Recensies

‘Verloren maandag’ door Valerie Eyckmans

Valerie Eyckmans (1977), journaliste, debuteerde in 2013 met Verloren maandag. In deze roman kom je terecht in het leven van Eva Slaets, een dertigjarige vrouw die van het ene uitzendbaantje naar het andere gaat. Haar interim-baantje als secretaresse staat centraal, een baan die ze vooral niet al te serieus neemt en waarbij ze dikwijls haar collega’s bespot of in de problemen brengt. Maar ook in haar vrije tijd is ze nog niet toe aan het verantwoordelijke, volwassene leven: vrijwel al haar avonden spendeert ze in bar ‘Carlito’s’ met haar beste vriendin Elise, waar ze zich laat gaan met drank en drugs.

Verloren maandag leest als een trein: de roman is verdeeld in zeer korte hoofdstukjes, waardoor je korte en lange tijdsprongen maakt. Op die manier duurt een situatie of anekdote nooit te lang. Eyckmans heeft deze schrijfstijl wellicht te danken aan haar ervaring met het schrijven met columns. Dit maakt het mijns inziens een ideaal boek om te lezen op een regenachtige zondagmiddag of op vakantie.

Bovendien is vanaf de eerste bladzijde de nodige humor aanwezig. Wat mij betreft is humor de grote kracht van deze roman. Als lezer beleef je de verhaalwereld uit het perspectief van Eva en Eva heeft er een handje van om mensen in haar gedachten belachelijk te maken. Dit zorgde er voor dat ik een aantal keren hardop moest lachen, iets wat ik niet vaak heb tijdens het lezen van een boek. Daarnaast zorgen de gesprekken van de vrouwen op het werk, die eigenlijk over niets gaan, maar toch over een hele hoop, ook voor veel hilariteit.

Gaandeweg verloor ik wel wat sympathie voor het hoofdpersonage. Want ondanks haar humor is ze ook heel manipulatief en toont ze weinig empathie. Onschuldige grapjes ontwikkelen zich tot vergaande pesterijen die grote gevolgen hebben voor haar medepersonages. Vooral voor haar collega Leen, de andere secretaresse die eigenlijk nooit echt iets verkeerd heeft gedaan, behalve dat ze van gewoontes houdt en mocassins draagt, voel ik steeds meer medelijden. Wel brengen Eva’s gemene streken ook de nodige spanning in het verhaal.

Desondanks krijg ik als lezer na een tijdje toch zin om Eva eens goed door elkaar te schudden: ze zal toch ooit eens volwassen moeten worden! Of Eva zelf ook tot dit inzicht komt? Om dat te weten zul je Verloren maandag zelf moeten lezen.

Uitgeverij     Podium, 2013
Pagina’s      191
ISBN            978 9460 011 87 0

 Recensie door Linda Poell, april 2014

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Powered by: Wordpress