeder haar geboortebewijs komt brengen, omdat ze als minderjarige in een gewone gevangenis verblijft. Wel moet ze zich ’s middags melden bij de Sociale Dienst, vanwaar ze hoogstwaarschijnlijk naar de jeugdgevangenis wordt vervoerd. De taxi staat al klaar met haar moeder voorin, Maria zit achterin. Ladydi stapt in, samen op weg naar de Verenigde Staten, met een diamanten ring om haar vinger.

De schrijfster Jennifer Clement geeft in het nawoord aan dat zij zichgeraakt voelt door de gestolen vrouwen in Mexico en al tien jaar naar hun verhalen luistert. Het verhaal is fictief, gebaseerd op deze verhalen. Het boek is geschreven vanuit Ladydi en de schrijfster heeft zich op een prettige manier ingeleefd en het verhaal geschreven vanuit een puber, met de onschuldigheid en verwondering die daarbij passend is.
De tegenstelling van het vreselijke verhaal van de ontvoerde vrouwen en het slechte bestaan van Ladydi geschreven vanuit een puber maakt het boek erg fascinerend om te lezen. De schrijfwijze is prettig en luchtig. Ik vind het boek een aanrader.

Jennifer Clement (1960) studeerde literatuur en antropologie in New York en Parijs. Voor Gebed voor de vermisten ontving ze de NEA Fellowship in Fiction. Eerder schreef ze onder andere Widow Basquiat, over de schilder Jean Michel Basquiat, en A True Story Based on Lies, welke werd genomineerd voor de Orange Prize for Fiction. Tot 2012 was Clement de voorzitter van PEN Mexico. Clement woont en werkt in Mexico-stad. Voor Gebed voor de vermisten deed ze onder meer research in de Santa Martha Acatitla-vrouwengevangenis in Mexico-Stad. Al meer dan tien jaar voert ze gesprekken met vrouwen die slachtoffer worden van geweld en ontvoering in Mexico, of die er actief aan deelnamen: moordenaressen, drugskoeriersters, vriendinnen, vrouwen en dochters van drugshandelaren, vrouwen die zich schuilhouden of zijn opgesloten. Ze kwam tot het besef dat Mexico een burcht van verborgen vrouwen is.

Uitgeverij          De Bezige Bij, 2014
Vertaald             uit het Engels door Molly van Gelder ( Prayers of the Stolen)
Pagina’s             238
ISBN                   978 9023 482 895

recensie door Esther Warnaar, mei 2015

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Powered by: Wordpress