Recensies

‘Morgenzee’ door Margaret Mazzanti

“Er is iets met de plek waar je geboren wordt. Niet iedereen weet dat. Alleen iemand die er met geweld is weggerukt weet dat.
Een in het zand begraven navelstreng.
Een pijn die je naar beneden trekt en waardoor je al je volgende stappen gaat haten.
Je bent je richtingsgevoel kwijt, de ster die je leidde en die jij volgde in de gloeiende duisternis van die nachten die nooit helemaal donker waren.”

Libië is het land dat twee families gedwongen verlaten. In 1970 komt Khadaffi aan de macht en verdrijft hij de Italiaanse kolonisten, de “Tripolini”. In de zomer van 2011 raakt Khadaffi zijn macht kwijt en vlucht een bedoeïenfamilie voor het geweld.

Het boek bestaat uit twee delen.
Het eerste gedeelte speelt zich af in Libië. De negenjarige Farid, het zoontje van Omar en Jamila, vertelt het verhaal van zijn familie. Hij ziet de chaos van de oorlog tijdens de val van Khadaffi. Door zijn ogen missen de verschrikkingen hun scherpe kanten. Zo ziet hij bijvoorbeeld dat zijn vader vermoord wordt zonder dat hij het zich beseft.
Hij vlucht met zijn moeder Jamila naar de Libische kust om de overtocht naar Italië in een gammele boot te gaan maken.

Het tweede deel gaat over Vito en zijn familie, ooit Italiaanse kolonisten in Libië. Je volgt zijn gedachten terwijl hij op de rotsen staat en uitkijkt over de Middellandse zee.
“Heen en weer over dat stuk zee, dat was het verhaal van zijn familie.”
Zijn moeder Angelina verliet met haar ouders op elfjarige leeftijd haar geboortegrond. Ze had Italië nog nooit gezien.
“De Italianen sloten vriendschap met de Arabieren. Ze leerden hun de kneepjes van het landbouwvak. Ze waren arm onder de armen. Ze hadden dezelfde rimpels van aarde en uitputting op hun hoofd. Ze aten op steen gebakken brood zonder gist, ze legden olijven in pekel. Ze groeven putten en bouwden muren om hun akkers te beschermen tegen de woestijnwind.”
Zijn moeder was een Tripolina en zou haar hele leven nooit aarden in Italië.
Zijn vader vertelde dat Angelina uiteindelijk altijd een balling was gebleven, iemand die altijd klaarstond om weer te vertrekken. Hun huwelijk had ze ook als een vrijheidsberoving gevoeld en ze waren uiteindelijk gescheiden.

Morgenzee is een prachtig poëtisch geschreven boekje. De schrijfster heeft het komen en gaan van Khadaffi in Libië omgezet in de verhalen van twee families. Hierdoor komen de politieke gebeurtenissen een stuk dichterbij.

Over de auteur
Margaret Mazzantini werd geboren in 1961 in Dublin. Ze is de dochter van een Ierse kunstschilderes en een Italiaanse schrijver.
Nadat ze was afgestudeerd aan de Accademia Nazionale d’Arte Drammatica in Rome maakte ze in 1982 haar theaterdebuut met Ifigenia van Goethe. Margaret Mazzantini speelde ook in films en was te zien op televisie.
In 1994 publiceerde ze haar eerste roman Il Catino di Zinco. Andere romans van haar zijn:
Ga niet weg (Non ti muovere, 2001), Ter wereld gekomen (Venuto al mondo, 2008) en Niemand overleeft alleen (Nessuno si salva da solo, 2011).
Haar boek Ga niet weg (Non ti muovere) werd verfilmd in 2004.
Margaret Mazzantini is getrouwd met Sergio Castellito en ze hebben samen vier kinderen.

Uitgeverij          Wereldbibliotheek, 2013
Pagina’s            125
Vertaald             uit het Italiaans door Miriam Bunnik en Mara Schepers (Mare al mattino)
ISBN                  978 9028 425 156 

recensie door Rieneke de Jong, april 2014

 

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Powered by: Wordpress