Recensies

‘Vloedgolf’ door Sonali Deraniyagala

Vloedgolf - Sonali DeranigayalaIn één keer je familie van je weggerukt zien worden en ze nooit meer levend terugzien. Dat overkwam Sonali Deraniyagala. In 2004 vierde zij vakantie in Sri Lanka met haar familie, tot op 26 december 2004 de tsunami alles verwoestte. Zij verloor haar ouders, man en haar twee zoontjes van 5 en 8 jaar.

Het boek begint een paar minuten voor de tsunami. Sonali staat met een vriendin in haar hotelkamer te kletsen. Ze kijken uit op de oceaan. Haar vriendin merkt dan op dat het tij opkomt, vreemd vindt zij het. Sonali besteedt er geen aandacht aan.  Dan stroomt het water steeds verder hun richting op en realiseert Sonali zich dat de golven nu echt hun kant op komen, sneller, dreigender. Ze roept haar man, pakt haar kinderen bij de arm en samen met de vriendin rennen ze allemaal de gang uit. Sonali twijfelt niet als ze langs de hoteldeur van haar ouders rent. Ze wil geen seconde verspillen en klopt niet aan om hen te waarschuwen. Buiten rijdt een jeep die stopt als hij hen ziet. Iedereen springt in de wagen en ze rijden weg. Even lijkt alles normaal, maar dan vult de jeep zich plots met water. Het laatste wat Sonali ziet, is haar man Steve die haar met zijn ogen wijd opengesperd aankijkt.

Sonali Deraniyagala beschrijft in Vloedgolf uitgebreid wat ze voelt, ziet, waar ze aan denkt en hoe ze stukje bij beetje probeert op te krabbelen na het grote verlies. Ze neemt de lezer bij de hand en leidt deze door haar rouwproces. Je leest over de spijt die ze voelt dat ze niet op de hoteldeur van haar ouders heeft geklopt om hen te redden. Ze beschrijft haar vlucht in alcohol om de pijn te verdoven; ze vertelt over haar automutilatie en haar neiging tot zelfmoord, omdat het leven geen zin meer heeft. Er gaan zo jaren voorbij en ze weerspiegelt niets rooskleurig voor: het rouwen duurt lang en gaat ook nu nog door. Met de jaren verandert haar manier van rouwen alleen.

Toch is Vloedgolf geen zwaarwichtig boek. Het is ook een mooi aandenken aan haar familie. Zo beschrijft ze op een mooie, levendige wijze de karakters van haar kinderen, man en ouders. Die momenten vormen de lichtpuntjes in het boek en maken haar verhaal minder zwaar. De periode waarin ze spreekt over haar eigen jeugd met haar ouders; hoe Steve en zij elkaar hebben ontmoet en hij haar probeerde te veroveren, de streken en karaktertrekken van haar kinderen; allemaal toveren ze een lach op je gezicht. Je vraagt je naderhand echt af wat er van de kinderen terecht zou zijn gekomen. Interessant vond ik ook dat Malli, haar jongste zoon, op zijn tweede had gezegd dat hij maar een tijdje bij hen zou blijven en daarna weer zou terugkeren naar zijn ‘echte’ familie. Had hij voorvoeld dat hij voor nu maar even op aarde zou zijn?

Vloedgolf van Sonali Deraniyagala is misschien geen boek dat je snel uit de kast zou pakken, gezien het thema. Ik kan het boek echter aanraden aan iedereen. Het geeft zo een duidelijk beeld van een rouwproces en is tegelijkertijd niet te zwaar door de vele mooie beschrijvingen van haar familie.

Uitgeverij            Nieuw Amsterdam, december 2013
Pagina’s                222
Vertaald               uit het Engels door Nico Groen
oorspronkelijke titel: Wave
ISBN                      978 9046 815 038

Recensie door Sereena, juni 2014

 

 

 

 

 

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Powered by: Wordpress