Recensies

‘De kleur van de herinnering’ door Care Santos

Care Santos - De kleur van de herinnering - JPGDe kleur van de herinnering is een prachtig geschreven puzzelverhaal, een familiegeschiedenis waarin geheimen heel langzaam en zorgvuldig worden onthuld. Een combinatie van historische en fictieve personages vertellen het familieverhaal. De e-mailwisselingen, de krantenartikelen en catalogusbeschrijvingen van schilderijen maken het echt en spannend.

De roman neemt ons mee naar het Barcelona van de eerste helft van de 20e eeuw met een link naar het heden. We leven mee met drie generaties van de familie Lax. Op de achtergrond spelen zich maatschappelijke veranderingen af, met name een verschuiving tussen armen en adel, arbeidsopstanden, gebruik van elektriciteit, vrouwenrechten, burgeroorlog, de tweede wereldoorlog. We bekijken dat met de ogen van de personages van het boek. Er zijn zo veel personages, dat een schema van de relaties en namen met bibliografische gegevens is bijgevoegd.

Kunsthistorica Violeta Lax, kleindochter van de beroemde schilder Amadeo Lax, gaat naar Barcelona om een fresco te bekijken, voordat het vernietigd wordt tijdens de verbouwing van het familiehuis tot bibliotheek. Het fresco is geschilderd door Amadeo als herinnering aan zijn vrouw Teresa. Het is misschien wel het beste werk van haar opa, die ze zo bewondert. Achter het fresco blijkt zich een dichtgemetselde ruimte te bevinden met het lijk van een jonge vrouw. Daar begint de zoektocht van Violeta naar een waarheid, die bijna honderd jaar van haar verwijderd is. Stapje voor stapje ontdekt ze de feiten van het leven van haar opa en haar beeld van hem valt uit elkaar. Schilderijen kunnen niet praten, portretten vanuit de kunst bestuderen heeft weinig met de werkelijkheid te maken.

Het verhaal zit heel complex in elkaar. Santos bespaart ons geen details, alles wordt uitgebreid verteld. Van het interieur van een huis en de kleren van een dienstmeisje tot de beschrijving van het spiritisme dat begin negentiende eeuw zo populair was. Door een aantal historische personages te gebruiken heeft het verhaal de juiste diepte. En het gaat over kunst, schilderijen en de verhalen er achter. Is er “maar één mogelijkheid om een vrouw vast te houden: haar schilderen”?

De kleur van de herinnering is bijna niet samen te vatten, want dan mis je het belangrijkste van het verhaal. Het mooiste zit in de sfeer die gecreëerd wordt, het zo veel mogelijk laten voelen van die sfeer door in de kleinste details alles te beschrijven. Je duikt zo de Spaanse geschiedenis in en beleeft alles mee.

Uitgeverij           Wereldbibliotheek Amsterdam
Vertaald              door Jacqueline Visscher uit het Spaans
Pagina’s              429
ISBN                    978 9028 425 163

Recensie door Ada Kerkhoven, december 2013

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Powered by: Wordpress