Recensies

‘Om adem te kunnen halen’ door Christine Otten

opgedragen aan haar vader (1928 – 2012 )

Om adem te kunnen halen beschrijft de zoektocht van dochter Christine Otten naar haar vader Bé Otten (geboren 20-10-1928).
Alles is in deze roman is echt gebeurd. Maar het is geen autobiografie. De techniek van het schrijven is fictie, omdat de schrijfster na interviews in de huid van haar vader kruipt en zijn verhaal vertelt: “…ik hoef me alleen maar voor te stellen dat ik jou ben”. Haar vader is het grootste deel van zijn leven een psychiatrische patiënt geweest. Christine Otten is altijd bang voor zijn gekte geweest, dat het ook in haar DNA zou zitten, bang dat ze ook zo zou worden. Na jaren van afstand is al haar angst nu weg en kan zij als een volwassene met compassie naar haar vader en moeder en zichzelf kijken.

Het verhaal begint met de beschrijving van haar vader als 80 jarige, die met zijn dochter Christine heeft getelefoneerd. De banden zijn langzaam aangehaald. Hij woont na de scheiding met zijn vrouw Doortje nog steeds beschermd in het Tollerinkcomplex in Deventer. Hij is al die eenzame jaren daar verzorgd en gesteund door zijn broer en schoonzuster.
Christine stuurt hem tegenwoordig boeken, waarvan ze denkt dat hij ze mooi vindt.
Bijvoorbeeld van Philip Roth, die even oud is als haar vader en het ene na het andere boek schrijft, alsof de onafwendbare dood hem op de hielen zit. Zoals ook bij papa, die zijn hele leven aan de angststoornis lijdt, dat hij snel dood zal gaan.
Deventer is de stad waar Christine is geboren en getogen. De lezer wordt langzaam ingevoerd in de familiegeschiedenis van haar ouders.

Zelf is ze nu succesvol journaliste en schrijfster, levend met man en twee bijna volwassen kinderen in Tuindorp Oostzaan. Gelijk met de zoektocht naar de relatie met haar vader weeft Otten haar reis van 2011 naar New Orleans. Waar ze logeert bij Mama D. die ze kent van een vorige reis naar New Orleans nog voor de overstroming door orkaan Katrina. Zij logeerde toen bij Mama D. door tussenkomst van de dichter Umar Bin Hassan. Een van de dichters uit haar roman uit 2004 De laatste dichters. In 2002 was Otten voor dit boek in New York toen de Twin Towers werden aangevallen. Daar leerde ze de dichter en zijn verhalen Umar Bin Hassan kennen. Hij blijkt een onbetrouwbare vader voor zijn kinderen. Door hem realiseert Otten zich, dat ze milder naar haar vader moet kijken voordat het te laat is.

Haar vader heeft haar roman niet zelf meer kunnen lezen. Hij is net voor die tijd gestorven. Het is een prachtig verhaal van een moderne vrouw, die dankzij haar opvoeding is beschadigd en gelijkertijd de keuze heeft kunnen maken haar eigen weg te gaan.

De titel Om adem te kunnen halen heeft een aantal verwijzingen:
p.43 – ik vond het smerig mijn vader te horen ademen.
p.62 – ik droomde dat ik op de grond lag en dat er iemand boven op me zat…ik kreeg geen lucht …en ik sloeg en ramde …tot ik weer adem kreeg.
p.130 – hij stond stil om op adem te komen.
p.135 – maar realiseerde zij zich wel dat het een heel andere tijd was?Alsof alles toen stilstond, zelfs de lucht die je in ademde. Je kon geen kant op.
p. 166 : Ik krijg geen adem, mag die tent alsjeblieft open?

Uitgeverij            Atlas Contact, 2013
Pagina’s              191
ISBN                   978 9025 435 820

Recensie door Thilde Kuit, 20 mei 2013

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Powered by: Wordpress