Recensies

‘Hemelvaart’ door Judith Koelemeijer

Zomer 1985. Zes meisjes vieren vakantie op de Griekse eilanden. Ze hebben net eindexamen gedaan en het leven lijkt één grote belofte. Totdat er de laatste nacht een ongeluk gebeurt. Met vijf meiden, zes rugzakken en een doodskist keren ze naar huis terug.

KOELEMEIJER_Hemelvaart_WT.inddJudith Koelemeijer was een van deze meisjes en beschrijft in Hemelvaart; op zoek naar een verloren vriendin zoals zij het zelf treffend zegt: “…het verhaal van mijn jeugd, of beter gezegd: van het einde ervan.” Ze trekt je mee in haar belevingswereld als achttienjarig meisje dat het afsluiten van haar eindexamen viert door met vriendinnen een rondreis te maken op de Griekse eilanden. Ze eindigen hun reis op Paros. De afgelopen drie weken zijn ze elke avond uitgegaan en genieten ze van het heerlijke weer.

Op de avond van 14 augustus, de dag voordat ze terugvliegen naar Nederland, besluiten Annette en Judith het er nog eens van te nemen. Annette wil niet naar huis en wil de zon nog één keer zien opkomen boven de kale bergen. Met Nikos, een Griekse jongen die ze daar hebben leren kennen, en drie Duitse jongens besluiten ze om naar een bouzoukitent te gaan. Judith stapt bij Nikos achterop de motor en Annette zal iets later volgen achterop de motor van één van de Duitsers. Dat is de laatste keer dat Judith Annette levend ziet. Annette krijgt die nacht een ernstig motorongeluk en overlijdt de volgende dag.
Eenmaal terug in Nederland probeert Judith haar gewone leven weer op te pakken, maar al snel beseft ze dat dit niet gaat. Ze besluit te vluchten, veel te reizen. De vraag hoe dit heeft kunnen gebeuren, blijft maar door Judiths hoofd spoken. Was het opzet of was het echt een stom ongeluk? Had het voorkomen kunnen worden? Had Annette het misschien zelf wel aan voelen komen? Jaren later, besluit ze op onderzoek uit te gaan en probeert die avond en de gebeurtenissen te reconstrueren aan de hand van interviews met de betrokkenen. Is haar verhaal wel het juiste verhaal?

Het is aangrijpend om te lezen hoe een achttienjarig meisje worstelt met de gevolgen van een tragisch ongeluk. Waar nu in deze tijd zoiets bestaat als slachtofferhulp moest zij het in die tijd klaren met zichzelf. Dankzij de levendige beschrijvingen van het eiland waar ze op zit en die van haar eigen gedachten tijdens en na het ongeluk, verplaats je je eenvoudig in haar: zij kon niets doen, beleeft het wel maar ook niet….en maar wachten tot die ene helikopter, die Annette naar het ziekenhuis zou brengen, eindelijk komt. Ik zou er radeloos van worden.

Hoewel de toon over het algemeen tragisch van aard is, geeft Judith het verhaal soms een vrolijk lichtpuntje door passages te schrijven over Annette en haar karakter. De ouders en het broertje van Annette krijgen ook een stem, waardoor je hun verlies voelt: de ouders die verhuizen naar Paros om maar dichter bij hun dochter te zijn. Het broertje dat niet om kan gaan met zijn verdriet.

Door de reconstructies en interviews leest het verhaal ook als een detective. Je wilt als lezer weten wat er die avond echt gebeurd is en of Judiths versie klopt. En hoe is het nu met de betrokkenen? Hoe gaan ze er nu mee om, zoveel jaar na het ongeluk? Wat zijn de gevolgen geweest bij hen? Leeft dit ongeluk nog net zo bij hen als bij Judith? Op al deze vragen krijg je antwoord. Judith Koelemeijer heeft met dit boek een mooie memoire geschreven aan haar vriendin Annette waarin ze op treffende wijze laat zien wat een onverwacht verlies met de nabestaanden doet.

Uitgeverij       Atlas Contact, 2013
Pagina’s         270
ISBN               978 9045 021 829

Recensie door Sereena, januari 2014    

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Powered by: Wordpress