Recensies

‘Openhartig’ door Patricia Vlasman

Openhartig, Mijn leven met een haperend hart is, zoals de titel al suggereert, een autobiografie van Patricia Vlasman over haar leven met een ernstige hartziekte. Haar complexe hartafwijking is ongeneeslijk en ze zal uiteindelijk geen andere optie meer hebben dan een harttransplantatie. Aangezien er niet veel donorharten beschikbaar komen en de wachtlijst voor een harttransplantatie lang is, kom je pas op deze wachtlijst als je hier ‘slecht genoeg voor bent‘. In de tussentijd wordt geprobeerd met medicatie en behandelingen de hartziekte zo lang en goed mogelijk onder controle te krijgen en houden. In het geval van Patricia levert dit echter weinig successen op.

Openhartig is een aangrijpend verhaal en heel confronterend. Confronterend in de zin dat dagelijkse handelingen die voor gezonde mensen eigenlijk onbewust gaan en geen enkele moeite of inspanning kosten, zoals douchen of eten, bij Patricia plotseling tot heftige hartritmestoornissen kunnen leiden. Haar dagelijks leven wordt hierdoor ernstig beperkt en ze voelt zich bijna voortdurend te kort schieten als moeder en als partner.

Ook is het boek in sommige gevallen schokkend te noemen: ze krijgt te maken met vandalisme en pesterijen vanwege haar scootmobiel en invalide-auto! Ongelooflijk! Daarnaast raakt ze meerdere keren gefrustreerd in ziekenhuizen door het gedrag van haar artsen; ze blijkt niet volledig te zijn voorgelicht over de mogelijkheden, vindt vervolgens onbereidwilligheid van een arts om een behandeling bij haar uit te voeren, beloofde telefoontjes blijven uit en ze ontvangt regelmatig geen antwoord op verstuurde e-mails.

Enigszins onbevredigend vind ik het einde van het boek; er is een veelbelovende nieuwe behandeltechniek en de arts vertelt aan Patricia dat hij haar “geen genezing kan bieden” en ook “geen succesgarantie van 90%”, zoals bij de patiënten die hij eerder behandeld heeft, maar dat hij haar “hopelijk kan verlossen van een aantal hinderlijke ritmestoornissen die u in uw dagelijks leven beperken”. In het boek vertelt Patricia niet wat deze behandeling haar uiteindelijk heeft opgeleverd; ze houdt het bij een hoopvol en positief, maar ‘open’, einde. Nu heb ik niks tegen ‘open’ eindes, maar in dit geval vind ik het jammer, omdat ik gedurende de autobiografie met Patricia mee heb geleefd en graag wil weten wat de behandeling haar heeft gebracht.

Het zou natuurlijk zo kunnen zijn dat Patricia het boek heeft afgerond voordat ze de behandeling heeft ondergaan, maar dit lijkt me onwaarschijnlijk. Haar hartritmestoornissen waren in die fase van haar leven namelijk in zo’n frequente en heftige mate aanwezig dat een boek schrijven hoogstwaarschijnlijk niet tot de opties behoorde. Dit is mijn aanname, mede omdat Patricia eerder in haar autobiografie vertelt over een tussentijdse ‘betere’ periode van haar ziekte (een paar jaar), waarin zij haar leven weer kon oppakken en in staat was haar debuutroman te schrijven (‘In alles eenzaam’). Nu zou ik hieruit logischerwijs kunnen concluderen, dat de in de autobiografie laatst genoemde hoopvolle behandeling het leven van Patricia in dergelijke mate heeft verbeterd, dat ze vervolgens in staat was haar tweede boek Openhartig te schrijven!

Tot slot zou het ook niet onwaarschijnlijk zijn dat Patricia er bewust voor heeft gekozen het boek positief en met een gevoel van hoop te beëindigen, om de lezer met een goed gevoel achter te laten!

Uitgeverij                 Artemis & co, 2012
Pagina’s                    212
ISBN                         978 9047 202 226

Recensie door: Charlotte, 19 februari 2013

Share

One comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Powered by: Wordpress