Recensies

Liefde heeft geen hersens door Mensje van Keulen

Mensje van Keulen - liefde heeft geen hersensRomy vindt haar buurvrouw Irma dood in haar stoel – misschien door geweld om het leven gekomen. Zij verdenkt haar eigen zoon. Zij haalt de huismeester van het flatgebouw waar zij woont, Harro, erbij en vraagt zijn hulp bij het regelen van de formele zaken. Hij verdenkt weer Romy, maar zegt niets .

Dit is op het eerste gezicht de kern van het verhaal – want we hebben te maken met een roman met een who-dunnit-plot als drijvende kracht. Maar eigenlijk gaat het boek over de personen in een ‘lagere’ sociale klasse, over de verschillende vormen die hun gevoelens van liefde (grote en kleine L’en wisselen elkaar af) voor de mensen waarmee ze op verschillende manieren verbonden zijn.

Ook gaat het over de dood, het werk, de afkeer. De geografische en sociale context is ook belangrijk. Het flatgebouw waar Romy woont, en de begraafplaats waar zij werkt, zijn bijna personages in het boek.  Zonder in jaren-zeventig-sociaal realisme te vervallen, schetst Mensje van Keulen een (voor mij) geloofwaardig en invoelbaar beeld van het leven tijdens turbulentie van de uitvaartgastvrouw Romy en de hoogopgeleide huismeester Harro.

Het verhaal wordt helemaal verteld vanuit het gezichtspunt van Romy en Harro en Mensje van Keulen heeft het verschil in toon van de vertellers goed te pakken. Daardoor gaat het verhaal  léven.  Misschien overdrijf ik als ik deze gedachte van Harro als hij de glascollectie van een museum bezoekt op zijn vrije dag, als motto voor het boek wil zien, maar ik denk dat het meevalt:

“In een ogenschijnlijke saaie matglazen schaal glijdt een palet aan kleur als ik in de buurt kom. Ik loop om de vitrines heen en zie steeds meer. Het is zowel de belichting, die niet eens nodig is, als het daglicht dat aan alle kanten met het glas speelt.  Zwart blijkt rood, oranje bestaat uit zoveel tinten dat het vlamt als het felste vuur, een groot transparant, blauwgroen ei  bergt de ziel van een tropische zee. Er zijn objecten die lijken te vloeien of daar nog maar net mee gestopt zijn. Strak, massief, ijl, grillig. Hoe breekbaar sommige er ook uitzien, ze tarten de zwaartekracht, beduvelen me waar ik bij sta en maken me duizelig.”

Uitgever        Atlas Contact, 2012
Pagina’s        189
ISBN              978 9045 021 706

Recensie door Jonna, 5 december 2012

 

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Powered by: Wordpress