Recensies

‘Dorst’ door Esther Gerritsen

oDorst_TerVerzending

Esther Gerritsen is misschien vooral bekend vanwege haar wekelijkse column in de VPRO-gids. Haar schrijfstijl is uiterst kenmerkend. Zij fileert het menselijk ongemak tot op het bot en dan nog een tikje verder. In ieder geval maken haar columns nieuwsgierig naar langer werk. De roman Dorst verscheen in 2012 bij haar uitgever De Geus en in 2013 verscheen alweer de derde druk. Gerritsen heeft meerdere boektitels en literaire prijzen op haar naam staan.

             Ze was zes toen ze op een woensdagmiddag met haar moeder aan tafel zat en beschuit met bruine suiker at. Ze vond het een uitzonderlijke delicatesse. Pas jaren later begreep ze dat het een lunch was die geen voorbereiding kostte. Beschuit en bruine suiker, daar had haar moeder grote voorraden van in huis.
            ’s Ochtends op het schoolplein had een van de oudere meisjes over ‘het viswijf’ gesproken. Dat was een nieuw woord. Een vreemd woord. Iets wat bij haar moeder paste. Zijzelf was tenslotte de ‘vis’. Ze moesten het over haar moeder hebben.
            Die middag vroeg ze het haar: ‘Mama, ben jij het viswijf?’
            Haar moeder keek haar aan, verbaasd, geïnteresseerd. Ze voelde hoe ze haar aandacht had.
            Plotseling glimlachte haar moeder, een overweldigende vreugdevolle glimlach en ze zei: ‘Ja, ik ben het viswijf.’
            Coco voelde zich bijzonder. De vis en het viswijf. Ineens pasten ze bij elkaar.
            ’s Avonds zei haar moeder: ‘Slaap lekker, vis.’
            ‘Welterusten, viswijf’, zei de vis.

Het meest opvallende aan Dorst is de spaarzame stijl. Gerritsen is goed in dialoog en het verhaal drijft daarop. Af en toe gaat dat net iets te ver omdat je als lezer meer wil. Meer beschrijving, toch meer ‘tell’ dan ‘show’, gek genoeg. Het frappante is dat Gerritsen het toch voor elkaar krijgt op haar eigen manier. De stukken tekst die geen dialoog zijn, komen des te harder aan als mokerslag.

Dorst is het verhaal van een moeder en een dochter die elkaar nooit hebben begrepen en ze willen of kunnen dat ook niet. De moeder houdt meer van haar man, haar dochter is een ongewenst bijproduct. Als de relatie tussen vader en moeder toch stuk loopt door het onverschillige gedrag van de moeder, gaat de dochter bij haar vader en stiefmoeder wonen. Een dag per week is voor de echte moeder en dochter. Maar zelfs dat is de ijskoude moeder te veel.

De dochter heeft daardoor een niet te stillen dorst naar moederliefde. Als ze die niet krijgt, zoekt ze op de meest onwaarschijnlijke manieren naar die overweldigende geborgenheid. Maar die is er nooit geweest en zal er ook niet zijn. Ze kan alleen nog maar haar hersens pijnigen met het waarom.

Het verhaal heeft een prima tempo en Gerritsen kan haar typische stijl van uitgemeten dialogen vakkundig volhouden. Het einde is adembenemend en vormt de vervolmaking van een cirkel die in de jeugd van de hoofdpersoon begon. En zoals te verwachten was, is er voor niemand een happy end.

Esther Gerritsen is een zeer eigenzinnig schrijver en Dorst maakt de lezer nieuwsgierig naar haar andere lange werken.

Uitgever      De Geus 2012
pagina’s       216
ISBN             978 9044 525 182

Aarti Rampadarath, 21 april 2013

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Powered by: Wordpress